Tous les chapitres de : Chapitre 181 - Chapitre 190

ถูกต้อง แล้วในตอนนั้นใครให้ย้ายของของคุณย่าออกล่ะ อีกทั้งยังสั่งสอนฉันเรื่องพื้นที่ส่วนตัว ตอนนั้นเขาไม่คิดว่าฉันจะรับไม่ไหวบ้างหรือไง…“เธอยิ้มแบบนั้นอีกแล้ว” เขาขมวดคิ้วขึ้น ดวงตาดำมืด เหมือนมีระลอกคลื่นอยู่ภายใน “ทำไมช่วงนี้เธอเอาแต่ยิ้มแบบนี้ล่ะ นี่มันทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลย”“มันจะทำให้นายรู้สึกไม่สบายใจได้ยังไง?” เจี่ยนจือพูดขึ้นของรอยยิ้ม “หรือฉันต้องทะเลาะกับนายจนเรื่องราวใหญ่โต นายถึงจะพอใจ”เวินถิงเยี่ยนเงียบเสียงไปอีกครั้ง เขาก้มหน้าครุ่นคิดอยู่นาน จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เธอกลับไปก่อน เดี๋ยวฉันเรียกรถให้เธอ ส่วนฉันจะไปส่งลั่วอวี่เฉิง”“อ่า ได้สิ แต่ไม่ต้องเรียกรถให้ฉันหรอก เดี๋ยวฉันเรียกเอง”“เจี่ยนจือ…” เขาหลับตาลง เหมือนพยายามระงับโทสะ “เธออย่า…อย่าก่อเรื่องอีกได้ไหม!”เจี่ยนจือมองเขาด้วยสายตามึนงง “ฉันไม่ได้จะก่อเรื่องอะไรเลย? ก็นายบอกว่าจะเรียกรถให้ฉัน ฉันกลัวว่ามันจะยุ่งยากเกินไป ดังนั้นก็เลยบอกว่านายไม่ต้องเรียก เดี๋ยวฉันเรียกเอง แบบนี้ก็เรียกว่าก่อเรื่องเหรอ?”“เธอแน่ใจใช่ไหมว่าเธอไม่ได้งอนฉันอยู่? และไม่ได้กำลังประชดประชัน? หรือหึงหวง?” เ

ตอนที่เวินถิงเยี่ยนมาถึงบ้านคุณย่า เขาก็เห็นเพียงคนขับรถที่นั่งอยู่ ในบ้านไม่มีคนอยู่เลย“คนอื่นล่ะ?” เวินถิงเยี่ยนขมวดคิ้วขึ้น คนขับรถรีบยืนตัวตรง จากนั้นก็พูดว่า “คุณผู้หญิงบอกว่าจะพาคุณย่าออกไปกินข้าว”เวินถิงเยี่ยน “...”เวินถิงเยี่ยนกำลังคิดว่าเขาควรจะเปลี่ยนคนขับรถใหม่หรือเปล่า!“ฉันรู้ว่าพวกเธอออกไปกินข้าว! เรื่องนี้นายรายงานฉันแล้วไม่ใช่หรือไง?”คนขับรถมองหน้าเขาแล้วกะพริบตาปริบ ๆ เหมือนสายตากำลังบอกว่า ‘ใช่ไง ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงถามผมอีกล่ะ’เวินถิงเยี่ยน “...”“พวกเขายังไม่กลับมาเหรอ?” เวินถิงเยี่ยนถามคนขับรถมึนงงมากกว่าเดิม จากนั้นก็ลูบหัวตัวเอง ‘ไม่เห็นหรอว่าพวกเขายังไม่กลับมา? ทำไมเจ้านายถึงโง่แบบนี้?’ เวินถิงเยี่ยนเข้าใจสายตาของคนขับรถทันที ในตอนนั้นเขาถึงกับจุกจนพูดไม่ออกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเธอไปกินข้าวที่ไหน? เขาไม่รู้ว่าเจี่ยนจือออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่? ในโสตประสาทของเขามีเสียงอาเหวินดังก้อง ‘นายดีกับเธอเกินไปแล้ว นายลองตัดเงินตัดบัตรเธอสิ ดูสิว่าเธอยังจะหยิ่งกับนายได้อีกไหม?’ เขาหัวเราะอย่างขมขื่น เขาทำแบบนั้นไม่ได้เขาติดหนี้เธอด้วยขาข้างหนึ่ง เป็น

“เธอจะขายฉันเหรอ?” เขาเดินเข้ามาแล้วบีบแก้มเธอ “เสพติดการขายของมือสองหรือไง?”“น่าเสียดาย ไม่มีคนเสนอราคา!” เจี่ยนจือถอนหายใจแล้วพูดขึ้น “ขายให้เฉิงเฉิงของนาย เธอก็ไม่ยอมจ่ายเงิน” เวินถิงเยี่ยนหัวเราะ เขาบีบแรงขึ้นจนแก้มของเธอเป็นสีแดง “ตอนนี้ยังจะพูดจาไร้สาระอีก”เจี่ยนจือเจ็บหน้ามาก มือเขาหนักไม่น้อย แต่ดูจากสีหน้าของเขาแล้วเหมือนเขาจะโกรธจริง ๆ ก็ถูก เฉิงเฉิงเป็นแก้วตาดวงใจของเขา เธอเพิ่งเอาของจากลั่วอวี่เฉิงทั้งหมดกลับคืนมา และทำให้ลั่วอวี่เฉิงเสียเงินไปกว่าห้าสิบล้าน ภายในใจของเธอจะต้องรู้สึกเดือดดาลแน่นอน “อย่าคิดเพ้อเจ้อ ฉันกับเฉิงเฉิงไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่เธอคิด ฉันบอกแล้วว่า เธอจะได้เป็นคุณนายเวินไปตลอดชีวิตแน่นอน” เขาไม่สนใจที่จะคุยกับเธอต่อไปแล้ว ดังนั้นจึงเดินเข้าไปในห้องน้ำ เจี่ยนจือก็ไม่มีเวลามาสนใจเขา ตอนนี้เธอเหลือเวลาอีกแค่สี่วันเท่านั้น ภายในสี่วันนี้ยังมีเรื่องอีกมากมายที่เธอต้องจัดการแต่ตอนนี้เธอมีเงินเพียงพอแล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่กลัวอะไร เธอยิ้มอย่างขมขื่น ไม่ว่าจะพูดยังไง แต่ตลอดห้าปีที่เธอแต่งงานกับเวินถิง เขาก็ใจกว้างเรื่องเงินไม่น้อยเลยทีเดียวข้อ

“ว่าแต่ ขนมชาชิ้นนี้เธอเคยกินไหม”ลั่วอวี่เฉิงส่งรูปใหม่มาอีกครั้ง ซึ่งเป็นรูปแคปหน้าจอจากแอปโซเซียลมีเดีย ‘ขอบคุณนะคะที่รักที่ขับรถสี่สิบกิโลเมตรเพื่อซื้อขนมที่ดังที่สุดมาให้ฉัน ตอนนี้พวกเขากำลังคุยธุรกิจ ส่วนฉันกินขนม’ เดิมทีเธอตั้งใจจะจากกันด้วยดี ต่างคนต่างมีความสุขก็พอแล้ว ท้ายที่สุดแล้วเวินถิงเยี่ยนก็ให้เงินเธอมาเยอะมาก จนเธอสามารถใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปครึ่งชีวิต เธอก็เลยอยากจะปล่อยพวกเขาไปจริง ๆเธอรู้แล้วว่า หลังจากที่เธอจากไป เวินถิงเยี่ยนจะต้องดูแลลั่วอวี่เฉิงเป็นอย่างดีแน่นอน และตอนนั้นเธอก็จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ไม่ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับขยะเหล่านั้นอีกแล้ว แต่ทำไมลั่วอวี่เฉิงถึงทำแบบนี้? อยากเป็นชู้อย่างออกหน้าออกตาขนาดนั้นเลยเหรอ? นอกจากนี้ยังต้องมาท้าทายและยั่วโมโหเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำไมกัน? เวินถิงเยี่ยนก็เป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก เพิ่งผ่านไปไม่กี่วันก็ผิดคำสัญญาแล้ว มันรอไม่ได้เชียวเหรอ?ในเมื่อลั่วอวี่เฉิงยั่วโมโหเธอแบบนี้ เธอก็ต้องเอาคืนให้ถึงที่สุด เธอเดาว่า เวินถิงเยี่ยนน่าจะไม่ได้เป็นคนให้ เขาไม่ได้โง่ขนาดนั้น มันจะต้องถูกซื้อมาด้วยวิธีการอื่นแน่นอน และเงินก็ไม

เวินถิงเยี่ยนจ้องหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง เขาค่อนข้างมั่นใจแล้ว “เธอไม่ได้โกรธจริงเหรอ?”“ไม่ได้โกรธจริง ๆ !” เจี่ยนจือรู้ “ทุกครั้งที่ฉันบอกว่าไม่โกรธ แต่นายก็ไม่เคยเชื่อเลย”“เจี่ยนจือ เฉิงเฉิงเขา…”“ฉันรู้ เธอคือคนที่สำคัญที่สุดของนาย เป็นแสงสว่างในชีวิตที่มืดมนของนาย ในช่วงสุดท้ายของชีวิตคุณย่านาย ก็ได้เธอคอยอยู่เป็นเพื่อนคุณย่า ช่วยนายไว้ ถ้าในชีวิตของฉันมีคนแบบเธอ ฉันก็จะดูแลเขาเหมือนกัน ตอนนี้ชีวิตของเธอค่อนข้างยากลำบาก หากจะไปดูแลเธอก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว” เจี่ยนจือพูดคำพูดของเขาเหมือนท่องบทเรียน “เธอเข้าใจก็ดีแล้ว”เธอเห็นว่าเขาดูโล่งอกมากที่เธอ ‘เข้าใจ’ ดังนั้นเธอจึงอดขำออกมาไม่ได้ “ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว นายออกไปก่อนเถอะ”อีกสามวันเท่านั้นยิ่งเวลาผ่านไปยิ่งทำให้เธอตื่นเต้น แต่เมื่อเห็นคนที่อยู่ตรงหน้า เธอก็รู้สึกไม่อยากเห็นหน้าเขาแล้วแต่เขากลับยิ้มออกมา “จะเปลี่ยนเสื้อผ้าไปไหน?”“ไปคลินิก”“เดี๋ยวฉันจะไปส่งเธอเอง”เจี่ยนจือครุ่นคิดเล็กน้อย “ก็ได้” เขาจะได้ไม่ต้องสงสัยเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นตัวที่เบาสบาย ก่อนหยิบกระเป๋าเดินออกจากบ้าน ตอนขึ้นรถเธอก็เห็นว่าป้ายไม้