Todos os capítulos de Runaway Bride: Captured by the Billionaire: Capítulo 241 - Capítulo 250

Hindi na masyadong nagulat si Jack. Sa totoo lang, alam naman niyang madami pang kailangang i-settle ang dalawang ’to—lalo na ’yung issue tungkol sa family feud nila. Pero dahil alam niyang deep talk ’yun at hindi basta-basta, nag-tactful na lang si Jack. "Aalis na rin ako. Chini-check lang kita, and at least kampante na akong okay ka." Nung makita ni Nathaniel ang hitsura ni Zoe na halatang nagi-guilt dahil feeling niya ay na-neglect niya ang kaniyang best friend—sumingit ang lalaki sa tamang timing. "Nandito ka na rin naman, kain ka muna bago ka umalis." Ininguso niya ang dining table. ’Yung dinner na dala ni Jack ang nakahain. Obvious naman na sobra ’yun para sa dalawang tao lang; malamang ay balak talaga ni Jack na sabay-sabay silang kumain, pero dahil sa ambiguous na atmosphere nina Nathaniel at Zoe, balak na lang sana nitong tumakas. Agad na depensa ni Zoe para sa kaniyang best friend, "Si Jack ang bumili niyan." Tinaasan lang siya ng kilay ni Nathaniel, neither confir

Natigilan si Zoe. Ramdam niya ang pait sa boses ni Elijah. Alam niyang tinutukoy nito ang muling paglalapit nila ni Nathaniel. Pero ang totoo, hindi naman ang blood feud ng mga magulang nila ang dahilan kung bakit siya lumayo noon. Naiintindihan niya na walang kinalaman ang ibang tao sa nakaraan—lalo na si Nathaniel na bata pa lamang noong mangyari ang lahat. Bahagyang itinikom ni Zoe ang kaniyang mga labi. "Walang kinalaman ang bagay na ito sa kaniya; hindi dapat isisi sa kaniya ang kasalanan ng iba." Sa puntong ito, dapat ay siya ang mas nakakakilala kay Nathaniel kaysa sa kahit sino. Ang tanging bagay na hindi niya sigurado ay kung gaano kahalaga ang nominal grandmother nito para sa lalaki. Nang marinig ito, nawalan ng kibo si Elijah. Hindi niya inaasahan na ang poot na kaniyang inaakala ay ganoon lang kadaling isasantabi ni Zoe. Ang mga bagay na pinaniniwalaan niya noon ay nagmukhang biro sa isang pangungusap lang ng dalaga. Ang mga nagawa niya noon ay hindi mapapatawad.

Mukhang seryoso at tapat na talaga si Athena. Pero sa kasamaang palad, kahit pa magpakabait siya nang totoo, wala nang balak maniwala si Zoe sa kahit anong salitang lalabas sa bibig nito. Tiningnan lang ni Zoe ang soup pot nang walang balak na kunin ito. Dahil sa respeto kay Doña Soledad, hindi na siya nagsalita nang masama. "Nagmamadali ako, kaya hindi na ako iinom." Lumingon siya kay Doña Soledad. "Tita Soledad, aalis na po ako. Huwag niyo na po akong ihatid sa labas." Pagkasabi niyon, mabilis siyang naglakad palayo. Pinasingkit ni Athena ang kaniyang mga mata habang itinatago ang poot sa kaniyang puso. Malambing siyang nagpaalam kay Doña Soledad, "Mom, ako na lang ang maghahatid kay Zoe para makahingi na rin ako ng tawad nang maayos." "Sige, go ahead." Ayaw nang pahirapan ni Doña Soledad ang anak. Tsaka, salamin lang naman ang nakapamagitan sa living room at sa yard; hindi maglalakas-loob si Athena na gumawa ng gulo rito. Palabas na si Zoe ng gate nang tawagin siya ni Athena

Malinaw ang pahiwatig sa mga salita ni Cecilia—na kay Nathaniel ang batang dinadala ni Zoe. Subalit, nang maalala ni Nathaniel ang mga buwan na nakasaad sa ultrasound report na nakita niya... may isang mabilis na hinala ang pumasok sa kaniyang isip. Ngunit bago pa man ito tuluyang mabuo, sumingit na si Tito Gab. "Tama na ’yan. Si Zoe nga mismo, hindi sinasabi kung sino ang ama, bakit kayo nanghuhula? Ang kinasasama lang ng loob ko, bilang kuya, hindi man lang niya maingatan ang adik niyang kapatid." Dahil doon, agad na nabaon ang hinalang iyon. Mapait na ngumiti si Nathaniel sa kaniyang sarili. Ano bang iniisip ko? Para bang umaasa siyang sa kaniya nga ang anak ni Zoe. Ibinaba niya ang kaniyang tingin. "Tama po kayo. Hindi ko talaga naiingatan nang maayos si Zoe." Hindi niya ito naprotektahan noong bata pa sila... at hanggang ngayon, ganoon pa rin. Pagkatapos mag-hapunan, nagpumilit na ang mag-asawang sina Tito Gab at Cecilia na umuwi. Ayaw na nilang makaabala at hindi na nagpaha

Hindi alam ng mga kamag-anak sa loob ng ward kung anong klaseng demonyo ang sumapi kay Nathaniel. Hindi lang sila ang takot sa kaniya—maging si Madam Rebecca ay nanginginig na rin ang puso sa takot.Halatang-halata na gising na ang matanda pero nagagawa pa rin nitong magkunwaring dizzy. Dahil walang gustong makasama si Nathaniel sa isang kwarto, minabuti na lang nilang lumabas para bigyan siya ng space na makipag-usap.Tutal, buhay pa naman ang matanda at sabi ng doktor ay biglaang pagkahimatay lang ito at hindi seryoso. Inisip nila na hindi naman siguro ganoon kawalang-hiya si Nathaniel para pilitin ang lola niyang pumirma ng kahit anong dokumento habang nasa ospital. Pagkatapos ng lahat, hindi rin naman biro ang impluwensya ni Madam Rebecca.Nang silang dalawa na lang ang naiwan, naupo si Nathaniel at hindi kumilos. Direkta siyang nagtanong nang may halong inis: "Wala nang rason para magpanggap pa, ’di ba?"Kumislap ang mga talukap ni Madam Rebecca. Alam niyang kung hindi siya magdi