《ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน》全部章節：第 321 章 - 第 330 章

ช่วงหลายวันมานี้เจี่ยนจือไม่ได้ออกไปไหนเลย หลัก ๆ ก็เพราะเธอต้องคอยอยู่ดูแลคุณย่า คุณย่าเพิ่งออกจากโรงพยาบาล ถึงแม้ร่างกายจะฟื้นตัวขึ้นทุกวันแต่ก็ยังนับว่าอ่อนแออยู่ดี ควรพักฟื้นอยู่บ้านจะดีกว่าออกไปเดินข้างนอกเจี่ยนหลานเริ่มยุ่งกว่าปกติออกจากบ้านแต่เช้าตรู่กว่าจะกลับมาก็ดึกดื่นจนแทบจะไม่ได้เจอหน้ากันเลย จนกระทั่งวันที่เขาพาคุณย่าไปทำวีซ่า เจี่ยนจือถึงได้เจอหน้าเขาอีกครั้งในรอบหลายวันเจี่ยนหลานยังเอ่ยขอโทษขอโพยสองสาวต่างวัยยกใหญ่ที่ช่วงนี้งานรัดตัวจนไม่มีเวลาคอยดูแลพวกเธอ “งานของหลานสำคัญกว่าอยู่แล้วสิ พวกเราสบายดีไม่ต้องห่วงนะลูก” คุณย่าคลี่ยิ้มพลางโบกมือเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไรเจี่ยนหลานจึงหยิบยกเรื่องงานเลี้ยงบริษัทขึ้นมาพูด “อยากไปกันไหมครับ？ถ้าอยากไปเดี๋ยวผมให้ลุงฉีส่งชุดกับเครื่องประดับมาให้ ลองใส่ดูก่อนก็ได้”คุณย่าคลี่ยิ้มพลางส่ายหน้าปฏิเสธ “ย่าไม่ไปหรอก ลองถามจือจือดูสิว่าอยากออกไปเปิดหูเปิดตาหรือเปล่า？”เจี่ยนจือคิดว่าพี่ชายเพิ่งมาประเทศนี้เป็นครั้งแรกคงจะไม่คุ้นเคยกับขนบธรรมเนียมประเพณีของที่นี่ใช่ไหม？อีกอย่างงานเลี้ยงครั้งนี้เขาเป็นถึงเจ้าภาพ เธอควรจะออกงานเป็นเ

“อืม” ติงอี้สวินหยิบผลงานของเธอออกมาให้เขาดู “ตอนนี้ถูกสั่งจองหมดแล้ว ก่อนหน้านี้ลูกค้าอยากซื้อเท่าไหร่เธอก็ไม่ยอมขาย แต่จู่ ๆ กลับบอกว่าจะยอมขายขึ้นมาแถมตอนนี้ยังมีลูกค้าต่อคิวรอสั่งอีกเพียบ ฉันเลยปฏิเสธไปโดยอ้างว่านักออกแบบท่านนี้ไม่สะดวกรับออเดอร์เพิ่ม วันนี้เธอเข้ามาที่สตูดิโอพอดีฉันเลยตั้งใจว่าจะเคลียร์เงินค่ากระดุมแขนเสื้อให้เธอด้วย”เจี่ยนหลานเหลือบมองกระดุมแขนเสื้อจากไพลินสีม่วงที่ถูกทำขึ้นอย่างประณีต แววตายิ่งหม่นแสงลงเรื่อย ๆ เขณะเดียวกันเจี่ยนจือที่อยู่ในห้องลองชุดไม่ได้รู้เลยว่าสองหนุ่มด้านนอกกำลังคุยอะไรกันอยู่ หลังเธอเปลี่ยนเป็นชุดราตรีสีแชมเปญเสร็จก็เดินออกมาโดยมีผู้ชวยคอยประคอง“พี่คะ？สวยไหม？” เจี่ยนจือเอ่ยถามผู้เป็นพี่ ท่าทางตอนเดินออกมาดูเกร็งและไม่ค่อยมั่นใจนัก เจี่ยนจือชอบสีนี้มาโดยตลอดเพระให้ความรู้สึกสุภาพอ่อนโยนและนุ่มนวล “สวยมากเลย” เจี่ยนหลานมองดวงหน้าสวยที่อยู่ในชุดราตรีก่อนจะวิจารณ์อย่างตรงไปตรงมา “แต่ว่า…ยังห่างจากมาตรฐานที่ฉันตั้งไว้อีกเยอะ”เขาพูดพลางหันไปจ้องติงอี้สวินเขม็ง“ต้องทำให้เธอกลายเป็นราชินีที่เด่นที่สุดในงาน！” ติงอี้สวินหันไปบอกกับผู้

เจี่ยนจือส่ายหน้า “ที่ฉันขำก็เพราะเนี่ยนอี้เป็นภรรยาของรองประธานบริษัท ในฐานะภรรยาของรองประธาน การเข้าร่วมงานเลี้ยงที่สำคัญเช่นนี้ถือว่าเป็นเรื่องสมเหตุสมผล ถ้าเนี่ยนอี้อยากได้ชุดนี้ ฉันก็จะมอบให้เธออย่างไม่ลังเลเลย แต่ลั่วอวี่เฉิง ไม่ทราบว่าเธอมาเข้าร่วมงานเลี้ยงของบริษัทเวินถิงเยี่ยนในฐานะอะไรเหรอคะ?”ใบหน้าของลั่วอวี่เฉิงซีดขาวไปทันที“ฉัน…ฉัน…” ลั่วอวี่เฉิงมีท่าทางอ้ำ ๆ อึ้งๆ จากนั้นก็หันไปมองทางโจวเนี่ยนอี้เพื่อขอความช่วยเหลือ โจวเนี่ยนอี้กลับดึงแขนออกจากมือของเธอ ก่อนหันไปยิ้มกับเจี่ยนจือ “ไม่ต้องหรอกค่ะ เธอใส่ชุดนี้แล้วสวยมาก มันเข้ากับผิวของเธอเลย ส่วนฉันสั่งตัดชุดเอาไว้แล้ว” “พี่เนี่ยนอี้!” ลั่วอวี่เฉิงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าโจวเนี่ยนอี้ไม่ได้เข้าข้างเธอ! อาเหวินไม่ได้บอกให้อีกฝ่ายมาดูแลเธอหรอกเหรอ?“อาอวี้ ช่วยหารองเท้าที่เข้าชุดให้ฉันหน่อย” โจวเนี่ยนอี้หันไปเรียกผู้ช่วยอีกคนให้เลือกรองเท้า ตอนนี้เหลือเพียงลั่วอวี่เฉิงคนเดียวที่ยืนประจันหน้ากับเจี่ยนจือและผู้ช่วยของเธอคั่นกลางด้วยชุดราตรีสีแดง “เจี่ยนจือ ฉันรู้ว่าเธออิจฉาฉันที่ฉันรู้จักอาเยี่ยนและอาเหวินมาตั้งแต่พว

น้อยครั้งที่จะเห็นเจี่ยนจือกับโจวเนี่ยนอี้พูดคุยกันมากขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการชมกันไปมาเลย ในที่สุดโจวเนี่ยนอี้ก็หยิบชุดของตัวเองเดินออกไป ในขณะที่กำลังจะเดินออกเธอก็มีท่าทางลังเล แล้วหันไปพูดกับเจี่ยนจือว่า “ขอโทษด้วยจริง ๆ นะ ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ที่นี่ อาเหวินให้ฉันพาเขามา ฉันก็เลยพามา”เจี่ยนจือส่ายหน้า ก่อนยิ้มออกมา “ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก มันไม่ใช่ความผิดของเธอ”“ฉัน…” ในแววตาของโจวเนี่ยนอี้มีประกายความโศกเศร้าเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม “งานเลี้ยงวันพรุ่งนี้เธอจะไปหรือเปล่า?”“ไป” เจี่ยนจือพยักหน้า เพียงแต่เธอไม่ได้ไปในนามคุณนายเวิน แต่ไปในนามน้องสาวของคุณรอสซี“ถ้าอย่างนั้นก็เจอกันวันพรุ่งนี้นะ” ในรอยยิ้มของโจวเนี่ยนอี้ยังคงมีความเศร้าสร้อย ก่อนเดินออกไป ความจริงแล้วเธอก็รู้ว่าทำไมโจวเนี่ยนอี้ถึงเศร้าแบบนั้น โจวเนี่ยนอี้จะมีความสุขที่ได้แต่งงานกับอาเหวินได้ยังไง? ในเมื่อพวกเธอเข้ากันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ตอนนั้นโจวเนี่ยนอี้ทั้งสวย ทั้งทำงานเก่ง อาเหวินก็เลยชอบเธอที่หน้าตาดี และตามจีบเธออย่างบ้าคลั่ง เมื่อมีรองประธานมาตามจีบแบบ

ฉีโหลวเจ๋อมารับเจี่ยนจือกับเจี่ยนหลานด้วยตัวเอง เนื่องจากตอนนี้งานเพิ่งเริ่ม ดังนั้นพวกเขาจึงถูกจัดเตรียมให้นั่งพักผ่อนดื่มชาในห้องรับรองวีไอพีหลังจากนั้นเสียงด้านนอกก็เริ่มดังขึ้น ตอนนี้ถึงเวลาที่พวกเขาควรจะออกไปแล้ว “ไปกันเถอะ” เจี่ยนหลานยื่นแขนออกมา “ค่ะ” เจี่ยนจือคล้องแขนเขา ตอนแรกเธอคิดว่าเธอจะประหม่า ท้ายที่สุดแล้วเธอแต่งงานกับเวินถิงเยี่ยนมาตั้งห้าปี แต่ก็ไม่เคยเข้าร่วมงานเลี้ยงแบบนี้เลยสักครั้ง เธอแทบจะไม่รู้จักคนชนชั้นสูงของเมืองไห่เฉิง หรือลูกค้าของบริษัทเวินถิงเยี่ยนเลย แต่เมื่อเธอเดินออกมาพร้อมกับเจี่ยนหลาน เธอก็พบว่าเธอไม่ได้รู้สึกกลัวอะไรเลย แล้วเป็นอย่างที่เธอคาดไว้ เธอไม่รู้จักใครภายในห้องโถงจัดเลี้ยงเลย และไม่มีใครรู้จักเธอด้วย ยิ่งกว่านั้นไม่มีใครจำได้ว่าคนที่อยู่ข้างกายเธอนั้นคือเจ้าของงานตัวจริงถึงแม้ว่าวันนี้เธอจะสวยมาก และลูกพี่ลูกน้องที่อยู่ข้างกายเธอก็หล่อเหลามากเช่นกัน แต่อาจจะเป็นเพราะเขาดูหนุ่มมากเกินไป ทุกคนเคยเจอเหล่าคนดังไฮโซมามากมาย ดังนั้นเมื่อเห็นพวกเขา กลุ่มคนเหล่านั้นก็แค่มองผ่าน และคิดว่าเป็นแค่ทายาทรุ่นเยาว์ที่ไม่มีความสำคัญของตระกูลไหนส