All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 61 - Chapter 70

ตลอดทั้งคืนมีแต่คำพูดวนไปเวียนมาซ้ำซาก ลั่วอวี่เฉิงเอาแต่พูดจาตำหนิว่าเธอทำให้ขายหน้า จนตอนนี้เธอเหลืออดแล้ว"พอทีเถอะ ถ้าพวกนายไม่อยากขายหน้าจริง ๆ ก็ช่วยอยู่ห่าง ๆ จากฉันหน่อย ตอนนี้ฉันเริ่มจะประสาทกินแล้ว ไม่รับประกันหรอกนะว่าจะพูดอะไรออกมาบ้าง ในเมื่อในสายตาพวกนายฉันมันน่าขายหน้าอยู่แล้ว ถ้าจะขายหน้ามากกว่านี้ฉันก็ไม่กลัวหรอก" เธอทำทีเป็นประชดประชัน ราวกับว่าอะไรที่มันมีรอยร้าวแล้วก็ให้มันพังไปเถอะ เพียงหวังว่าคนพวกนี้จะไปพ้น ๆ หน้าสักที จะได้ไม่ต้องระคายตาแต่เวินถิงเยี่ยนไม่ไป ทั้งสามคนไม่มีใครไปเลย กลับนั่งลงล้อมรอบตัวเธอเสียอย่างนั้นเจี่ยงซื่อฝานถือผลไม้คั้นมาให้ พอเห็นสามคนนี้ก็พูดไม่ออก ได้แต่หัวเราะออกมา รอบตัวเจี่ยนจือไม่มีที่ว่างเหลือแล้ว เขาจึงส่งน้ำผลไม้ให้เจี่ยนจือ แล้วเลือกไปนั่งห่างออกไปเล็กน้อยแทนลั่วอวี่เฉิงเริ่มแนะนำให้เจี่ยนจือฟังว่าตระกูลเจิ้งยิ่งใหญ่ขนาดไหน โดยเฉพาะตอนแนะนำเรื่อง 'เจิ้งจวิ้นฝาน' เธอร่ายยาวถึงสรรพคุณว่าเป็นผู้กุมบังเหียนผู้ลึกลับของตระกูลเจิ้ง เป็นบัณฑิตเกียรตินิยมจากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ เป็นประธานสมาคมระดับนานาชาตินั่นนี่ และอีกสาร

ลั่วอวี่เฉิงสีหน้าเปลี่ยนไปแล้ว เธอหันไปมองเวินถิงเยี่ยน ราวกับจะถามว่า 'ทำไมคุณนายเจิ้งถึงได้เกรงใจเจี่ยนจือขนาดนี้'เวินถิงเยี่ยนเองก็สับสนมากเช่นกัน เขาไม่รู้เลยว่าภรรยาของเขามีความสัมพันธ์กับคนตระกูลเจิ้ง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่คุณเจี่ยงปรายตามองคุณเจิ้งอย่างตำหนิ "เจี่ยนจือไงคะ ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตลูกชายเราไว้ คุณลืมไปแล้วเหรอ"คุณเจิ้งถึงกับร้องอ๋อ "จำได้แล้ว แม่หนูจากสถาบันสอนเต้นคนนั้นเองเหรอ คุณเจี่ยน ผมเสียมารยาทแล้วจริง ๆ"ลั่วอวี่เฉิงและเวินถิงเยี่ยนยิ่งงงเข้าไปใหญ่ 'เจี่ยนจือไปเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคุณชายตระกูลเจิ้งตั้งแต่เมื่อไรกัน'หญิงสาวที่เดินมาพร้อมกับคุณเจี่ยงยื่นมือให้เจี่ยนจืออย่างเป็นมิตร "สวัสดีจ้ะ เจี่ยนจือ ฉันชื่อเจิ้งจวิ้นฝาน ยินดีที่ได้รู้จักนะ"เจี่ยนจือมองเจิ้งจวิ้นฝาน แล้วนึกถึงเรื่อง 'ลูกชายคนโตตระกูลเจิ้ง' ที่ลั่วอวี่เฉิงพูดขึ้นมา เธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาบาง ๆหน้าของลั่วอวี่เฉิงเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีดสลับกันไปมา จนสุดท้ายก็กลายเป็นสีเทาเหมือนขี้เถ้าแต่เจี่ยงซื่อฝานก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอไป พูดยิ้ม ๆ ว่า "พี่ครับ พี่ควรจะขยันออกมาปรากฏตัวบ้างนะ

เขาไม่ได้กลับไปกับพวกลั่วอวี่เฉิงหรอกเหรอ ทำไมถึงยังอยู่ที่นี่อีก เวินถิงเยี่ยนยังคงสวมชุดออกงานชุดเดิมที่ใส่ไปงานเลี้ยง เขาดูโดดเด่นไม่แพ้บรรดาชายหนุ่มในตระกูลเศรษฐีคนอื่น ๆ เลย เพียงแต่ทรงผมดูจะยุ่งเหยิงไปเล็กน้อยเขายืนอยู่ที่ขั้นบันไดล่างสุด ไม่ขยับไปไหน ราวกับว่ากำลังรอให้เธอเดินลงไปหา"ไปทางนี้กันเถอะครับ" เจี่ยงซื่อฝานส่งสัญญาณบอกเจี่ยนจือพยักหน้าทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินไปทางด้านข้าง เวินถิงเยี่ยนก็เร่งฝีเท้าก้าวขึ้นบันไดมาขวางหน้าเจี่ยนจือไว้"เห็นฉันแล้ว ยังจะเดินไปกับคนอื่นอีกเหรอ" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยจนยากจะคาดเดาความคิดอันที่จริง เรื่องในคืนนี้ส่งผลกระทบต่อเขามาก หากเขาจะมีความรู้สึกขุ่นเคือง ตามธรรมเนียมที่ผ่านมา เขาก็คงจะโยนความผิดมาที่เจี่ยนจืออีกสินะเจี่ยนจือยิ้มบาง ๆ "นายไม่ได้หวังให้ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้จักนายหรอกเหรอ""ฉันเคยพูดคำนั้นตอนไหน" เขาถามเธอกลับเจี่ยนจือรู้สึกว่าการโต้เถียงแบบนี้มันน่าเบื่อเกินไป เธอพยายามบอกว่าเคย เขาก็บอกว่าไม่เคย ต่างฝ่ายต่างไม่มีหลักฐาน เถียงกันไปก็ไม่จบไม่สิ้น"ขอทางด้วยค่ะ คุณเวิน" เธอพูดพลางก้มหน้าตั้งใจจะเดิน

"ไม่ใช่สิ เวินถิงเยี่ยน นายไม่ไปอยู่กับลั่วอวี่เฉิงล่ะ จะลากฉันมาที่นี่ทำไม" เจี่ยนจือกวาดสายตามองไปรอบห้องสูท ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเวินถิงเยี่ยนต้องการอะไรกันแน่เวินถิงเยี่ยนได้ยินประโยคนี้ก็หัวเราะประชด "คุณนายเวิน ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเธอใจกว้างขนาดนี้ ถ้ารู้แบบนี้ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทำไมฉันไม่หามาจากข้างนอกสักสิบแปดคนนะ"เจี่ยนจือถอดรองเท้าออก เดินเท้าเปล่าไปบนพรมโดยไม่ได้แสดงท่าทีแยแสอะไรนัก "ตอนนี้จะไปหามาเพิ่มก็ยังทันนะ" เมื่อตัดสินใจจะไม่รักแล้ว ต่อให้ภายในใจจะเจ็บปวดแค่ไหน เธอก็ต้องอดทนที่จะไม่กลับไปรักอีกเวินถิงเยี่ยนขมวดคิ้ว มองแผ่นหลังของเธอในชุดราตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างบานใหญ่ "คุณนายเวิน เธอคงไม่ได้คิดจริง ๆ หรอกนะว่าเธอปีนขึ้นไปเหาะเจี่ยงซื่อฝานสำเร็จแล้วน่ะ"เจี่ยนจือแสยะหัวเราะ "คนบางคนใจตัวเองสกปรกแค่ไหน ก็มองคนอื่นสกปรกตามไปด้วยสินะ""เจี่ยนจือ ฉันจะบอกเธอให้นะ สังคมของคนรวยมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดเยอะ ชีวิตไม่ใช่หนิยายรักแนวท่านประธาน ที่อยู่ ๆ ท่านประธานจะหล่นตุ้บลงมาจากฟ้า แล้วมาตกหลุมรักเธอทุกวัน โลกของคนรวยมันมีแต่เรื่องแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ทั้งนั้น" เขาเด

เธอเดินกลับไปที่ห้องน้ำ สิ่งแรกที่ทำคือสลับบัญชีอีเมลในมือถือเป็นอีกบัญชีหนึ่ง จากนั้นจึงเอาผ้าขนหนูออก หวีผมที่ยังหมาดอยู่ให้เรียบสลวย แล้วจึงเดินกลับออกไปอีกครั้งเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว เวินถิงเยี่ยน ก็ดื่มไวน์ไปอีกแก้วแล้ว ไวน์แดงขวดใหญ่ขวดนั้นพร่องไปเกือบครึ่ง"เจี่ยนจือ ฉันจะคุมปริมาณเอง ไม่ดื่มจนเมาอีกหรอก" เขาพูด ราวกับต้องการจะอธิบายว่าทำไมเขาถึงผิดคำสาบานเรื่องเลิกไวน์ แล้วเขาก็เสริมอีกว่า "ช่วงนี้มีเรื่องเยอะเกินไป ขอดื่มแก้เหนื่อยล้าหน่อย""อืม" เจี่ยนจือขานรับสั้น ๆ อย่างเย็นชาเธอเคยใช้ชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยเขาไว้ ต่อให้ชาติที่แล้วติดค้างอะไรเขา ตอนนี้ก็นับว่าหายกันแล้ว ขอให้เกียรติและอวยพรต่อกัน และจะไม่เข้าไปก้าวก่ายโชคชะตาของผู้อื่นอีก"ฉันสั่งสเต็กมาให้เธอจานหนึ่ง ทานตอนร้อน ๆ นะ สเต็กที่นี่ทำออกมาใช้ได้เลย" เขาบอกเป็นนัยเธอส่ายหน้า "เมื่อเย็นฉันกินมาเยอะแล้ว ตอนนี้กินไม่ลงจริง ๆ"เขายิ้มเจื่อน "เธอกลับผ่านคืนนี้ไปอย่างมีความสุขเชียวนะ""มีความสุขมากจริง ๆ นั่นแหละ" เธอพยักหน้าเห็นด้วยเขากำลังรินไวน์ให้ตัวเอง พอได้ยินประโยคนี้ก็ส่ายหน้าถอนหายใจ "เธอนี่เก่งจร