All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 81 - Chapter 90

บางทียามโพล้เพล้นั้นอาจกลายเป็นความทรงจำวัยเยาว์ที่ไม่เคยซีดจาง แทนที่จะเป็นเหมือนตอนนี้ ชีวิตแต่งงานห้าปีที่บดขยี้การแอบรักนานหลายปีจนเหลือเพียงเศษซากที่ไร้ค่าเธอไม่รีบร้อนเลยสักนิด เธอนั่งอยู่ในร้านกาแฟและละเลียดกินกาแฟและเค้กจนหมด จากนั้นก็ไปดูหนังต่ออีกหนึ่งเรื่องตอนที่หนังจบก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้วเธอยังไม่ได้กินมื้อเที่ยง จึงเรียกรถไปกินเสี่ยวหลงเปาที่ร้านแห่งหนึ่งเมื่อกัดไปคำหนึ่ง ความรู้สึกเติมเต็มก็พุ่งพล่านไปทั่วทุกต่อมรับรสพร้อมกับน้ำซุปที่ไหลออกมาจนถึงตอนนี้ สิ่งที่ต้องทำในวันนี้ก็เสร็จหมดแล้วอีกทั้งตอนนี้เธอยังอิ่มมากด้วย เธอตั้งใจจะเดินออกจากตรอกไปเรียกรถ ถือเป็นการเดินย่อยไปในตัวในตรอกมีร้านค้าเล็ก ๆ ที่มีเอกลักษณ์มากมาย มันน่าสนใจมาก เธอเดินเล่นไปเรื่อย ๆ เห็นสาว ๆ วัยรุ่นกำลังต่อแถวซื้อเค้ก เธอจึงไปร่วมวงต่อแถวกับเขาด้วยเหมือนกันมันช่างน่ามหัศจรรย์ ไม่มีใครสังเกตเลยว่าเธอขาพิการ หรือจะพูดอีกอย่างคือ ทุกคนมองเห็น แต่ไม่มีใครส่งสายตาประหลาดมาให้อยู่ดีเมื่อเธอหอบเค้กเดินออกมาจากร้านอีกครั้ง เธอก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างประหลาดที่แท้ การเดินออกมาจากพื้นที่แค

เจี่ยนจือไม่เข้าใจเลย หรือว่าจะเป็นอย่างที่เขาว่า นกมีขนแบบเดียวกันย่อมรวมฝูงกัน ทำไมคนนอกสังคมของเวินถิงเยี่ยนที่เป็นคนแปลกหน้าถึงไม่มีใครแสดงท่าทีใจร้ายต่อขาของเธอเลย แต่คนรอบตัวเวินถิงเยี่ยนกลับเป็นแบบนี้กันทุกคน?"นี่สาวน้อย ฉันว่าเธอควรจะสอบถามดูหน่อยจะดีกว่า" เธอไม่อยากให้พนักงานต้อนรับที่เป็นคนหาเช้ากินค่ำต้องลำบาก "หน้าที่พนักงานต้อนรับของคุณคือการขับไล่ผู้มาติดต่อแบบไร้มารยาท หรือล่วงเกินลูกค้าเหรอคะ ฉันไม่อยากจะร้องเรียนคุณหรอกนะ""งั้นคุณก็ต้องเป็นลูกค้าหรือผู้มาติดต่อด้วยสิ.. สรุปคุณเป็นลูกค้าหรือผู้มาติดต่อล่ะ" พนักงานต้อนรับบุ้ยปากอย่างไม่พอใจ แต่ก็ยังยอมต่อสายถึงผู้ช่วยประธาน หลังจากแจ้งว่าใครต้องการพบเวินถิงเยี่ยนแล้ว ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไรมาบ้าง พนักงานต้อนรับคนนั้นถึงกับเชิดคางสูงขึ้นไปอีก!"ฉันว่าแล้วว่าตาฉันดูไม่ผิด! ตาฉันน่ะมันมีเรดาร์ตรวจจับพวกหน้าด้านว! ยัยผู้หญิงไร้ยางอายอย่ามาป่วนที่นี่ดีกว่า ไสหัวไป! ถ้ายังไม่ไปฉันจะเรียก รปภ. แล้วนะ! ผู้ช่วยประธานบอกมาว่าไม่มีคนชื่อนี้! ภรรยาประธานเวินไม่ได้นามสกุลเจี่ยน!""งั้นเหรอ" เจี่ยนจือไม่ได้กลัวการเรียก รปภ. เลย

"หุบปากเดี๋ยวนี้! ห้ามพูดนะ! เธอไม่ตายหรอก! ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!" เขาอุ้มเธอวิ่งลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็วเจี่ยนจือหลับตาลง มุมปากยังคงมีรอยยิ้มบาง ๆความจริงแล้ว ฉันต้องการบอกลานายจริง ๆ นะเวินถิงเยี่ยน ลาก่อน...ภายในลิฟต์ เวินถิงเยี่ยนมองคนที่อยู่ในอ้อมแขนที่หลับตาแน่น เขาใช้นิ้วกดปุ่มลิฟต์รัว ๆ ราวกับว่าการทำแบบนั้นจะช่วยให้ลิฟต์เลื่อนลงไปได้เร็วขึ้น"เจี่ยนจือ อย่าหลับนะ ตื่นสิ ตื่นขึ้นมา!" เขาตะโกนพลางกดปุ่มไม่หยุดในที่สุดก็ถึงชั้นหนึ่ง เจ้าหน้าที่ดับเพลิงมาถึงพอดี ซึ่งเร็วกว่าที่คาดไว้มากแต่เวินถิงเยี่ยนไม่สนแล้วว่าไฟจะลามไปถึงไหน เขาอุ้มเจี่ยนจือขึ้นรถแล้วบึ่งตรงไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทันทีเจี่ยนจือฟื้นหลังจากถึงโรงพยาบาล หมอตรวจร่างกายเธออย่างละเอียดแล้วไม่พบรอยไหม้ แต่บนใบหน้าของเธอกลับเต็มไปด้วยผื่นควัน ผสมปนเปไปกับคราบดำและเทาจากเหตุไฟไหม้ ทำให้เธอดูสภาพแย่เล็กน้อยหลังจากหมอใช้สำลีเช็ดทำความสะอาดใบหน้าให้เธอแล้วก็พูดว่า "ผื่นบนหน้านี้น่าจะเกิดจากการแพ้ ส่วนอาการหมดสติที่คุณบอกเมื่อกี้ ก็น่าจะมาจากอาการแพ้เหมือนกันครับ"พูดจบ หมอก็มีสีหน้าจริงจังข

มีคนต้องการให้เธอดื่มน้ำมะม่วง นี่คือคือการบีบให้เธอไปตายชัด ๆ เพราะถ้าแพ้จนหมดสติ ตอนที่เกิดไฟไหม้ใหญ่ขึ้นมาเธอก็จะไม่รู้ตัวเลย เธอต้องนอนหมดสติแล้วถูกไฟคลอกตายทั้งเป็นงั้นเหรอ?ได้ ในเมื่ออยากให้ดื่ม เธอก็จะดื่มในเมื่อมีคนคิดจะก่ออาชญากรรม งั้นเธอก็จะช่วยทำให้ข้อหานั้นถูกตั้งขึ้นเองแต่จากประสบการณ์การแพ้มะม่วงที่ผ่านมาของเธอ เธอแค่ขึ้นผื่นเท่านั้น ไม่เคยถึงขั้นหมดสติแล้วทำไมฝ่ายนั้นถึงคิดว่าเธอจะหมดสติล่ะ?ต้องเป็นเพราะเวินถิงเยี่ยนแน่ ๆมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เธอเผลอกินเค้กมะม่วงเข้าไปจนแพ้รุนแรง ตอนนั้นเพิ่งแต่งงานกับเวินถิงเยี่ยนได้ไม่นาน เธอไม่อยากให้เขาเห็นหน้าตนเองที่เต็มไปด้วยผื่น จึงแกล้งหลับอยู่ในห้องและหลบหน้าไม่ยอมออกมา เวินถิงเยี่ยนมาเคาะประตูเธอก็ไม่เปิด ตอนนั้นทำเอาป้าเฉินตกใจแทบแย่ เอาแต่พูดว่าอาการแพ้อาจจะทำให้ช็อกได้ คุณนายคงไม่เป็นอะไรไปแล้วใช่ไหม ด้วยเหตุนี้ เวินถิงเยี่ยนจึงพังประตูเข้ามา พอเห็นเธอนอนอยู่บนเตียง เขาจึงปักใจเชื่อจริง ๆ ว่าเธอช็อกหมดสติไปแล้ว...เธอไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่อยากให้เธอตาย หรือว่าอยากให้ตายกันหมดทุกคน แต่เอาเป็นว่าเธอรู้ว่าตัวเองก

"ทุกคนทุ่มเทให้กับบริษัทไปตั้งเท่าไร เสียสละหยาดเหงื่อแรงงาน อดตาหลับขับตานอนตั้งกี่คืน บริษัทถึงมีวันนี้ได้...แต่เธอ... เธออยู่บ้านเสวยสุขจากผลงานของทุกคน แถมยังคอยหาเรื่องนาย หาเรื่องอาเหวินกับอาซินอยู่ตลอด... ฉันน่ะตั้งใจอยากจะเป็นเพื่อนกับเธอ อยากเป็นเพื่อนที่ดี เพราะอยากเป็นกาวใจให้ทุกคน แต่เธอก็ไม่ชอบ แถมยังด่าฉันตลอด...ทำไมเธอมาหานายแล้วถึงได้เจอนายเลยล่ะ ทำไมเธอต้องการอะไรก็ได้ทุกอย่าง… ตอนนั้นฉันแค่เลือดขึ้นหน้า คิดไม่ตกไปชั่ววูบ เลยขังเธอไว้ในห้องประชุม ฉันแค่... แค่ไม่อยากให้เธอเจอนายเร็วเกินไปเท่านั้นเอง... ฉันไม่คิดจริง ๆ ว่าห้องประชุมจะเกิดไฟไหม้..." ลั่วอวี่เฉิงร้องไห้จนแทบจะขาดใจเจี่ยนจือมองเธอด้วยสายตาเย็นชา มองดูมารยาพวกนี้ต่อไป อยากรู้เหมือนกันว่าเดี๋ยวเวินถิงเยี่ยนจะขอให้ตนให้อภัยเธออีกไหม?"อาเยี่ยน ฉัน... ฉันไม่กล้าทำอีกแล้ว ต่อไป... ฉันจะทำตัวดี ๆ... นะ? นายยกโทษให้ฉันเถอะนะ..." ลั่วอวี่เฉิงน้ำตาไหลพรากจนหยดลงบนแขนเสื้อของเวินถิงเยี่ยนเจี่ยนจือยิ้มออกมา "ลั่วอวี่เฉิง เธอเหมือนจะเข้าใจอะไรผิดไปนะ คนที่ตกเป็นเหยื่อคือฉัน ไม่ใช่เขา! เธอไปขอให้เขาให้อภัยเนี่ยนะ