All Chapters of ทะลุมิติมาช่วยชีวิตตัวร้ายคนโปรดของระบบ: Chapter 21 - Chapter 30

ลู่หยวนซีหันไปมองบุรุษร่างสูงผู้หนึ่งที่มีใบหน้าเกลี้ยงเกลาท่าทางเหมือนคุณชายเอาแต่ใจ มองดูแล้วอายุของเขาไม่น่าจะเกินยี่สิบสามยี่สิบสี่ปี เขาชักกระบี่ชี้มาทางลู่หยวนซีด้วยท่าทีเดือดดาล บุรุษอีกคนที่สูงใหญ่ไม่แพ้กันดูมีอายุมากกว่าเขาเล็กน้อยยกมือขึ้นปราม จากนั้นจึงหันมาที่นาง “แม่นางเจ้ามั่นใจอย่างนั้นหรือว่าจะสามารถช่วยชีวิตนายท่านของเราได้” ลู่หยวนซีเอียงหัวเล็กน้อยก่อนตอบแบบกำปั้นทุบดิน “ถ้าพวกท่านไม่เชื่อในฝีมือของข้าเช่นนั้นก็ต้องขอตัวก่อน เชิญพวกท่านรักษากันเองก็แล้วกัน อีกอย่างข้าไม่รู้จักพวกท่านและไม่ว่าเรื่องใดสำหรับข้าแล้วล้วนไม่สำคัญเท่ากับคุณชายของข้าแน่นอน” ลู่หยวนซีเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งยังมองไปทางชายที่เคยชี้กระบี่มาที่นางด้วยสายตาของผู้ที่เหนือกว่า บุรุษที่มองดูแล้วเหมือนจะเป็นหัวหน้าของเหล่าชายฉกรรจ์ทั้งหมดพยักหน้ารับ ก่อนที่จะผายมือเชิญให้นางเข้าไปด้านใน เมื่อเห็นดังนั้นลู่หยวนซีก็ไม่คิดต่อปากต่อคำอีก ในเมื่ออีกฝ่ายยอมให้เกียรตินางเช่นนั้นนางก็ย่อมต้องลดทิฐิของตนลงมาเช่นกัน ร่างบางเดินตามเข้าไปในเรือนก่อนที่จะได้กลิ่นคาวเลือดที่ลอยคละคลุ้งอยู่ภายใน ทั้งที่มีธูปหอมจุดเอ

เถียนอวี้ซวนจำกู้จิ่งเหยียนได้ เขาคือคุณชายง่อยที่เฉียนฟางหนิงดูแลอยู่ แต่นั่นไม่เท่าไหร่ สามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของพวกเขานั้นดูอันตรายยิ่งกว่า ร่างผอมแห้งในชุดบัณฑิตสีขาวหดคอเล็กน้อยก่อนที่จะหลบสายตา “คุณชายท่านมาที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ ข้ากำลังจะกลับเรือนพอดี แต่ว่าเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน ตอนนี้ท่านคงจะหิวแย่แล้วกระมัง” ลู่หยวนซีหันไปเอ่ยกับชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถเข็นด้วยท่าทางสำนึกผิด กู้จิ่งเหยียนผู้ไม่ชอบตกอยู่ในสายตาของผู้คนกลับออกมาตามนางด้วยตนเองเช่นนี้ หมายความว่าเขาเองก็ให้ความสำคัญกับนางมากเช่นกัน เฮ่อเหวินเจ๋อมองคนทั้งสองที่กำลังจ้องตากันก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เฮ่อ!!ข้าหมดหวังแล้วสินะ ช่างเถอะ อย่างน้อยเวลานี้ก็ได้มีมิตรภาพที่ดีกับนาง เป็นคนรักไม่ได้เช่นนั้นก็เป็นพี่น้องก็แล้วกันและเขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายพี่น้องของเขาเป็นอันขาด เฮ่อเหวินเจ๋อพยักหน้าให้คนของตนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ชายฉกรรจ์ทั้งสองรับคำสั่งกำลังจะก้าวเข้าไปจัดการกับเถียนอวี้ซวน แต่แล้วก็มีสตรีนางหนึ่งวิ่งเข้ามาขวางทางทั้งสองเอาไว้ “หยุดนะ!! เจ้าคิดที่จะตีใครกัน เขาเป็นสามีของข้าพวกเจ้ากล้าลงมือหรือ”

“เจ้าเป็นใคร” “เอ๊ะ!!ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ รอสักครู่ ข้าจะรีบไปตามท่านปู่มาตรวจดูอาการของท่าน” ลู่หยวนซีมองตามร่างเล็กที่รีบวิ่งออกจากห้องไปด้วยความสงสัย ต่อมาความสงสัยของนางก็ได้รับการเฉลย เพราะหมอชราที่กำลังก้าวอย่างเร่งรีบตามเด็กสาวนางนั้นเข้ามาภายในห้อง“ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว ถ้าเจ้ายังไม่ฟื้นขึ้นมาอีก ตัวข้าก็คงหัวหลุดจากบ่าไปแล้ว” ลู่หยวนซีไม่เข้าใจว่าคำพูดที่หมอชราเอ่ยหมายถึงสิ่งใด “ข้าหลับไปนานเท่าใดเจ้าคะท่านหมอ” นางที่ทำใจเรื่องของกู้จิ่งเหยียนได้บ้างแล้ว ถามชายชราด้วยใบหน้าเรียบเฉย เสียงตอบจากทางด้านหลังทำให้คนทั้งหมดหันกลับไปมองพร้อมกัน “หนึ่งเดือน” ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีฟ้าก้าวเข้ามาภายในห้อง ด้านหลังยังมีองครักษ์ผู้ติดตามที่นางรู้สึกคุ้นหน้าอยู่สองคน หลังจากที่นางสลบไปเขาได้ให้คนไปสืบดูเกี่ยวกับตัวตนของนางและบุรุษที่ชื่อกู้จิ่งเหยียนที่นางเอ่ยถึง และได้รู้ความจริงอันน่าเศร้าใจว่าบุรุษผู้นั้นคือบุตรชายที่เกิดจากอนุที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลกู้ และยังเป็นอดีตชายที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในเมืองหลวงด้วยเช่นกันแต่ช่วงเวลาที่เขาตายจากไปกลับต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพ

กู้จิ่งเหยียนมิได้ตอบคำถาม ชายหนุ่มยังคงเงียบเช่นเดิมในแบบฉบับของเขา แต่เฮ่อเหวินเจ๋อก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “นางรู้เรื่องนี้หรือไม่” กู้จิ่งเหยียนนิ่งคิดเล็กน้อยก่อนตอบกลับไป “ไม่เกี่ยวกับเจ้า ระวัง!! ธนู” เฮ่อเหวินเจ๋อกระโดดหลบได้อย่างหวุดหวิด กู้จิ่งเหยียนมองร่างสูงด้วยความชื่นชมซึ่งไม่บ่อยนักที่เขาจะรู้สึกชื่นชมใครเช่นนี้“ข้าช่วยชีวิตเจ้าเอาไว้” กูจิ่งเหยียนเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้ง “ห้ามบอกเรื่องนี้กับนางเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นข้าจะดันให้ธนูดอกนี้ทะลุหน้าอกของเจ้า แล้วเราก็มาตายไปพร้อมกัน อย่างน้อยถ้านางรู้ว่าข้าตายนางก็จะยังร้องไห้เสียน้ำตาให้กับข้า แต่กับเจ้าคงไม่ได้รับความรู้สึกนั้นแน่นอน เพราะเจ้าไม่ใช่คนสำคัญสำหรับนาง” กู้จิ่งเหยียนเอ่ยออกมายาวเหยียดเป็นครั้งแรกด้วยน้ำเสียงของผู้ที่เหนือกว่า ทั้งที่คนทั้งสองกำลังหนีตายจากมือสังหารแต่พวกเขากลับสนทนาเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับการหาทางเอาชีวิตรอดเลยสักนิด “เจ้ากล้าหรือ!!” เฮ่อเหวินเจ๋อตะคอกกู้จิ่งเหยียนเสียงดังอย่างไม่พอใจ “ลองดูหรือไม่เล่า” “เจ้าบ้า!!” กู้จิ่งเหยียนสะกิดลูกธนูที่ปักอยู่บนตัวของเฮ่อเหวินเจ๋อเ

“พ่ะย่ะค่ะ การรักษาของนางไม่เหมือนผู้ใด คราแรกที่ลูกถูกลอบสังหารจนแทบเหลือเพียงลมหายใจสุดท้าย นางเป็นผู้ที่ช่วยลูกออกมาจากเงื้อมมือของพญามัจจุราช น่าเสียดายที่มิได้กลับมาที่นี่พร้อมกัน แต่ลูกได้ให้คนของลูกย้อนกลับไปตามหานางแล้วพ่ะย่ะค่ะ อีกไม่นานคงได้ข่าวกลับมา” เฮ่อเหวินฮ่องเต้พยักหน้า “เช่นนั้นก็ดี หากว่านางมีความสามารถที่เก่งกาจเช่นนี้ นางก็อาจมีประโยชน์ต่อแคว้นจิ้นของเราไม่น้อย แต่พ่อกลัวว่าหากมีคนรู้เกี่ยวกับความสามารถของนาง นางอาจจะถูกคว้าตัวไปเสียก่อน” เฮ่อเหวินเจ๋อส่ายหน้า เพราะเขามั่นใจในสายตนของตน “ลูกคิดว่าไม่น่าจะเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ” เฮ่อเหวินฮ่องเต้มองบุตรชายคนโตด้วยสายตาสงสัย ก่อนชายหนุ่มจะเล่าสิ่งที่ตนได้เห็นมากับตาเกี่ยวกับความรู้สึกของน้องชายที่มีต่อสตรีนางนั้น “เป็นเช่นนี้เอง เช่นนั้นก็น่าจะวางใจได้ว่านางจะไม่ไปอยู่กับคนอื่น แต่เรื่องนี้เราก็ไม่ควรประมาท เอาไว้ให้นางมาถึงที่นี่ก่อนค่อยถามความสมัครใจของนางว่าต้องการที่จะแต่งงานกับเด็กคนนั้นหรือไม่” สองพ่อลูกคุยกันเรื่องราชกิจเล็กน้อย ก่อนเฮ่อเหวินเจ๋อจะทูลลาเพื่อกลับไปยังตำหนักของตน สองวันหลังจากนั้น องค์รัชท