《ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน》全部章節：第 341 章 - 第 350 章

โจวเนี่ยนอี้แอบยิ้มเยาะอยู่เงียบ ๆ ไม่แสดงออกนักเวินถิงเยี่ยนรู้สึกเหมือนถูกของแข็งฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างแรงจนหัวสมองขาวโพลน มีเพียงเสียงสะท้อนในหูดังซ้ำไปมา：จบเห่แล้วคราวนี้…จบเห่อีกแล้วทอดสายตามองเธอที่อยู่ไกลออกไป เสียงของอาเหวินยังคงดังกึกก้องอยู่ในหัว：ที่งานของพวกเราพังไม่เป็นท่าแบบนี้ก็เพราะเจี่ยนจือ ครั้งนี้เจี่ยนจือออกไปจากชีวิตนายแล้วต้องสำเร็จแน่ท่ามกลางความตกตะลึงของบรรดาแขกในงานมีใครบางคนเอ่ยขึ้นมาว่า：นี่ ผู้หญิงคนนั้นเป็นภรรยาของเวินถิงเยี่ยนไม่ใช่เหรอ？ภรรยาเขาไม่ค่อยออกงานนี่ แล้วทำไมรอบนี้ถึงมากับคุณรอสซีได้？เจี่ยนหลานเพียงแค่หยุดเว้นจังหวะหายใจเท่านั้น แต่แขกที่อยู่ด้านล่างเวทีก็เริ่มซุบซิบกันทั่ว เขาจึงเอ่ยต่อ “จริง ๆ แล้วผมยังมีชื่อภาษาจีนอีกชื่อหนึ่งซึ่งมีไม่กี่คนที่รู้ อีกชื่อหนึ่งของผมคือเจี่ยนหลานครับ ผมใช้นามสกุลฝั่งแม่ส่วนสุภาพสตรีที่ยืนอยู่ข้างผมตอนนี้คือน้องสาวของผม เธอชื่อเจี่ยนจือ”เจี่ยนจือส่งยิ้มให้บรรดาแขกผู้มีเกียรติที่รายล้อมอยู่รอบเวทีเพราะเธอมีรูปร่างและบุคลิกภาพที่ดีอยู่แล้ว ดังนั้นแค่เธอขยับตัวนิดหน่อย เสียงปรบมือกึกก้องก็ดังขึ้นทั่วบริ

เมื่ออาซินเห็นภรรยาของตนเริ่มลามไปด่าเวินถิงเยี่ยนด้วยจึงเริ่มทำตัวไม่ถูก ได้แต่เอื้อมมือไปดึงชายเสื้ออวี่จือฉีเบา ๆ “ที่รัก…”“ดึงทำไม？นายเองก็เลวไม่ต่างกันนั่นแหละ！” เมื่ออวี่จือฉีนึกถึงเหตุการณ์ที่เขาเคยออกหน้าปกป้องลั่วอวี่เฉิงก็โมโหจนเจ็บใจไปหมด “เธอ…” ลั่วอวี่เฉิงยกมือปิดปาก น้ำตาไหลอาบแก้มเป็นสาย “ทั้งที่ฉันหวังดีแท้ ๆ ฉันแค่อยากช่วย…”นักธุรกิจจากบริษัทเล็ก ๆ ที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ ต่างก็จับต้นชนปลายไม่ถูก นี่มันเรื่องอะไรกันแน่？หรือว่าเวินถิงเยี่ยนที่มีศักดิ์เป็นถึงน้องเขยของคุณรอสซีจะชวดโปรเจกต์นี้จริง ๆ？ทั้งที่พวกเขาตั้งใจจะหาโอกาสเข้ามาทำความรู้จักด้วยแท้ ๆ แต่สุดท้ายกลับต้องมายืนดูคนทะเลาะกันแทนเนี่ยนะ？“ประธานเวิน ประธานเวินครับ นี่พวกคุณ…” ในที่สุดก็มีคนอดไม่ไหวเดินเข้ามาถามเวินถิงเยี่ยนที่ยังยืนนิ่งเหมือนคนวิญญาณหลุดจากร่างเวินถิงเยี่ยนถึงได้หลุดออกจากภวังค์ อาเหวินที่รู้สึกขายหน้าจนทนไม่ไหวรีบหันไปอธิบายให้บรรดานักธุรกิจที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ฟัง “ไม่มีอะไรครับ ประธานเวินกับภรรยามีเรื่องขัดแย้งกันนิดหน่อย สามีภรรยาทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอครับ？เดี๋ยวกลับไปง

“ไม่ใช่เพราะเธออยู่แล้ว！” อาเหวินตอบ “เธออย่าคิดจะแบกความรับผิดชอบไว้คนเดียวสิ”ลั่วอวี่เฉิงได้ฟังคำพูดของอาเหวินแล้วก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้น เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุดอาเหวินถอนหายใจยาวเหยียดพลางวางมือบนหลังแกร่งของเวินถิงเยี่ยน “อาเยี่ยน นายคิดจะเอายังไงต่อ？จะหย่าจริง ๆ ใช่ไหม？”เวินถิงเยี่ยนกลับส่ายหน้า “ฉันไม่อยากหย่า”เขาส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปให้อาเหวิน “อาเหวิน มีวิธีอะไรที่จะไม่ต้องหย่าไหม？นายช่วยฉันคิดหน่อยสิ”อาเหวินและลั่วอวี่เฉิงหันมองหน้ากันทันที อาเหวินถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ของวัน “พรุ่งนี้นายก็ไม่ต้องไปไง”เวินถิงเยี่ยนก้มหน้าลง ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างขยำทึ้งศีรษะของตนไว้พลันตัวสั่นไปทั่วทั้งสรรพกาย ภายในโถงงานเลี้ยงขนาดใหญ่ บรรดาแขกที่มาร่วมงานต่างจับกลุ่มสนทนากันอย่างครึกครื้น มีเพียงพวกเขาสามคนที่นั่งอยู่ตรงนี้โดยไม่มีใครให้ความสนใจ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ลองลิ้มรสชาติการถูกปล่อยให้นั่งจับเจ่าในงาน！ได้แต่นั่งมองคนอื่นกลายเป็นจุดสนใจในงานเลี้ยงแห่งนี้จนถึงตอนนี้เจี่ยนหลานยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร แต่ภายในห้องจัดเลี้ยงแห่งนี้จะมีพวกหัวอ่อนอ่านสถ

“ห๊ะ？”“คงคิดจะทำให้พังไปด้วยกันทั้งสองฝ่ายนั่นแหละ” เจี่ยนหลานเอ่ยต่อ “ในเมื่อไม่ได้ร่วมงานด้วย งั้นก็อย่าหวังว่าจะมีใครได้ดีเลย？แนวคิดแบบนี้หรือเปล่า？”ไม่ว่าจะพูดยังไงเจี่ยนจือก็ไม่มีทางเข้าใจแนวคิดแบบนี้ได้จริง ๆ “ตอนแรกพี่เห็นแก่เรานะเลยอยากจะให้งานเลี้ยงคืนนี้จบลงด้วยดี แต่ในเมื่อฝั่งนั้นเลือกที่จะเล่นสกปรกแล้วเราก็ไม่ได้เสียใจอะไร งั้นก็ช่วยให้คนพวกนั้นสมหวังหน่อยแล้วกัน” เจี่ยนหลานก้มหน้าสบตาเธอ “ไม่รู้สึกแย่จริง ๆ ใช่ไหม？”แน่นอนว่าเราไม่มีทางเสียหน้าอยู่แล้วเพราะคนที่จะต้องขายหน้ามีแต่คู่หญิงโฉดชายชั่วนั่นต่างหาก เขาแค่กลัวว่าเจี่ยนจือจะต้องเสียใจเพราะเรื่องนี้ เวินถิงเยี่ยน ไอ้สารเลว！เจี่ยนจือส่ายหน้าด้วยท่าทีนิ่งเฉยไม่แสดงอารมณ์ด้านลบใด ๆ “พี่ไปเถอะ แล้วก็เอาโทรศัพท์หนูไปด้วย เมื่อกี้หนูเพิ่งจัดโฟลเดอร์เสร็จ ไฟล์ข้างในพี่เอาไปใช้ได้เลย”เธอดันโทรศัพท์ที่วางอยู่ไปให้ผู้เป็นพี่ เจี่ยนหลานหายไปสักพักหนึ่งก่อนเดินกลับมาแล้วส่งโทรศัพท์คืนให้เธอหลังจากนั้นไม่นาน จอฉายขนาดใหญ่ภายในห้องจัดเลี้ยงก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว เป็นคลิปเจ้าปัญหานั่นแหละพอถูกฉายขึ้นจอขนาดยั

เขาไม่มีหน้าจะอยู่ที่นี่ต่ออีก พูดจบก็สาวเท้าเดินลงจากเวทีแล้วตรงออกจากงานไปทันที “อาเยี่ยน！อาเยี่ยน！” ลั่วอวี่เฉิงและอาเหวินรีบวิ่งตามออกไปแต่เมื่อออกมาจากงานกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเวินถิงเยี่ยนภายในห้องจัดเลี้ยง ภาพเคลื่อนไหวบนจอยักษ์ดับวูบลงพร้อมกับฉีโหลวเจ๋อที่ก้าวขึ้นมาแสดงความขอโทษต่อแขกที่มาร่วมงาน แต่บรรดาแขกในงานกลับไม่ได้ให้ความสนใจกับเรื่องนี้มากนัก เพราะยังไงตัวเอกของงานในคืนนี้คือคุณรอสซีและทุกคนต่างมาที่นี่เพราะเขาเจี่ยนจือทอดสายตามองไปยังประตูห้องจัดเลี้ยงแล้วเอ่ยพูดกับเจี่ยนหลานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “พี่ คนบางคนแย่งเอาทรัพย์สินที่ไม่ใช่ของตัวเองไป ก็ควรทวงคืนมาใช่ไหม”เจี่ยนหลานพยักหน้ารับ “ใช่สิ”งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไป แต่ภายนอกห้องจัดเลี้ยง อาเหวินและลั่วอวี่เฉิงยังคงยืนอยู่ที่เดิมพลางหันกลับมามองแสงไฟประดับระยิบระยับด้านใน แต่ตัวพวกเขารู้ดีว่าตนนั้นไม่มีทางกลับเข้าไปด้านในได้อีก หยาดน้ำใสเอ่อคลอรอบดวงตาลั่วอวี่เฉิง “อาเหวิน คืนนั้นฉันดื่มหนักไปจริง ๆ นะ ฉันแค่ยังรับความจริงไม่ได้…”“ฉันเข้าใจ ” อาเหวินเอ่ย “เธอแค่อยากจะกลับไปอยู่ข้างอาเยี่ยนอีกครั้ง พวกเรา