His Forgotten, Unwanted Wife のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

Ang mga nagdaang taon ay parang pelikulang malinaw na bumabalik sa isip niya. Hindi pwedeng mawala si Mildred sa pamilya ni Oliver.At higit sa lahat, hindi rin niya kayang mabuhay nang wala si Mildred.Dumating si Dr. Oscar ng nagmamadali. Pagkakita niya sa kalagayan ni Oliver, wala siyang masabi para aliwin ito.“Oliver, hindi mo dapat paulit-ulit na pinoprotektahan si Irene. Kung si Mildred ang nasa kalagayan niya, ano sa tingin mo ang mararamdaman niya?”Naalala ni Oliver si Terrence. Kahit nasa yugto pa lang ng pagdududa si Mildred at Terrence, hindi niya na iyon kayang tanggapin.Nag-angat ng ulo si Oliver. “Bakit mo hinayaan na ipaabort niya ang anak ko?”“Hindi ko kontrolado ang desisyon niya. Isa pa hindi niya naman sinabi sa akin. Narinig ko lang na may kausap siya kaya tinawagan kita,” inis na sagot ni dpctor. Maya-maya, dagdag pa niya…“Hindi pa huli ang lahat. Kapag tuluyan mong pinutol ang ugnayan mo kay Irene, patatawarin ka ni Mildred. Mahal na mahal ka niya, kusang-loob

That answer alone was enough to tell her he had heard everything.Mildred was weak, her voice low. “I’m sorry… I was just—”Terrence chuckled softly. “Mmmmm. I know.”“It was awkward to explain no matter how she put it.” Mildred said, “If you have work to do, you can go ahead. There are people here to take care of things.”Busy nga siya, pero andito na siya, paano pa siya aalis?Hindi nagtagal, dumating si Timmy kasama ang mga bodyguard, may bitbit na samu’t saring supplements.“May aasikasuhin pa kami. Mag-iiwan ako ng ilang tao rito para sa’yo,” sabi ni Timmy habang iniiwan ang dalawa niyang bodyguard.“Huwag na. May staff naman ang ospital,” sagot ni Mildred.“Huwag ng matigas ang ulo,” sinulyapan siya ni Timmy. “Kung hindi mo aalagaan ang katawan mo ngayon, you’ll regret it later.”Ngumiti si Mildred. “Salamat, Kuya.”“Aalis na kami.”Tumayo si Terrence. Bago lumabas, tumingin muna siya kay Mildred. “Inumin mo ang gamot mo on time.”Tumango si Mildred na parang bata. “Mmmm.”Pagkal

NAPATINGIN si Oliver kay Irene…Mahinahon siya, maalaga, at laging iniisip kung paano siya matutulungan na umangat pa at higit sa lahat, siya rin ang biological mother ng mga bata.Nagalaw ang isip ni Oliver. Marahil, ang muling pakikipagbalikan kay Irene ay hindi naman pala masamang ideya. At least, magiging maayos at legal ang lahat.Hindi na rin magiging magulo at maingay ang bahay na ito. Sakto namang nagsalita si Irene. “Iniisip ko lang, kung sakaling mag-imbita tayo ng mga ka-partner mula sa ibang lugar baka kailangan nating mag-general cleaning ng bahay?”“Ikaw na ang bahala,” sagot ni Oliver.Tumango si Irene. “Sige.”Pumasok si Oliver sa study.Nawala ang ngiti sa mukha ni Irene. “May tao ba riyan?” tawag niya sa mga maids. “Ibaba niyo lahat ng mga nakasabit na litrato at palitan ng mga painting.”Mga litrato? Iyon ay walang iba kundi ang mga wedding photos ng mag-asawa at ang samu’t saring family photos ng apat.Kumunot ang noo ni Manang Lucy. “Hindi naman po nakakaapekto ang

Mag-isa lang na nakaluhod si Irene, halos hindi na niya matiis ang sakit sa kanyang mga tuhod. Namumula na ang kanyang mga mata.Makalipas ang dalawampung minuto. Isang anino ang biglang dumating, dala ang matinding lamig ng presensya.“Get lost!”Mabilis na umiwas ang bodyguard, muntik nang tamaan ng suntok ni Oliver. Agad lumapit si Oliver at inalalayan si Irene.“Bakit ka pumunta rito para lumuhod sa kanya?”Marahang umiling si Irene, tears falling like pear blossoms in the rain. “Gusto ko lang siyang pakiusapan na tigilan ka na. Masakit para sa akin na makita kang ganyan. Alam kong galit siya sa akin, kung ang paglu­hod ko ang makakapagpakalma kay Mildred, handa akong gawin.”Halos hindi na siya makatayo. Sobrang nasaktan ang loob ni Oliver.“Hindi siya karapat-dapat na luhuran mo. Ang pagkawala ng batang iyon ay kapalaran. Isang babaeng kasing-sama at kasing-lupit niya, destined na iwanan ng lahat.”Biglang kumirot ang sentido ni Mildred. Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata.

Ang ekspresyon at tono niya ay tuluyang nanakot sa dalawang bata. Dala ng instinct na ipagtanggol ang sarili, agad siyang itinulak ni Lucas. “Masama ka! Lumayo ka sa amin!”Napatid si Irene sa tulak. Sa gulat at galit, awtomatiko niyang itinaas ang kamay at malakas na hinampas ang likod ni Lucas.Sa huli, hindi niya napigilan ang sarili at napasigaw.“Walang utang na loob! Ako ang nagluwal sa inyo!”Bumulagta si Lucas sa sahig dahil sa tama. Hindi siya umiyak, masama ang tingin niya kay Irene. Mabilis na hinila ni Sophia ang kapatid, umiiyak habang sumisigaw.“Daddy! Daddy!”Nang marinig ni Irene ang pagtawag ng bata, biglang bumalik ang ulirat niya. Tarantang lumuhod siya para suyuin ang mga bata.“Mga anak… hindi sinasadya ni Mommy ’yon… sorry na. Nabigla lang ako. Hindi ki sinasadya.”Pero hindi na sila nakinig sa kanya. Mas lalo lang silang natakot sa paglapit niya. Nakarinig ng ingay ang yaya ng mga ito at agad na lumapit. Mabilis na tumakbo ang mga bata papunta sa yaya.Kumuyom an