Todos os capítulos de Runaway Bride: Captured by the Billionaire: Capítulo 261 - Capítulo 270

Nang makita ni Marcus ang mapang-asar na ngiti ni Nathaniel, alam niyang may hinukay na namang bitag ang lalakeng ito at hinihintay na lang siyang mahulog. At ang malala—kailangan niyang tumalon.Tiningnan siya ni Marcus nang may pag-iingat. "Anong kondisyon? Gusto mo bang maging black-hearted landlord at itaas ang renta nang daan-daang beses?""Hala, grabe ka naman. Magkapatid tayo, 'di ba?" ngumiti si Nathaniel, mukhang napaka-sincere. "Saka barya lang 'yan, hindi ko na kailangang gawin 'yan."Ugh.Iba talaga ang level ng utak-negosyante. Yung milyon-milyon, barya lang sa kaniya. Pero nung lumabas ito sa bibig ni Nathaniel, hindi ito tunog mayabang—tunog katotohanan lang talaga."O sige, anong kailangan mong gawin ko?" tanong ni Marcus habang palihim na nag-iisip. Sigurado siyang may bad intentions itong si Nathaniel.At hindi siya binigo ni Nathaniel. "Hindi ba't magaling kang magpa-amo kay Lola? Humanap ka ng paraan para mapaniwala mo siyang kailangan niyang magkunwaring may sakit

Ang tinutukoy ni Simon ay ang isyu tungkol kay Athena.Nangako si Zoe na gagamutin si Doña Soledad, pero biglang nagkaroon ng extra na tao sa pamilya Valderrama na tila laging kontra sa bawat galaw ni Zoe. Ayaw ni Simon na isipin ni Zoe na ganoon ang trato sa kaniya ng buong pamilya.Magsasalita sana si Zoe, pero mabilis na dinagdagan ni Simon ang kaniyang sinabi: "Pero siyempre, hindi lang dahil doon kaya kita ininvite mag-lunch."Unti-unti nang bumubuti ang kalagayan ng mga binti ng kaniyang ina, at sapat na itong dahilan para magpasalamat siya. Bukod doon, aminado si Simon na kumportable siyang kasama si Zoe. Sa katunayan, maliban kay Solenn, lahat sa pamilya Valderrama ay ganoon ang nararamdaman para sa dalaga.Hindi napigilan ni Zoe na tumawa. "Eh bakit mo nga ako nilibre?""Tinatawag mo akong kuya, kaya natural lang na ilibre kita. Reasonable naman, 'di ba?" simple ngunit makahulugang sagot ni Simon.Ang ibig niyang sabihin—ang lunch na ito ay hindi hingi ng paumanhin para kay A

Napalunok si Nathaniel. Ramdam niya ang panunukso sa mga mata ni Zoe.Noong una, iniisip niyang nandiyan sina Lola Yuan at Dr. Marcus, kaya pinipilit niyang magtimpi. Pero sa pagkakataong ito, parang ayaw na niyang pakawalan si Zoe nang ganoon na lang."Huh?" mahabang tugon ni Nathaniel. Tinaasan niya ito ng kilay. "Anong gusto mong gawin?"Habang nagsasalita, pinatay niya ang faucet. Kumuha siya ng malambot na cotton towel at dahan-dahang pinunasan ang kanilang mga kamay. Iisang towel lang ang gamit niya—pinunasan niya muna ang kamay ni Zoe, bago ang kaniya.Isang simpleng kilos, pero ramdam ni Zoe ang matinding intimacy. Bukod doon, hindi na mukhang kabado si Nathaniel; bumalik na ang kaniyang pagiging mapaglaro.Uminit ang mga tainga ni Zoe. Masama na ang kutob niya kaya sinubukan niyang bawiin ang kaniyang kamay. "Wala akong gustong gawin. Lumabas na tayo, hinihintay tayo nina Lola at Kuya Marcus—"Binitawan nga ni Nathaniel ang kaniyang kamay, pero sa sumunod na segundo, ang malal

Tiningnan lang siya ni Nathaniel at walang pakialam na nagtanong: "Aalis ka na ba?"Umiling-iling si Dr. Marcus. "Sige, aalis na. Galit agad?"Sige lang, Nathaniel. Pero tandaan mo, kapag pinalayas ka ni Zoe rito sa mansion, huwag kang tatakbo sa akin para makitulog.Nang marinig ang dagundong ng makina ng kotse ni Marcus paalis, dahan-dahang tumayo si Nathaniel at umakyat sa taas. Pero sa halip na puntahan si Zoe, dumiretso muna siya sa kaniyang study room para tapusin ang kaniyang trabaho.Dahil kumpleto ang gamit sa kwarto, kumuha si Zoe ng isang set ng cotton loungewear at nag-shower sa banyo.Pagkatapos, lumabas siya sa balcony para lumanghap ng hangin. Nakita niyang wala na ang mga kotse sa parking area sa baba, kaya inisip niyang bumalik na rin si Nathaniel sa Solana Tower."Miss Zoe, may nilagang bird's nest sa kusina. Gusto niyo po bang dalhan ko kayo rito?"Boses iyon ni Nanay Sabel mula sa labas ng pinto.Nang marinig ni Zoe ang kaniyang boses, unt-unting nawala ang pagigin

Sa ibabaw, parang si Solenn lang ang tinatanong ni Beatrice. Pero hindi alam ni Athena kung bakit bigla siyang kinilabutan. Pakiramdam niya, bawat salitang lumalabas sa bibig ni Beatrice ay may nakatagong patibong. Pagkatapos mag-breakfast, maingat na ibinaba ni Athena ang kaniyang chopsticks. Kanina pa siya sinusulyapan ni Solenn, kaya nag-init ang kaniyang upuan. Tumayo si Athena para tulungan ang katulong sa pagliligpit ng pinagkainan. Pero bago pa siya makahakbang pa-kitchen, hinarang siya ng malamig na boses ni Beatrice. "Hayaan mo na ang mga helpers dyan. You don't need to do that." "Okay lang po, Ate," pilit na ngiti ni Athena, sinusubukang itago ang kaba. "Nasanay na rin kasi ako sa bahay ng mga Alcantara. Pero maswerte pa nga ako nun; noong nasa orphanage pa ako..." Biglang lumambot ang ekspresyon ni Doña Soledad. Sumikip ang dibdib ng matanda. Sa isip niya, ang kaniyang anak ay dapat namuhay na parang prinsesa, pero kung anu-anong hirap pala ang dinanas nito. Nan