All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 71 - Chapter 80

เจี่ยนจือตกใจแทบแย่ นึกว่ามีข้อมูลเรื่องไปต่างประเทศที่เผลอลืมลบออกเธอชะเง้อดู ปรากฏว่าเป็นบทสนทนาระหว่างเธอกับพนักงานขายของสินค้าแบรนด์ช่วงที่เวินถิงเยี่ยนกำลังอ่านอยู่ คือตอนที่พนักงานขายขอบคุณเธอที่สนับสนุนแบรนด์มาอย่างยาวนานส่วนคำตอบของเธอก็คือ [แน่นอนค่ะ! ฉันต้องสนับสนุนพรีเซนเตอร์สิคะ!]เวินถิงเยี่ยนลองตรวจสอบดูว่าใครเป็นพรีเซนเตอร์แบรนด์นี้ ก่อนจะโยนโทรศัพท์คืนให้เธอแล้วหัวเราะเยาะ "ดูไม่ออกเลยนะเจี่ยนจือ เธอตามติ่งดาราด้วยเหรอ ฉันก็ว่าอยู่ว่าทำไมหลายปีมานี้เธอถึงซื้อแต่เสื้อผ้าแบรนด์นี้แบรนด์เดียว ที่แท้ก็เอาเงินของฉันไปเปย์ให้ดาราชายหรอกเหรอ"ความจริงแล้วเขาเข้าใจผิดเธอสนับสนุนพรีเซนเตอร์คนก่อนต่างหากเขาไล่อ่านประวัติแชทไปถึงปีที่แล้ว นั่นคือสิ่งที่เธอพูดไว้เมื่อปีที่แล้ว ซึ่งตอนนั้นพรีเซนเตอร์ยังเป็นเพื่อนสมัยเรียนสถาบันสอนเต้นของเธออยู่เลย...แม้ว่าชาตินี้เธอจะไปต่อในเส้นทางนั้นไม่ได้แล้ว แต่การได้เห็นเพื่อนร่วมเรียนในอดีตได้ก้าวสู่หน้าจอทีวี เธอก็ยังรู้สึกยินดีกับเพื่อนด้วย ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นเครื่องสำอาง น้ำหอมหรือเสื้อผ้า เธอจึงเลือกซื้อแบรนด์นี้มาตลอด ถือเป็น

เสียงตะโกนแหบพร่าของเธอไม่มีผลอะไรกับเวินถิงเยี่ยนเลยสักนิด การกระทำของเขาเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ บนตัวเธอแทบจะไม่มีอะไรปกปิดเหลืออยู่แล้ว เธอถึงกับคาดเดาว่า บนตัวเวินถิงเยี่ยนเองก็คงไม่เหลืออะไรแล้วเช่นกัน เธอสัมผัสได้ถึงผิวหนังของเขาที่แนบชิดกับเธอ มันมีความรู้สึกลื่นเหนอะหนะที่น่าหวาดกลัว...เธอรู้สึกหวาดกลัวเพราะสิ้นหวังบางที คืนนี้คงไม่อาจรักษาอะไรไว้ได้อีกแล้วจริง ๆ..."เวินถิงเยี่ยน ถ้านายยังทำต่อไป ฉันจะเกลียดนาย!" มันคือความเกลียดจริง ๆ เธอต้องการเริ่มต้นชีวิตใหม่ เต็มไปด้วยความหวังต่ออนาคต แต่เขากำลังจะฉุดกระชากเธอลงขุมนรกอีกครั้งงั้นเหรอ?หลังจากความสิ้นหวังผ่านไป เธอก็เริ่มสงบลงพละกำลังของเธอ ไม่ไม่อาจต้านทานเวินถิงเยี่ยนที่กำลังคลุ้มคลั่งได้ในเมื่อเป็นแบบนี้ สู้มาลองคิดดูว่า ถ้ามันเกิดขึ้นจริง เธอควรจะทำอย่างไรถึงจะถูกต้องอย่างแรกคือห้ามตกลงไปในหลุมดำความสัมพันธ์กับเขาอีกเป็นอันขาดพรุ่งนี้ต้องซื้อยาคุมฉุกเฉิน นี่คือเรื่องที่สำคัญที่สุด จากนั้นห้ามให้ความสัมพันธ์ครั้งนี้มาหยุดยั้งกระบวนการจากไปของเธอ หลังจากคืนนี้ผ่านพ้นไป วันเวลาถอยหลังที่จะได้หนีจากเวินถิงเยี่

"อาเยี่ยน นายออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าแบบนี้ ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ เรื่องไปเช็กเอาต์ที่นั่นช้าหน่อยมันจะสำคัญอะไรนักหนา" นี่คือเสียงของอาเหวิน"ถ้าฉันไปช้า เธอจะไม่หนีไปตั้งแต่เช้ามืดหรอกเหรอ" นี่คือเสียงของเวินถิงเยี่ยนที่กำลังพูดอยู่"ไม่ใช่สิ อาเยี่ยน ต่อให้เธอหนีไปแล้วยังไงล่ะ สุดท้ายก็ต้องนั่งเครื่องบินกลับบ้านอยู่ดีไม่ใช่เหรอ"เวินถิงเยี่ยนดูเหมือนจะอึ้งกับคำถาม ก่อนจะพูดว่า "ก็จริง ฉันแค่รู้สึกโกรธจนทนไม่ได้""เป็นฉันฉันก็ทนไม่ได้ ใช้เงินของนายแต่กลับสวมเขาให้นายเนี่ยนะ เมียแบบนี้ควรจะหย่าไปตั้งนานแล้ว!""ฉันว่านะ จะบอกให้ว่ายัยมันต้องโดนสักที อาเยี่ยน นายน่ะอ่อนโยนเกินไป ลองอัดสักทีดูสิว่าจะยอมสงบเสงี่ยมไปได้กี่วัน"เหอะ ๆ นี่แหละเพื่อนของเขาพวกเขาเป็นแบบนี้เสมอมาถ้ามีวันไหนที่พวกเขาไม่พูดจาให้ร้ายเธอต่อหน้าเขา เธอคงไม่เชื่อหรอกคราวนี้ลั่วอวี่เฉิงพูดขึ้นบ้าง "พวกนายเลิกพูดเถอะค่ะ แค่นี้อาเยี่ยนก็เสียใจมากพออยู่แล้ว พวกนายยิ่งพูดยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเปล่า ๆ อีกอย่างนะ อาเยี่ยนของเราน่ะทั้งใจดีทั้งอ่อนโยน พวกนายถึงได้มีวันนี้กันได้ ถ้าอาเยี่ยนเป็นพ่อค้าหน้าเลือด ป่าน

"เรื่องนี้ ฉันเห็นด้วยกับอาเหวินเลย มุกพวกนี้ผู้หญิงชอบใช้กันบ่อย ก็เหมือนกับที่จู่ ๆ เธอก็ไปคลุกคลีกับลูกชายประธานเจิ้งนั่นแหละ คิดดูสิ ตระกูลประธานเจิ้งใหญ่โตขนาดไหน ลูกชายเขาเกิดมาบนกองเงินกองทอง เจอผู้หญิงมาตั้งเท่าไร ดาราดัง ๆ ยังเข้าแถวรอหน้าเขาเลย แล้วเขาจะมาชายตามองเจี่ยนจือเนี่ยนะ?""พวกนายนี่จริง ๆ เลย... อย่าพูดถึงภรรยาของอาเยี่ยนแบบนั้นสิ อาเยี่ยนจะเสียใจเอานะ!" ลั่วอวี่เฉิงพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งตำหนิ "แต่ว่า... อาเยี่ยน ที่อาซินพูดเขาไม่ได้จะดูถูกเจี่ยนจือหรอกนะคะ แต่... ความจริงแล้ว... มันคือข้อเท็จจริงน่ะ.. ฉันเองก็เป็นผู้หญิง ฉันเข้าใจจิตวิทยาแบบนี้ดี ก็แค่อยากเรียกร้องความสนใจจากนาย ฉัน... บางครั้งฉันก็เคยใช้มุกนี้เหมือนกัน..."เสียงของเวินถิงเยี่ยนดังขึ้น ในที่สุดก็ยุติละครฉากน้ำเน่าในช่วงเช้านี้เสียที "เรื่องของเจี่ยนจือฉันจัดการเอง เธออยู่ในความรับผิดชอบของฉัน และเป็นเรื่องของฉัน เดิมทีตั้งแต่แต่งงานฉันก็ตั้งใจจะแบกรับไว้คนเดียว ไม่ได้คิดจะดึงพวกนายเข้ามาเกี่ยว ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายก็ยังทำให้พวกนายต้องพลอยมาลำบากใจไปด้วย""พูดอะไรแบบนั้นล่ะ พวกเราเป็นเพื่อนกันทั้งนั

เธอมองดูพวกเขาเช่นกัน เธอยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูสงบและนิ่งเฉยเธอทำอย่างนั้นอย่างช้า ๆ ในที่สุดเวินถิงเยี่ยนก็เลิกหัวเราะ คนอื่น ๆ เองก็ค่อย ๆ เงียบเสียงลงเช่นกันเธอมองไปที่เวินถิงเยี่ยนแล้วยิ้มถามเขา "มันน่าตลกมากเลยเหรอ"แววตาของเวินถิงเยี่ยนเริ่มเข้มขึ้นและดูลึกซึ้งขึ้นเจี่ยนจือยังคงยิ้มและพูดต่อไปว่า "การร่วมมือกับคนอื่นหัวเราะเยาะเมียตัวเอง มันน่าตลกขนาดนั้นเลยเหรอ"เวินถิงเยี่ยนอึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่สามารถให้คำตอบได้ทันที"เจี่ยนจือ..." ลั่วอวี่เฉิงตาแดงก่ำ พยายามจะพูดอะไรบางอย่างจะเริ่มการแสดงอีกแล้วเหรอ?เจี่ยนจือไม่อยากฟัง และไม่มีพันธะที่จะต้องร่วมแสดงละครไปกับเธอด้วย เธอสวมหูฟังและไม่ขอมีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับคนกลุ่มนี้อีกหลังจากนั้นลั่วอวี่เฉิงจะออดอ้อนหรือทำท่าทีน้อยใจกับเวินถิงเยี่ยนอย่างไร เธอไม่สนใจอีกต่อไปแล้วแต่ชาติหน้าอย่ามารู้จักกันอีกเลยตั้งแต่ตอนนั้น ตลอดการเดินทางครั้งนี้เธอไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับคนกลุ่มนี้อีกตอนลงจากเครื่องต้องรับกระเป๋าเดินทางลั่วอวี่เฉิงทำท่าทางกระตือรือร้นเหมือนสาวแกร่ง เธอเปิดฝาที่เก็บสัมภาระเหนือศีรษะแล้วหันไปบอกเวินถิงเยี่ย