All Chapters of ทะลุมิติมาช่วยชีวิตตัวร้ายคนโปรดของระบบ: Chapter 31 - Chapter 40

“เอาล่ะ บอกเรามาเรื่องทุกอย่างเป็นฝีมือของเจ้าใช่หรือไม่” กู้จิ่งเหยียนที่เวลานี้เปลี่ยนชื่อเป็นเฮ่อเหวินจิ่งเหยียนแล้ว นั่งหมุนถ้วยชาไปมาด้วยท่าทางสบายอารมณ์อยู่ภายในห้องทรงงานของเฮ่อเหวินฮ่องเต้ “พ่ะย่ะค่ะ เป็นฝีมือของกระหม่อมเอง ฝ่าบาทคิดจะลงโทษกระหม่อมเช่นไรอย่างนั้นหรือ”เฮ่อเหวินฮ่องเต้ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ เจ้าเด็กคนนี้แม้จะมีใบหน้าที่เหมือนมารดาของเขาแต่นิสัยกลับถอดแบบตนเองออกมาจนน่าหงุดหงิด ถ้าพี่ชายของเขาใจเย็นได้สักครึ่งหนึ่งของน้องชาย ตนเองคงจะวางใจลงจากบัลลังก์ไปนานแล้ว “เจ้าก็รู้ว่าเราทำเช่นนั้นมิได้ ไม่อย่างนั้นเสด็จแม่ของเจ้าต้องไม่ยอมให้เราก้าวเข้าตำหนักของนางเป็นแน่” เฮ่อเหวินจิ่งเหยียนไม่คิดว่าชายที่ดูสุขมที่นั่งอยู่เบื้องหน้าของตนจะมีมุมที่หวาดกลัวภรรยาด้วย “เช่นนั้นฝ่าบาทเรียกกระหม่อมเข้าพบเพื่ออะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”เฮ่อเหวินฮ่องเต้ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง นี่สินะที่โบราณได้กล่าวเอาไว้ว่า มีบิดาเป็นพยัคฆ์มีหรือที่บุตรจะออกมาเป็นสุนัข เจ้าเด็กนี่ทันเขาไปเสียทุกอย่าง รู้แม้กระทั่งว่าเขามีเหตุผลที่เรียกเขาเข้าพบในวันนี้“เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าเราที่เป็นบิดาของเจ้า จะ

สองปีผ่านไป การตามหาตัวของลู่หยวนซียังคงเป็นไปอย่างต่อเนื่อง เฮ่อเหวินจิ่งเหยียนเองก็กลับมาเดินได้เป็นปกติแล้ว เพราะได้ท่านหมอเทวดาเซี่ยที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดีเป็นผู้ปรุงยารักษา สี่ปีก่อนเขาคือผู้ที่มอบยาถอนพิษให้กับตระกูลกู้ และเรื่องที่คาดไม่ถึงคือหมอเทวดาเซี่ยเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเซี่ยฮองเฮาและมีศักดิ์เป็นท่านลุงของเขาเอง คราแรกหมอเทวดาเซี่ยเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กหนุ่มผู้นั้นจะสามารถเอาชีวิตรอดมาได้ถึงสองปี ทั้งดวงตายังสามารถกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง หมอเทวดาเซี่ยซักไซ้เรื่องราวจากเขาจนได้ข้อสรุปว่าเป็นเพราะเลือดของลู่หยวนซีทำให้อาการของเขาดีขึ้นและยังกดข่มพิษในร่างกายของเขาให้มันค่อยๆ สลายหายไป หมอเทวดาเซี่ยสันนิษฐานว่านางอาจจะเป็นคนจากเผ่าเหมียวในตำนาน ที่ว่ากันว่ามีเลือดที่พิเศษสามารถรักษาพิษได้ทุกชนิด ต่อให้ตัวเขาไม่ใช้ยาแก้พิษกับเฮ่อเหวินเจ๋อ อีกไม่นานเขาก็จะหายดีด้วยตนเอง หลังจากหายดีตลอดสองปีเขาได้เดินทางเข้าออกแคว้นจ้าวหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็หาตัวของลู่หยวนซีไม่พบและครั้งนี้เขาก็ต้องกลับไปที่นั่นอีกครั้ง เพราะเรื่องที่ได้รับมอบหมายจากฮ่องเต้เฮ่อเหวิน นั่นคือการเป็นตั

“รีบๆ ไปตามองค์รัชทายาทของเจ้ามาเถอะ ข้าจะได้นอนสักที คิดว่าคนที่ต้องอดหลับอดนอนถึงสามวันเพื่อขี่ม้ามาที่นี่ยังจะมีอารมณ์มาดูละครลิงของพวกเจ้าอยู่หรือไม่ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นท่านหญิงหรือองค์หญิงข้าก็ไม่สนใจ หากวันนี้ข้าไม่ได้นอนข้าจะรื้อตำหนักรัชทายาททิ้งซะ” เอ่ยจบนางก็นั่งเอนหลังยกมือปิดปากหาวอีกครั้งก่อนจะหลับตาลง ไม่สนใจเสียงก่นด่าที่ดังขึ้นข้างหู “ได้เจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้ รับรองว่าเราได้เห็นดีกันแน่” ไป๋เยว่ซินที่ได้รับการเลี้ยงดูจากไทเฮามาตั้งแต่เล็ก นางไม่เคยเห็นผู้ใดในเมืองหลวงอยู่ในสายตา ทำให้นางไม่รู้ว่าตนเองนั้นได้ล่วงเกิดพระพุทธรูปองค์ใหญ่เข้าให้แล้ว ทันทีที่นางจากไป เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอก็ดังขึ้น เจียงจื่ออิ๋งที่ตามไป๋เยว่ซินไปคิดจะเข้าร่วมเล่นละครน้ำตาใส่ความลู่หยวนซีด้วย นางคิดว่าองค์รัชทายาทจะต้องเชื่อในสิ่งที่พวกนางพูดแน่ “เสด็จพี่หลี่เสวียน ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่ข้านะเพคะ” เสียงร้องไห้ดังขึ้นที่หน้าห้องหนังสือ ทำเอาจ้าวหลี่เสวียนและกู้เยี่ยนชิงที่กำลังหารือกันต้องรีบออกมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นคู่หมั้นของตน องค์รัชทายาทแคว้นจ้าวก็ถอนหายใจออกมาอย่างรำคาญ “เกิดสิ่งใดข

สองร่างกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่ภายในห้องหนังสือ เสียงกระเส่าดังแว่วออกมาเป็นระยะ บ่าวรับใช้ที่อยู่ด้านนอกเรือนต่างก็ถอยฉากออกมาเพื่อให้เจ้านายของตนได้มีเวลาส่วนตัว ส่วนมามาที่ถูกส่งมาดูลาดเลาก็ได้ย้อนกลับไปยังเรือนใหญ่เพื่อรายงานเกี่ยวกับเรื่องนี้ “ฮูหยินใหญ่เจ้าคะ คุณชายอยู่ตามลำพังกับสาวใช้ที่ท่านส่งไปแล้วเจ้าค่ะ” มามาผู้นั้นเอ่ยรายงานด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากนายของตน “อย่างนั้นหรือ ข้าจะดูสิว่าหลังจากที่นางรู้เรื่องนี้ นางจะยังกล้าเผยอชูคอโอ้อวดว่าบุตรชายของข้าลุ่มหลงนางแค่เพียงคนเดียวอยู่อีกหรือไม่” ฮูหยินใหญ่กู้ยกน้ำชาขึ้นจิบด้วยท่าทางอารมณ์ดี ความจริงสาวใช้นางนี้ถูกส่งมาด้วยตัวนางเอง ที่นางทำเช่นนั้นเพราะต้องการกำราบสะใภ้ใหญ่ของตนด้วยการให้บุตรชายรับอนุเข้ามาในเรือน เรื่องนี้หากให้เจียงจื่ออิ๋งรู้นางจะต้องอาละวาดแน่ และนั่นคือสิ่งที่ฮูหยินใหญ่กู้ต้องการเจียงจื่ออิ๋งหลังจากที่อารมณ์เย็นลงแล้ว นางก็มานั่งคิดวิเคราะห์กับสิ่งต่างๆ ที่ตนกระทำลงไป เรื่องนี้ความจริงไม่ใช่ความผิดของกู้ เยี่ยนชิงเลยแม้แต่น้อย ที่เขาเตือนนางก็เพราะเขาแค่พยายามปกป้องนางปกป้องตระกูลกู้เท่านั้น เมื่อคิด

ลู่หยวนซีสะบัดมือเบาๆ มีดผ่าตัดของนางก็โผล่พ้นชายเสื้อออกมาเล็กน้อย ก่อนนางจะตวัดตัดเส้นด้ายนั้นขาดกระจุย เสียงร้องเจ็บปวดของเจียงจื่ออิ๋งก็หายไปทันที ลู่หยวนซีเห็นว่ามีคนเริ่มหันมาให้ความสนใจพวกนาง นางก็ดึงให้เจียงจื่ออิ๋งลุกเดินตามตนขึ้นไปยังห้องส่วนตัวของนาง “เจ้าพาข้ามาที่นี่ทำไม่” เจียงจื่ออิ๋งไม่คิดว่าลู่หยวนซีจะทำเช่นนั้น ตอนที่อยู่ข้างล่างนางไม่เห็นว่าลู่หยวนซีทำอะไร แต่หลังจากที่นางสะบัดมือเหนือหัวของตน อาการปวดหัวก็ทุเลาจนหายเป็นปลิดทิ้งอย่างน่าอัศจรรย์ นางทำได้อย่างไร “เจ้าลงไปสั่งให้เสี่ยวเอ้อยกอาหารขึ้นมาบนนี้สามสี่อย่าง” ลู่หยวนซีหันไปสั่งสาวใช้ของเจียงจื่ออิ๋งเพราะนางมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกันตามลำพัง หมิงเยว่มองนายหญิงของตนเล็กน้อยส่วนเจียงจื่ออิ๋งเองก็อยากรู้เช่นกันว่าลู่หยวนซีมีเรื่องใดที่ต้องคุยกับนาง นางจึงพยักหน้าให้หมิงเยว่ถอยออกไปก่อน“เจ้าเคยทานเคเอฟซีหรือไม่” เป็นคำพูดแรกที่ออกมาจากปากของลู่หยวนซีหลังจากที่สาวใช้ของเจียงจื่ออิ๋งออกจากห้องไป “เจ้า...เธอ เป็นคนที่มาจากอนาคตเหมือนกันหรือ” สรรพนามที่เจียงจื่ออิ๋งใช้กับนางทำให้ลู่หยวนซีแน่ใจแล้วว่าตนไม่ได้คิ