All Chapters of Runaway Bride: Captured by the Billionaire: Chapter 251 - Chapter 260

Sa research institute, naging mas maluwag ang schedule ni Zoe. Hindi na kasing-urgent ang R&D ng mga bagong gamot, kaya wala na siyang overtime. Saktong pauwi na siya nang dumaan si Jack sa lobby, kaya nakisabay na siya sa sasakyan nito.Habang nagmamaneho, biglang binuksan ni Jack ang usapan. "Bakit feeling ko, magkaiba kayo ng iniisip ni Nathaniel?"Bahagyang natigilan si Zoe. "Anong ibig mong sabihin?""Alam ko, kahit hindi mo sabihin, iniisip mong hindi ka niya pipiliin," diretsong sabi ni Jack. Nakita niya ang lungkot ni Zoe kagabi. "Pero kanina, ilang minuto lang pagkaalis mo, pumunta rito si Nathaniel.""Sa tingin ko, may kailangan siyang sabihin sa 'yo."Sanay na si Jack sa pagiging kalmado at seryoso ni Nathaniel. Pero kaninang umaga, nakita niya ang kakaibang kislap sa mga mata ng lalaki—parang balisa na nagmamadali.Nagulat si Zoe. Akala niya, matapos ang nangyari kagabi, matatagalan bago sila muling mag-usap. Pagkatapos ng lahat, lola nito ang kaaway niya. "Hinahanap niya.

Biglang kumalma ang puso ni Zoe. Pakiramdam niya, lahat ng bigat at takot ay biglang naglaho nang makita niya ang lalaking naghihintay sa dulo ng eskinita.Tumingin siya kay Jack, at si Dr. Marcus Soler na ang unang nagsalita. "Zoe, sumama ka na muna kay Nathaniel sa sasakyan.""Yes, Zoe. Go na," pag-sang-ayon ni Jack.Kung alam lang niya na ganito kalaking gulo ang daratnan nila, hindi na sana niya pinayagang sumama si Zoe. Sobrang delikado. Isang tulak lang o aksidenteng pagkatisod, pwedeng mapahamak ang baby sa tiyan nito.Tinapik ni Jack ang balikat ni Zoe at iginiya siya papunta kay Nathaniel. "Don’t worry about me. Kaya ko ’to.""Don’t worry," hirit naman ni Marcus na tila walang balak umalis sa tabi ni Jack. "Hindi niya ’to kaya mag-isa... pero nandito naman ako."Nakita na ni Zoe noon pa man na mukhang gustong makipag-balikan ni Marcus kay Jack. Dahil nakita niyang hindi naman naiinis si Jack sa presensya ng doktor, tumango na lang siya. "Sige, una na ako."Sa presensya ni Mar

Nasa sixties na si Nanay Wena, pero ang mga pangarap niya ay mas unrealistic pa kaysa noong nasa twenties siya.Bakit naman papayag ang isang lalaki na magpakasal sa isang babaeng ang pamilya ay punong-puno ng dumi at problema? Lalo na si Dr. Marcus Soler.Hindi lang siya basta doktor. Isa siyang Valderrama.Ang magiging asawa ni Marcus ay maaaring hindi makatulong sa kaniya, pero siguradong hindi ito ang magiging pabigat na hihila sa kaniya—o sa buong pamilya Valderrama—pababa.Naalala ni Jack noong college siya. Noong unang beses siyang hinarap ni Beatrice Valderrama, durog na durog ang kaniyang self-esteem. Noong panahong iyon, masyado pa siyang inosente at tanga para maintindihan kung bakit kailangang maging malinaw ang boundary nila ni Marcus dahil lang sa magkaibang antas ng buhay.Ngayong nagtatrabaho na siya, masyado na niyang naiintindihan ang realidad. Kung siya si Beatrice, baka ganoon din ang gawin niya.Napansin ni Marcus ang bahagyang pag-ngisi ni Jack sa sarili, puno ng

Hindi alam ni Zoe kung delusyon lang ba niya ito, pero parang mas gumaling si Nathaniel sa paghalik kumpara noong unang beses silang nagkalapit.Ang talent ng lalaking ito... parang lahat na lang ay kuhang-kuha niya. Palagi siyang may abilidad na matuto nang mabilis kahit walang nagtuturo.Pero sa halik na iyon, tuluyan nang kumalma ang puso at isip ni Zoe. Ang tanging hiling na lang niya sa ngayon ay ang tungkol sa kaniyang tunay na pagkakakilanlan. Sana lang, ang mga magulang niya ay hindi mga kriminal o drug dealers. Dahil kung ganoon, lahat ng paghihirap niya noon ay parang mawawalan ng saysay.“Please, Lord, take care of me again,” bulong niya sa kaniyang isip.Pero sa mga sandaling ito, ayaw na muna niyang mag-isip nang malalim. Gusto na lang niyang magpakalunod sa atensyon at pag-aalaga ni Nathaniel. Mula bata pa siya, tinatawag na niya itong Kuya, at totoo ngang ito ang taong nagtuturing sa kaniya bilang pinakamahalaga sa lahat.Lahat ng kaniyang pag-aalinlangan... sa harap ni

Alam ni Lola Yuan na naintindihan na ni Zoe ang lahat. Nilagyan niya ng braised chicken wing ang plato ni Zoe at nagtanong nang may pag-aalinlangan: "Nini... ang pamilya namin... I mean, ang mga Mendoza, medyo magulo. Hindi mo naman siguro mamasamain?""Hindi po, Lola. Okay lang po," sagot ni Zoe, kahit medyo naninibago pa siya sa bagong rebelasyon. Ang pasyente niya sa hospital, lola pala ng lalaking mahal niya.Sinamaan ni Lola Yuan ng tingin si Nathaniel. "Hanggang kailan mo ba balak hawakan ang kamay ni Zoe? Hayaan mo siyang kumain nang maayos!""Opo, opo," tawa ni Nathaniel bago binitawan ang kamay ni Zoe. "Kain ka na, Nini. Magaling magluto ang lola, paborito mo 'yan."Biglang naalala ni Zoe—kaya pala pamilyar ang lasa ng mga pagkaing kinakain niya rito noon. Ang dumplings nung umagang iyon! Ang sabi ni Nathaniel, siya ang nag-asikaso... pero si Lola Yuan pala ang nagluto!Naramdaman ni Nathaniel ang matalim na tingin ni Zoe. Napangisi siya. "Anong gusto mong itawag sa akin? Man