All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 101 - Chapter 110

ถ้าเป็นเมื่อก่อน คุณย่าคงจะพูดว่า เด็กโง่…ย่าเป็นย่าของเจี่ยนจือ แล้วจะไม่ใช่ย่าของเธอ ได้ยังไงกัน？ในตอนนั้น แม้คุณย่าจะรู้ว่าชีวิตแต่งงานของทั้งสองคนมีปัญหา แต่ยังคิดเสมอว่าอยากจะใช้ใจแลกใจ คนเราทุกคนล้วนมีหัวใจเหมือนกัน ขอแค่ดีกับเขา สักวันเขาจะต้องมองเห็นและต้องดีกับเจี่ยนจือเช่นเดียวกันแน่แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้…เจี่ยนจือไม่มีความสุขเลยถึงแม้เด็กคนนี้จะพยายามแสร้งทำเหมือนไม่เป็นอะไรต่อหน้าเธอ แต่หลานที่เธอฟูมฟักมาตั้งแต่เล็กจนโต จะมีหรือที่เธอมองไม่ออก？ดังนั้นคำพูดแบบนั้นเธอไม่อาจฝืนใจพูดออกมาได้จริง ๆ คุณย่าถอนหายใจเงียบ ๆ ในใจ ก่อนจะได้ยินเขานำชามที่ล้างเสร็จแล้ววางซ้อนกัน “คุณย่า เดี๋ยวพวกผมซื้อเครื่องล้างจานมาติดให้นะครับ”ความคิดในหัวของคุณย่าถูกดึงกลับมายังปัจจุบัน เอ่ยพลางหัวเราะเสียงเบา “ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก”“ไม่ลำบากเลยครับ ถึงอนาคตจะต้องย้ายไปอยู่บ้านใหม่ด้วยกัน แต่กว่าจะตกแต่งเสร็จก็คงอีกนานเลยครับ” เขาว่าต่อ “คุณย่าของผมท่านเสียไปแล้ว แต่คุณย่าของเจี่ยนจือก็คือคุณย่าของผมนะครับ”บรรยากาศภายในห้องเหมือนจะเปลี่ยนไปในพริบตา ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบลูกมะนาวจ

ที่บ้านคุณย่ายังมีเสื้อผ้าผู้ชายอยู่ เพียงแต่ว่าเป็นสไตล์ที่ตกเทรนด์ไปตั้งแต่เมื่อห้าปีที่แล้ว แต่ก็ยังใหม่เอี่ยมทุกชุด เสื้อผ้าพวกนั้น เธอเป็นคนซื้อเองค่ำคืนในชนบทสวยงามมาก เสียงดนตรีจากเหล่าแมลงตัวน้อย กลิ่นหอมสดชื่นจากดอกไม้นานาพรรณ คืนไหนที่ฟ้าเปิดยังสามารถมองเห็นทางช้างเผือกได้อย่างชัดเจน ช่วงแต่งงานใหม่ ๆ เธอจินตนาการหลายต่อหลายครั้งว่าเขาจะมาหาคุณย่าที่นี่พร้อมกันกับเธอ คนในครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาดื่มด่ำกับช่วงเวลายามค่ำคืนแบบที่เธอชอบ เธออยากเล่าให้คุณย่าฟังว่าเธอเจอคนที่รักเธอที่สุดและพร้อมที่จะเคียงข้างเธอไปทั้งชีวิต เพราะแบบนั้นเธอเลยซื้อเสื้อผ้าเตรียมให้เขาไว้หลายชุด ซักอย่างประณีตและเก็บไว้ที่นี่ เผื่อว่าสักวันเขาจะได้ใส่ตอนกลับมาด้วยกันแต่ห้าปีผ่านไป เขาไม่เคยมาค้างที่นี่เลยสักครั้งเขาเป็นคนพิถีพิถันเรื่องการแต่งตัว ดังนั้นตอนที่เธอยื่นเสื้อผ้าส่งให้เขา แค่มองก็รู้ว่าเสื้อผ้าเหล่านี้เตรียมไว้ให้เขาโดยเฉพาะ เมื่อเขารู้ว่าเป็นสไตล์ของเมื่อห้าปีก่อน ก็เหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมาเจี่ยนจือไม่ได้พูดอะไรอีก เดินผ่านเขาออกไปเฉย ๆ มื้อค่ำวันนี้จัดเต็มทีเ

เจี่ยนจือไม่มีวันจะเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ เพราะช่วงนี้เขาเหมือนจะหลุดโรคบ้าบ่อยขึ้นกว่าเก่า มักจะเผลอพูดอะไรแรง ๆ ออกมาเป็นพัก ๆ แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกกลัวหรือหวั่นเกรงอะไรการที่คนเราจะรู้สึกหวาดเกรงหรือระแวงใครสักคนได้ นั่นก็เพราะความรู้สึกรักหรือไม่ก็ความใส่ใจที่มีต่อฝ่ายตรงข้ามเท่านั้น ตั้งแต่การแต่งงานเมื่อห้าปีก่อน เรื่องที่เธอกังวลมากที่สุดคือกลัวว่าเวินถิงเยี่ยนจะไม่รักเธอตอนนี้ ความจริงทั้งหมดบอกเธอว่า เขาไม่มีวันรักเธอจริง ๆ พอถึงวันที่ต้องยอมรับความจริงให้ได้ มันก็ไม่ได้หนักหนาอะไรขนาดนั้น เพราะเธอเองก็ไม่ได้รักเขาแล้วเหมือนกันที่แท้…เธอเองก็สามารถไม่รักเขาได้เช่นเดียวกันระหว่างมื้ออาหาร แทบไม่มีอะไรผิดปกติแม้แต่น้อยเขากินอย่างเอร็ดอร่อย กินข้าวสองชามจนหมดเกลี้ยง กุ้งผัดเผ็ดที่คุณย่าทำตามรสที่เขาชอบ เขาถึงกับกวาดเศษกระเทียมพริกที่เหลืออยู่ลงชาม คลุกข้าวกินจนหมดจาน สุดท้ายก็ตบท้ายด้วยซุปหอยลายต้มฟักรสหวานละมุนอีกหนึ่งถ้วย ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยสีหน้าพึงพอใจสุด ๆ “ร้านหรูทุกร้านบนโลกก็ไม่มีร้านไหนสู้กุ้งจานนี้ของคุณย่าได้จริง ๆ ครับ” เขาอดไม่ได้ท

เมื่อถึงเวลากลับ เวินถิงเยี่ยนจึงเดินออกไปส่งคุณหมอฟู่กว่าเวินถิงเยี่ยนจะล่ำลาคุณหมอฟู่เสร็จแล้วกลับเข้าบ้านมาอีกที ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ทั้งเจี่ยนจือและเวินถิงเยี่ยนจึงต้องค้างคืนที่บ้านคุณย่านี่เป็นครั้งแรกในรอบห้าปีที่เวินถิงเยี่ยนมาค้างที่นี่ แถมยังนอนห้องเดียวกับที่เจี่ยนจือเคยอยู่ตอนเด็ก ในห้องมีเพียงเตียงเดี่ยวเล็ก ๆ หนึ่งเตียงจริง ๆ แล้ว บ้านคุณย่าไม่ได้มีห้องนี้แค่ห้องเดียว ยังมีห้องของพ่อแม่และน้องชายที่เคยอยู่ที่นี่ด้วยเจี่ยนจือมองไปยังเตียงแคบ ๆ นั่นแล้วเอ่ยแนะนำเขา “ห้องฉันมันเล็กเกินไปแล้ว นายจะไป…”“เธอคิดว่าไงล่ะ？”เธอยังไม่พูดไม่ทันจบ เขาก็เอ่ยตัดบทเธอทันทีเจี่ยนจือเลยเงียบลงเขาเป็นคนรักความสะอาดมาก แน่นอนว่า บางครั้งความรักสะอาดของเขาก็แอบมีสองมาตรฐานแล้วอีกอย่างเขาไม่ชอบพ่อแม่และน้องชายของเธอเจี่ยนจือเลยชอบแพ้ไป ช่างเถอะ จะนอนที่ยังไงก็เรื่องของเขา สุดท้ายเธอก็ล้มตัวนอนก่อนเขาอยู่ดีเขานั่งลงบนขอบเตียงของเธอ“คุณผู้หญิงเวินครับ เธอปิดบังผมอยู่อีกกี่เรื่องกันแน่？” ทุกครั้งที่เธอเรียกเขาว่าคุณผู้หญิงเวินแปลว่าเขามีลับลมคมใน ไม่คิดจะคุยกับเธอดี ๆ แน่เจี

ไม่ ไม่ได้เด็ดขาด！เจี่ยนจือใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักไสเขาออกไป และอาวุธเดียวในตอนนี้ที่ยังใช้ได้ผลก็ยังคงเป็นฟันของเธอเธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายกัดลงไปที่ไหล่ของเขา ในที่สุดก็รู้สึกได้ว่าพันธนาการที่กอดรัดเธอไว้คลายลง เธออาศัยจังหวะนั้นพลิกตัวหนี แต่เพราะว่าเตียงแคบเกินไปเวินถิงเยี่ยนเลยโดนเบียดจนตกลงไปบนพื้น“ตุบ”เสียงกระแทกดังสนั่นไปทั่วบริเวณเจี่ยนจือหอบหายใจอย่างแรง เธอหยัดตัวขึ้นนั่งก่อนจะทอดสายตามองร่างสูงที่นั่งอยู่บนพื้น เธออ่านสายตาที่เขามองมาไม่ออกเลยสักนิดเธอรีบลุกออกจากเตียง ตั้งใจจะไปนอนกับคุณย่าวินาทีที่เท้าเหยียบลงบนพื้น กลับถูกเขารวบตัวไปอีกครั้ง ในดวงตาของเขาแผ่วาบไปด้วยแววตาดุร้ายราวสัตว์ป่า “จะไปไหน？” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเจี่ยนจือพยายามดิ้นหนีสุดแรงจะไปไหนได้ล่ะ？เธอยังจะกล้านอนอยู่ที่นี่อีกเหรอ？ลมหายใจถี่กระชั้นของเขาค่อย ๆ มั่นคงขึ้น “พอได้แล้ว ฉันไม่ทำอะไรเธอแล้ว”เห็นว่าเธอยังคงไม่ยอม เขาสูดหายใจเข้าลึก “ฉันสัญญา”ด้านนอกมีเสียงความเคลื่อนไหวเกิดขึ้น คุณย่าตื่นแล้ว ตะโกนถามเธอจากด้านนอก “จือจือลูก เกิดอะไรขึ้น？”“คุณย่า ไม่มีอะไรครับ ผมตกเตีย