Todos os capítulos de The Billionaire's Precious Diamond: Capítulo 71 - Capítulo 80

ROMANOV SUPERYACHT – SUITEPumasok si Brent sa loob ng suite ni Psyche.Tahimik ang buong silid—isang uri ng katahimikan na mas mabigat pa sa ingay ng party sa labas. Ang malalaking bintanang salamin ay nakabukas, kita ang kumikislap na ilaw ng Monaco sa ibaba, parang mga diyamanteng nakakalat sa dagat. Ang halimuyak ng mamahaling lavender diffuser ay humahalo sa amoy ng asin ng Mediterranean Sea, ngunit hindi iyon sapat para pakalmahin ang kaba sa dibdib ni Brent.Nakita niya si Psyche na nakahiga sa king-sized bed na balot ng Italian silk sheets. Maputla ang mukha nito, basa pa ang ilang hibla ng buhok, at may manipis na kumot na nakatakip sa nanginginig na katawan. Dahan-dahan siyang lumapit, parang natatakot na baka masaktan pa ito sa simpleng paghinga niya.“Psy…” mahina niyang bulong, halos punit ang boses. “I’m here.”Sa gilid ng kama, nakaupo si Harrison. Basa pa rin ang manggas ng tuxedo nito, nakabukas ang unang dalawang butones ng polo, at halatang hindi na nito inintindi

The party continued—pero hindi na kasing ingay ng kanina.Unti-unti nang humuhupa ang musika sa Romanov superyacht. Ang ilan sa mga bisita ay nagpahinga na sa kani-kanilang private suites, ang iba nama’y umalis na sakay ng helicopter o speed yacht, parang normal lang umuwi mula sa isang birthday party—even if that party floated on the Mediterranean and cost millions to host.Sa isang private room sa third deck, tahimik na nakahiga si Psyche sa malambot na king-size bed na balot ng Egyptian cotton sheets. Nasa paligid niya sina Claire, Kenshin, at Lance—nakaupo sa sofa, sa gilid ng kama, at sa carpet na parang limang-star hotel ang kapal.Tahimik… pero may kaba sa hangin.“Where’s Calista?” biglang tanong ni Psyche, bahagyang bumabangon at napapakunot-noo. May bakas pa rin ng pag-aalala sa mukha niya kahit halatang pagod na.Nagkatinginan sina Claire at Kenshin.“Ewan ko,” sagot ni Claire, huminga nang malalim. “Kanina ko pa siya hindi nakikita. Nawala na lang bigla.”“Malaki masyado a

WALTON-ELLISON MANSION IN MONACOTahimik ang buong Walton Ellison Mansion matapos ang magarbong gabi sa Monaco. Ang umagang iyon ay parang pahinga matapos ang unos—ang dagat ay malayo na, ngunit ang bigat ng mga nangyari ay nananatili pa rin sa hangin.Kasama nilang umuwi si Don Ramon, at agad itong umupo sa malawak na lounge ng mansion—Italian marble floors, crystal chandeliers na sumasalo sa liwanag ng umaga, at ang amoy ng bagong timplang espresso na palaging kasama ng kapangyarihan ng pamilyang Romanov. Ang baston ng Don ay nakasandal sa gilid ng upuan, simbolo ng edad, awtoridad, at takot na kayang iparamdam ng isang iglap.Ilang sandali pa’y dumating si Harrison. Maayos ang suot—tailored suit kahit nasa bahay—pero halata sa mga mata niya ang puyat at pagod. Hindi iyon dahil sa alak o party, kundi dahil sa takot na muntik na niyang maranasan kagabi.“Where’s my princess?” malamig pero may halong pag-aalala ang tinig ng matanda.“She’s resting in her room, Lolo,” maingat na sagot

MONACO INTERNATIONAL AIRPORT — PRIVATE TERMINALSa private terminal ng Monaco Airport, tila isang eksena mula sa isang high-society film ang nagaganap. Ang marble floor ay kumikislap sa ilalim ng crystal chandeliers, habang nakahilera ang mga black-suited security at ground crew na parang isang well-rehearsed orchestra. Sa labas ng floor-to-ceiling glass walls, tahimik na nakapark ang Ellison private jet—sleek, matte black, may gold-accented tail logo na agad nagsasabing old money meets absolute power.Hinatid sila nina Marcus at Dimitri hanggang mismong boarding stairs.“Take care, both of you,” sabi ni Dimitri, calm ngunit may bigat, ang French accent niya bahagyang humahalo sa English. Kita sa mata niya ang respeto—kay Harrison bilang kaibigan, at kay Psyche bilang someone precious sa pamilya.“We’ll see each other again,” dugtong ni Marcus, tinanggal ang sunglasses at tumingin diretso kay Harrison, may ngiting hindi mabasa kung biro ba o babala.Bahagyang ngumiti si Harrison—yung

ELLISON TOWERS — HARRISON’S OFFICETahimik ang buong floor ng Ellison Towers. Floor-to-ceiling glass ang pader ng opisina ni Harrison, tanaw ang Manila skyline na kumikislap sa dapithapon—parang mga diyamante sa dilim. Sa gitna ng katahimikan, mahimbing na nakahiga si Psyche sa couch, yakap ang malambot na throw pillow na espesyal pang ipinadala mula Milan.Kanina pa siya tinamaan ng antok, kaya inutusan ni Harrison si Marlon na kumuha ng kumot at dagdag na unan mula sa private mini room niya sa likod ng opisina. Maingat niyang inayos ang kumot sa balikat ni Psyche, parang takot magising ang isang mahalagang alaala.Napangiti siya ng bahagya.Sa dami ng giyerang hinaharap ko araw-araw, ikaw lang ang pahinga ko, naisip niya.Biglang bumukas ang pinto.“Boss—”Napahinto si Lander nang mapansing may natutulog sa couch. Medyo napalakas ang pagsara ng pinto kaya kumaluskos ang salamin.Isang matalim na tingin ang ipinukol sa kanya ni Harrison—yung tinging kayang magpatigil ng board meeting