《ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน》全部章節：第 301 章 - 第 310 章

เวินถิงเยี่ยนที่ยืนอยู่ด้านข้างก็อยากยื่นมือเข้าไปช่วย แต่เหมือนว่าเขาไม่สามารถสอดมือเข้าไปได้เลย เขาไม่รู้ว่าผู้ชายที่อยู่ข้างเจี่ยนจือคือใคร มาจากที่ไหน ทำไมถึงเข้าอกเข้าใจเจี่ยนจือขนาดนี้ เขาอยู่กับเจี่ยนจือมาตลอดห้าปี แต่เธอก็ไม่ติดต่อกับบุคคลภายนอกเลย ทว่าเพิ่งห่างจากเขาเพียงแค่เดือนเดียว ทำไมถึงสนิทกับคนคนนี้ขนาดนี้?เจี่ยนจือสนใจแต่เรื่องคุณย่า แม้กระทั่งเขาที่ยืนอยู่ด้านข้างขนาดนี้ เธอยังไม่สนใจ ดังนั้นเธอจึงไม่มีทางรู้ว่าเขาคิดมากขนาดนี้ หลังจากที่เจี่ยนหลานจัดการเรื่องที่นอนของคุณย่าเสร็จ เธอก็นั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง ก่อนลูบใบหน้าที่ซูบผอมของคุณย่าอย่างแผ่วเบา หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลออกมาอย่างอดไม่อยู่ “เจี่ยน…”เวินถิงเยี่ยนอยากจะเดินไปที่ด้านข้างเพื่อกอดเธอ ปลอบเธอ แต่เขายังไม่ทันได้เรียกชื่อของเธอ ก็มีคนชิงตัดหน้าเขาเสียก่อน เขาโอบไหล่เธอแล้วช่วยเช็ดน้ำตา “จือจือ ไม่เป็นไรแล้ว เรื่องมันผ่านไปแล้ว”เจี่ยนจือส่ายหน้า หัวใจของเธอเหมือนถูกกลีบ “คุณย่าถูกทรมานมามากแล้ว…”“อื้อ พี่รู้ พี่เองก็เสียใจ แต่อย่างน้อยคุณย่าก็กลับมาอย่างปลอดภัยไม่ใช่เหรอ? พวกเรารักษาคุณย่าอย่างดี

เธอไม่มีทางเลือก นอกจากสารภาพอย่างตรงไปตรงมาว่าเธอโอนเงินให้หลิวซิ่วอวิ๋นอย่างไร จากนั้นก็ประกันตัวเจี่ยนเฉิงจวินออกมาอย่างไร และบอกใบ้ให้พวกเขาไปหาคุณย่าของเจี่ยนจือ เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว สุดท้ายก็ต้องเปิดเผยที่อยู่ของเจี่ยนเฉิงจวินหลังจากที่ชายคนนั้นได้รับข้อมูล เขาก็รีบไปทันที ก่อนไปเขายังพูดถึงทิ้งท้ายว่า “เฝ้าเธอไว้ให้ดี ถ้าโกหกแม้แต่ครึ่งคำ เธอก็เลือกเอาว่าอยากจะเป็นอาหารของฉลามในทะเลหรือไปเป็นทาสในถิ่นทุรกันดาร!”หลังจากนั้นแสงไฟก็ดับลง ทุกอย่างตกอยู่ในความมืด เธอลองคล้ำหาสวิตช์ไฟทั่วทุกมุม แต่มันไม่มีประโยชน์ ต่อให้เธอกดเปิดสวิตช์ไฟ แต่พวกเขาก็ตัดไฟไปแล้ว ห้องที่มองไม่เห็นแสงสว่าง ทำให้ผู้คนสิ้นหวัง ถ้าพวกเขาไม่กลับมาที่นี่อีกล่ะ เธอจะต้องถูกขังอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยความมืดและเงียบนี้ ถ้ายังไม่หิวตายก็ต้องบ้าตายในที่สุดก็มีคนมาแล้วเธอไม่รู้ว่าคนที่มาคือใคร เธอมองเห็นได้เพียงเลือนราง แต่ก็จำได้แม่นว่าคือเงาร่างของชายคนนั้น เธอจำได้เพียงแสงสะท้อนที่แสงสว่างจากหน้าปัดนาฬิกา และบรรยากาศที่ทำให้ผู้คนขนหัวลุก แต่ตอนนี้เธอไม่ได้สนใจอะไรมากขนาดนั้น เธอรีบคลานเข้าไป

เจี่ยนจือคิดว่า พี่ชายของเธอไม่เข้าใจเวินถิงเยี่ยน เธอเคยผ่านการเลือกแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ในช่วงเวลาที่อันตรายที่สุดและหดหู่มากที่สุด ต่อให้ปลายมีดแหลมจะจ่อใบหน้าเธอ แต่ถ้ามีตัวเลือกระหว่างเธอกับลั่วอวี่เฉิง เขาก็จะเลือกลั่วอวี่เฉิงแต่ในเมื่อตอนนี้เธออยู่ในสถานการณ์ปลอดภัย แล้วเขาจะเลือกเธอได้ยังไง?และเป็นเช่นนั้นจริง ๆ เวินถิงเยี่ยนมองหน้าเธอ “เจี่ยนจือ เธอเข้าใจฉัน ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยเปลี่ยนแปลงชีวิตที่ผ่านมาของเธอเลย ฉันแค่ออกไปจัดการธุระ หลังจากจัดการเสร็จก็จะกลับมา…”“ไสหัวไป!” เจี่ยนหลานไม่อยากฟังคำพูดไร้สาระต่อแม้เวินถิงเยี่ยนยังอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับเจี่ยนจือ แต่เมื่อมีผู้ชายคนนี้อยู่ด้วย เขาก็พูดอะไรไม่ได้เลย นอกจากนี้เขาเกรงว่าสถานการณ์ของลั่วอวี่เฉิงจะย่ำแย่มากยิ่งขึ้น ดังนั้นจึงไม่อยากล่าช้า หลังจากที่เขาพูดว่า “เจี่ยนจือต้องรอฉันนะ” จบ เขาก็รีบวิ่งออกจากห้องผู้ป่วยไปทันที เจี่ยนหลานมองประตูห้องผู้ป่วยที่ปิดลง ใบหน้าก็มืดดำลงทันที แต่เมื่อเขานึกได้ว่าเจี่ยนจือยังนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาก็รีบเปลี่ยนสีหน้า หากมีสามีแบบนี้ จือจือคงปวดใจไม่น้อย!“จือจือ…”

เธอจะกล้าแจ้งความได้ยังไง หากมีการสืบสวนเกิดขึ้น ความลับของเธอจะต้องแตกแน่นอน!เมื่อเห็นสายตาไม่เข้าใจของอาเหวิน ลั่วอวี่เฉิงก็พูดโกหกขึ้นว่า “ช่างเถอะ อาเหวิน ช่างมัน เมื่อเร็ว ๆ นี้ฉันเพิ่งไปดูดวงมา เขาบอกว่าฉันจะเสียทรัพย์ แล้วยังบอกว่าต้องใช้เงินระงับภัยร้าย มันจะได้ช่วยรับเคราะห์แทนฉัน ท้ายที่สุดแล้ว…”ลั่วอวี่เฉิงเหลือบสายตามองทางอาเหวิน “นายรู้หรือเปล่าว่าเจี่ยนจืออาจจะกลับมาแล้ว? คุณย่าคนนั้นจะต้องได้รับการช่วยเหลือแล้วแน่นอน ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นหรือตาย นายมีข่าวอะไรบ้างไหม?”อาเหวินชะงักไป “ตั้งแต่เมื่อไหร่…”“วันนี้ตอนบ่าย ไม่รู้ว่าสถานการณ์ของอาเยี่ยนตอนนี้เป็นยังไงบ้าง” ลั่วอวี่เฉิงจ้องหน้าอาเหวิน “อาเยี่ยนรักคุณย่าคนนั้นมาก ถ้าเขารู้ว่าพวกเรามีส่วนเกี่ยวข้องกับการทรมานคุณย่าคนนั้นล่ะจะทำยังไง?”อาเหวินนิ่งค้างไป แต่ก็รีบพูดขึ้นว่า “ไม่หรอก ไม่มีทางหรอก? พะ…พวกเราก็แค่ให้ที่อยู่กับเจี่ยนเฉิงจวินไป พวกเราแค่ใจดีช่วยเหลือคนเท่านั้น! คุณย่าเจี่ยนอยู่คนเดียวคงเหงา ลูกชายอยากตอบแทนบุญคุณ พวกเราก็ช่วยเหลือเขามันจะผิดอะไร?”“แต่ว่าคนแซ่เจี่ยนเหล่านั้นไม่รู้จักคำว่ากตัญญูด้ว

“ใช่แล้ว อาเยี่ยน” ลั่วอวี่เฉิงพูด “ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น จริง ๆ นะ ถ้านายอยากจะลืมมัน ฉันก็จะทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้า…ฉันบอกว่าถ้านะ ถ้าเป็นอย่างที่อาเหวินพูด ถ้านายอยากมีพื้นที่สักแห่งบนโลกนี้ให้พึ่งพิง ฉันก็จะอยู่ตรงนี้เสมอ ถ้านายนึกได้ นายค่อยมา ฉันจะเตรียมกับข้าวร้อน ๆ ให้นาย พูดคุยเป็นเพื่อนนาย ช่วยดูแลนาย”แต่สิ่งที่ติดค้างในใจเวินถิงเยี่ยนคือคำพูดของอาเหวิน ‘ไหน ๆ เรื่องมันก็เกิดขึ้นมาแล้ว เวลาไม่สามารถหมุนย้อนกลับได้…เขาไม่รู้ว่าตัวเองเดินออกจากบ้านของลั่วอวี่เฉิงได้ยังไง หลังจากเขากลับไปแล้ว อาเหวินกับลั่วอวี่เฉิงก็สบสายตากัน ทั้งสองคนถอนหายใจอย่างโล่งอก ส่วนเวินถิงเยี่ยนไม่ได้ไปที่บริษัท และไม่ได้ไปโรงพยาบาล เขาขับรถกลับบ้านตัวเองด้วยความมึนงง บนเสื้อผ้าของเขายังมีกลิ่นแอลกอฮอล์ หลังจากถอดเสื้อผ้าออก เขาก็โยนมันทิ้งลงถังขยะ จากนั้นก็เอนตัวลงในอ่างอาบน้ำ ก่อนหลับตาลง…เขาแช่น้ำอยู่ชั่วโมงกว่าถึงได้ลุกขึ้น ตอนนั้นเขาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ชาร์จอยู่ด้านนอกคนโทรมาก็ยังเป็นอาเหวิน อีกฝ่ายโทรมาบอกให้เขาไปประชุม เขาไม่มีเรี่ยวแรง “พวกนายประชุมไปเถ