All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 191 - Chapter 200

เว่ยอันรีบส่ายหน้าทันที “จะเป็นไปได้ยังไง？พวกเราเป็นเพื่อนกันนะ แล้วอีกอย่าง…พวกเรายังมี…”“ช่างเรื่องนี้เถอะ” เจี่ยนจือยกยิ้มพลางตัดบท “ได้รู้จักกันก็ถือว่าเป็นวาสนาแล้ว”คำพูดที่เธอเลือกตัดบทไปคือเว่ยอันเองก็ไม่ได้ช่วยเปล่าเธอจ่ายเงินก้อนโตให้เว่ยอันกับแฟนหนุ่มของเธอมาช่วยงาน แล้วอีกอย่างตอนนี้แฟนของเว่ยอันก็มีลู่ทางชีวิตใหม่ไปเรียบร้อยแล้ว“เธอสบายใจได้ ช่วงนี้ฉันจะพักอยู่ที่โรงแรมอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าก่อน ตั๋วเครื่องบินฉันก็ซื้อให้คุณย่าเรียบร้อยแล้ว พอถึงวันนั้นเธอก็มารับท่านที่โรงแรมได้เลย” เว่ยอันรับปากเจี่ยนจือพยักหน้า“คุณย่าคะ” เจี่ยนจือหยิบกล่องอาหารออกมา ก่อนจะเรียกคุณย่าและเว่ยอันให้มากินข้าวด้วยกันหลังกินเสร็จ เว่ยอันแสร้งทำทีจะออกไปซื้อของเพื่อเปิดโอกาสให้เธอได้คุยกับคุณย่าตามลำพัง“คุณย่าคะ อยู่ที่นี่ไม่ต้องกังวลนะ อีกสามวัน…อีกสามวันเราจะไปเมืองหลวงแล้ว ตอนนี้ยังไม่มีเวลาไปทำวีซ่าให้คุณย่า คุณย่า อาจจะต้องอยู่ที่นั่นก่อนสักหนึ่งเดือน พอจัดการเรื่องวีซ่าเรียบร้อยแล้ว เราค่อยไปอยู่กับคุณป้าด้วยกันนะคะ”เธอฝากอาจารย์จ้าวช่วยหาห้องเช่าระยะสั้นในเมืองหลวงไว้แล้ว

“เขาบอกเธอเหรอ？” เจี่ยนจือถามเสียงกลั้วขำเยว่เอ๋อร์เม้มปากแน่น “ไม่ต้องให้ประธานเวินบอกหรอก เรื่องที่เขาไม่ชอบพี่ คนเขารู้กันทั่ว ใครจะไม่รู้ว่าประธานเวินดูแลรักแรกของตัวเองดีอย่างกับเจ้าหญิง น่าอิจฉาจะตาย…”“อิจฉาขนาดนั้นเลย？เธอก็ลองดูสิ！”เจี่ยนจือแค่นเสียงเย็น“ลอง…ลองอะไร？”ดวงตาของเยว่เอ๋อร์วูบไหว เริ่มติดอ่าง“ลองดูไงว่าประธานเวินจะเลี้ยงดูเธอดุจเจ้าหญิงได้ไหม！”เจี่ยนจือเหยียดยิ้ม“พี่…พี่พูดบ้าอะไร？” ใบหน้าเยว่เอ๋อร์แดงก่ำเจี่ยนโจวก็โมโหเพราะเสียหน้า “เจี่ยนจือ！ปากจะพูดอะไรดี ๆ บ้างได้ไหม？”“ฉันเหรอ？ก็พูดดีนะ แต่ไม่รู้ว่าสมองคนบางคนจะคิดอะไรสกปรกหรือเปล่า！” เจี่ยนจือหยิบรูปถ่ายปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ฟาดลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น “คน ๆ นี้ อย่าบอกนะว่าไม่รู้จัก！”เจี่ยนโจวหยิบรูปขึ้นมาดู สีหน้าไม่สู้ดีทันที “หมายความว่าไง ส่งคนมาสะกดรอยผมเหรอ？”“ไม่ต้องถึงขั้นสะกดรอยตามหรอก ในเมื่อพวกนายทำตัวโจ่งแจ้งขนาดนี้” เจี่ยนจือพูดอย่างไม่รีบร้อน “คน ๆ นี้ นายเรียกเขาว่าเหล่าเฉียนใช่ไหม？”ภาพถ่ายทั้งหมดคือภาพที่เจี่ยนโจวกำลังกินข้าว ขึ้นรถหรือเดินไปไหนมาไหนด้วยกันกับชายวัยกลางคนคนหนึ่

เมื่อเผชิญหน้ากับตัวเลือกนี้ เจี่ยนเฉิงจวินเริ่มคิดไม่ตกเจี่ยนโจวเห็นผู้เป็นพ่อไม่ยอมตัดสินใจสักที ท่าทียิ่งร้อนรน “พ่อ พ่อครับ พ่อจะไม่สนใจผมไม่ได้นะ！ผมไม่อยากติดคุก！พ่อช่วยผมด้วย！”เจี่ยนเฉิงจวินมองไปที่เจี่ยนจือและเวินถิงเยี่ยนด้วยสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะตีหน้าเศร้ากับเจี่ยนโจว “ลูกชาย ถ้าจะขอร้องพ่อไปขอร้องพี่เขยลูกไม่ดีกว่าเหรอ！พ่อไม่มีทั้งความสามารถ ไม่มีทั้งเงิน จะช่วยอะไรได้！”เจี่ยนโจวเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของหลิวซิ่วอวิ๋นตลอดมา พอเธอได้ยินแบบนั้นก็ถลึงตาใส่เจี่ยนเฉิงจวินทันที “คุณเซ็นหนังสือยิมยอมก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ？”“แต่…ฉันไม่ได้ยินยอมสักหน่อย จะให้เซ็นได้ยังไง...” เจี่ยนเฉิงจวินกลอกตามองบน“เขาเป็นลูกคุณนะ！คุณจะยืนดูเขาติดคุกเหรอ！”หลิวซิ่วอวิ๋นสบถด่าอย่างเดือดดาลเจี่ยนเฉิงจวินที่เคยวางอำนาจในบ้านจนเคยชิน พอโดนหลิวซิ่วอวิ๋นด่าก็โมโหที่โดนหยาม จากที่ลังเลอยู่ก็ฮึดฮัดขึ้น “ติดคุกแล้วทำไม？แค่ติดคุกไม่กี่ปี！รู้ไหมว่าเงินชดเชยค่ารื้อถอนมันเท่าไหร่？ต่อให้มันไม่ติดคุกก็หาไม่ได้ขนาดนั้นหรอก！”เจี่ยนโจวสติแตก “พ่อ พ่อรักผมไม่ใช่เหรอ…”“รักแล้วมีประโยชน์อะไร？แกหาเงินใ

“หมอนั่นเป็นน้องเธอ” เวินถิงเยี่ยนพูดสั้น ๆ ก่อนจะเหยียบคันเร่ง“แต่ว่า…” เจี่ยนจือพูดได้เพียงเท่านี้ก็ไม่ได้พูดต่อเธออยากบอกว่า：แต่ว่าน้องชายเธอเป็นคนไว้ใจไม่ได้แต่คำพูดแบบนี้พูดไปก็ไร้ความหมาย หลายปีมานี้ ครอบครัวของเธอในสายตาเวินถิงเยี่ยนก็เป็นพวกหน้าไหว้หลังหลอก โลภมาก ไม่รู้จักพอ หลายต่อหลายครั้งที่เธอบอกกับเวินถิงเยี่ยนว่าไม่จำเป็นต้องดีกับคนพวกนั้น แต่เขามักตอบเธอเพียงประโยคเดียว：ยังไงก็เป็นครอบครัวของเธอตอนนั้น เธอคิดอยู่เสมอว่าพวกเขายังมีอนาคตร่วมกันอีกยาวไกล เรื่องพวกนี้ค่อย ๆ แก้ ค่อย ๆ ดูไปก็ได้ เขาทำทุกอย่างก็เพื่อเธอ แต่ใครจะคิดว่าการกลับมาของลั่วอวี่เฉิง จะทำให้ระเบิดเวลาที่ถูกฝังอยู่ระเบิดทุกอย่างทิ้งในคราเดียวแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ก่อนที่เธอจะจากไป เวินถิงเยี่ยนกับครอบครัวของเธอจะได้ตัดขาดกันเสียที“เรื่องของเจี่ยนโจว เธอไม่ต้องกดดันมากหรอก ฉันจัดการได้” เขาพูดขณะขับรถ “ไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับฉัน”เจี่ยนจือหันไปมองเขาแวบหนึ่ง“ทำไม？ไม่เชื่อฉันหรือไง？” เขามองตรงไปยังถนนเบื้องหน้า หัวเราะเบา ๆ “มีสำนวนหนึ่งว่าตั๊กแตนตำข้าวจับจักจั่น แต่นกขมิ้นรออยู่ข้างหลัง หม

เจี่ยนจือเปิดประตูก้าวลงจากรถ เวินถิงเยี่ยนลงมาจากอีกฝั่งหนึ่งเช่นกันเท้ายังไม่ทันเหยียบถึงพื้น ก็ได้ยินเสียงหวานละมุนดังขึ้น “อาเยี่ยน”ลั่วอวี่เฉิงทำไมไปที่ไหนก็ต้องเจอลั่วอวี่เฉิงตลอดด้วยนะ？เวินถิงเยี่ยนเองก็ดูแปลกใจ “ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่？”“นายบอกว่าจะซื้อชานมให้ฉันไม่ใช่เหรอ？จากที่ที่นายอยู่ถึงจุดที่จะแวะรับฉัน มีแค่ศูนย์การค้านี้แหละที่มีชานมที่ฉันอยากกิน ฉันเลยมารอนายไง” น้ำเสียงลั่วอวี่เฉิงทั้งสดใสทั้งออดอ้อน “คนเค้าอยากเจอนายเร็ว ๆ นี่นา…”เจี่ยนจือยืนอยู่ริมถนน เธอกดเรียกรถเรียบร้อยแล้ว อีกสี่นาทีคนขับก็จะมาถึงจุดนัดรับลั่วอวี่เฉิงเพิ่งสังเกตเห็นเธอ ทำท่าตกใจเล็กน้อย “อ้าว เจี่ยนจืออยู่ด้วยเหรอ？ฉันไม่รู้…”“อืม ไปทำธุระด้วยกันมานิดหน่อย” เวินถิงเยี่ยนตอบพลางมองไปด้านหลังเธอ “ของที่เธอซื้อล่ะ？”“อ๋อ ฉันถือไม่ไหว ก็เลยฝากไว้หน้าซูเปอร์ เดี๋ยวเราขับผ่านค่อยจอดเอาก็ได้” ลั่วอวี่เฉิงกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างหน้าเวินถิงเยี่ยน“ฉันมารับนายนะ”ประโยคนี้ทำเอาเวินถิงเยี่ยนหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี มุมปากผลิยิ้มกว้าง “มารับฉันเหรอ？ขอบคุณนะ”เจี่ยนจือมองตรงไปยังถนนฝั่งซ้าย ทำเ