《ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน》全部章節：第 311 章 - 第 320 章

“ปล่อยให้คนป่วยพักผ่อนดี ๆ เถอะครับ” เจี่ยนหลานคว้าคอเสื้อเวินถิงเยี่ยนจากด้านหลังก่อนออกแรงดึงเขาออกห่างจากเตียงคนไข้“คุณ…” เส้นความอดทนของเวินถิงเยี่ยนขาดผึงหันหลังกลับไปเตรียมจะเหวี่ยงหมัดใส่อีกฝ่ายเจี่ยนหลานคว้าข้อมือของเขาไว้ ออกแรงบีบพลางเอ่ยเสียงต่ำ “ผมพูดไปแล้วนะว่าอย่ารบกวนการพักผ่อนของท่าน กรุณาวางตัวให้เหมาะสมด้วยครับคุณเวิน”“คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งผม？” เวินถิงเยี่ยนกัดฟันแน่น “ผมเป็นหลานเขยของคุณย่า คุณเป็นใคร？มีสิทธิ์อะไร？”“สิทธิ์ที่ผม…” เจี่ยนหลานเอ่ยออกไปด้วยอารมณ์ไม่แพ้กัน “สามารถจับคุณโยนออกไปได้ตอนนี้”“แน่จริงก็ออกไปคุยกันข้างนอก！อย่าเก่งแต่ในห้องนี้！” เวินถิงเยี่ยนคว้าข้อมือเจี่ยนหลานพยายามลากเขาออกไปนอกห้องผู้ป่วยด้วยกัน เจี่ยนจือมองด้วยสายตาเย็นเยียบ “เวินถิงเยี่ยน นายพอสักทีได้ไหม？”เวินถิงเยี่ยนกลับยังไม่ยอมแพ้บีบข้อมือของเจี่ยนหลานแน่น ขมวดคิ้วยุ่งกว่าเก่าพลางเอ่ยถามเจี่ยนจือ “เจี่ยนจือ ทำไมเธอต้องเข้าข้างผู้ชายคนนี้ตลอดด้วย？พวกเรารู้จักกันมาสิบสองปีแล้วนะ เธอรู้จักเขาได้กี่วัน？อาทิตย์หนึ่ง？เดือนหนึ่ง？แค่นี้เธอก็ปกป้องเขาทุกเรื่องแล้ว？เธอรู้จักเขาดีแล

“ไม่ใช่แบบนั้น…” เวินถิงเยี่ยนใช้มือนวดหว่างคิ้วที่ผูกกันเป็นปม “ฉันไม่ว่างจริง ๆ …”“ฉันรู้ว่านายยุ่ง！ฉันรู้ว่านายไม่มีเวลา！” น้ำตาหยดใสไหลพรากลงมาตามพวงแก้มของลั่วอวี่เฉิง “คนอื่นบอกว่าฉันเป็นพวกขูดรีดดีแต่เกาะผู้ชายกินไปวัน ๆ นายก็คิดแบบคนพวกนั้นใช่ไหม？”“ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น…”“นายคิด！” ลั่วอวี่เฉิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโอนเงินคืนให้เขาทันทีพลางร้องไห้สะอึกละอื้นจนตัวโยน “อาเยี่ยน ฉันไม่ต้องการเงินของนาย ฉันแค่อยากให้นายรู้ว่าต่อให้คนทั้งโลกจะเข้าใจฉันผิด ฉันก็ไม่สน ฉันสนแค่ว่านายจะมองฉันยังไง…”“ฉันรู้ ฉันรู้…” เวินถิงเยี่ยนรีบปลอบ“นายเข้าใจก็ดี” ลั่วอวี่เฉิงคลี่ยิ้มทั้งน้ำตา “อาเยี่ยนมากินข้าวได้แล้ว ฉันซื้อปลาต้มพริกที่นายชอบมาด้วยนะ”“พวกเธอกินกันเลย ฉันมีธุระต้องออกไปข้างนอก” เขาปฏิเสธแทบจะทันที“ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ต้องอิ่มท้องก่อนนะ！” ลั่วอวี่เฉิงรีบเปิดกล่องอาหารให้เขา“ไม่ล่ะ พวกเธอกินเลย” เวินถิงเยี่ยนรีบสาวเท้าเดินออกไปพร้อมกับเปิดหารายชื่อติดต่อที่ต้องการในรายชื่อโทรศัพท์ เมื่อหาเจอจึงกดโทรออกทันที “สวัสดีครับป้าเฉิน ผมเวินถิงเยี่ยนนะครับ”พอลั่วอวี่เฉิงที่

ขณะเดียวกันนั้นเอง เวินถิงเยี่ยนก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว หลังจอดรถเสร็จก็ถือถุงอาหารเดินเข้าไปในตัวอาคาร แต่เพิ่งเดินมาถึงและยังไม่ทันได้กดลิฟต์ก็ถูกผู้ชายสวมเสื้อยืดสีดำหลายคนล้อมเอาไว้ แต่ละคนรูปร่างสูงใหญ่ดูน่าเกรงขาม “พวกคุณเป็นใคร？”เวินถิงเยี่ยนระแวดระวังตัวเต็มที่“คุณเวิน” หนึ่งในบอดี้การ์ดเอ่ยเสียงเย็น“พวกคุณเป็นใครกันแน่？” คนพวกนี้รู้จักชื่อเขาได้ยังไงกัน？“คิดจะทำอะไร？”“เชิญกลับไปเถอะครับ ที่นี่คุณขึ้นไปไม่ได้”“พวกคุณ？มีสิทธิ์อะไรห้ามไม่ให้ผมเข้าไป？”เวินถิงเยี่ยนเริ่มเดือดจัด “บ้านเมืองมีกฎหมายนะ คิดว่าจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ？”“ต้องขออภัยด้วยครับคุณเวิน แต่จนถึงตอนนี้พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ไม่อนุญาตให้คุณขึ้นไปรบกวนเวลาพักผ่อนคนไข้ ตามความต้องการของครอบครัวคนไข้ครับ”“ครอบครัว？ไอ้หมอนั่นน่ะเหรอ？มันเป็นใคร？มีสิทธิ์อะไร？”พอนึกถึงผู้ชายที่คอยทำตัวเป็นก้างขวางคอระหว่างเขากับ เจี่ยนจือก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา“คุณเวิน กรุณาระวังคำพูดด้วยครับ พวกเรายังไม่ได้แสดงกิริยาเสียมารยาทกับคุณเลย แต่ถ้าคุณเวินยังจะใช้คำหยาบคายต่อไป การเสียมารยาทย่อมมีราคาที่ต้องจ่ายนะ

“ฉันรู้ นายบอกฉันแล้วไม่ใช่หรือไง？”“ เธอบอกว่าจะหย่า”ความเงียบแผ่ปกคลุมไปทั่วห้องทำงานจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ แต่อาเหวินก็รีบแก้สถานการณ์อย่างรวดเร็ว “ ถ้าเธอยังอยากหย่านายก็หย่าเถอะ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของนายสักหน่อย นายพยายามรั้งเธอไว้แล้ว ถ้าเธอยังจะยืนกรานแบบนั้นก็ถือว่านายได้ปลดปล่อยตัวเองด้วย”“ปลดปล่อย？” เวินถิงเยี่ยนย้ำทวนสองคำนั้นแววตาเต็มไปด้วยความสับสน “ใช่ไง ปลดปล่อย” อาเหวินเอ่ยต่อ “ การแต่งงานครั้งนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่นายต้องการแต่แรกอยู่แล้วนี่ ตอนนั้นนายไม่มีทางเลือกถึงต้องเสียสละความสุขของตัวเองเพื่อแต่งงานกับเธอ นายอุตส่าห์ทนทุกข์ทรมานมาตั้งห้าปี ในเมื่อตอนนี้เธอเป็นฝ่ายขอหย่าเองนายแค่ตามน้ำไปก็พอ”สีหน้าเวินถิงเยี่ยนดูยุ่งเหยิงกว่าเก่า“อย่าบอกนะว่านายทำใจไม่ได้？” อาเหวินทักขึ้นเมื่อเห็นท่าทีผิดปกติของเขาเวินถิงเยี่ยนได้แต่นั่งเงียบ“อาเยี่ยน …” อาเหวินถอนหายใจ “ ฉันเข้าใจความรู้สึกนายนะ พวกนายอยู่ด้วยกันมาตั้งห้าปีทำไมจะไม่รู้สึกผูกพันล่ะ？ ขนาดเลี้ยงหมายังรู้สึกผูกพันกับมันเลยแล้วนับประสาอะไรกับคนเป็น ๆ แต่นายอย่าลืมนะว่าคนมันไม่ใช่เหนี่ยวรั้งก

เรื่องเดินมาถึงขั้นนี้เวินถิงเยี่ยนถึงได้เชื่อว่าเธอคิดจะหย่ากับเขาจริง ๆเขาคว้าข้อมือบางของเธอไว้ “รอเดี๋ยว”เจี่ยนจือเหลือบตามองเขา“ฉัน…ฉันขอกลับไปอ่านข้อตกลงก่อน” เขากุมมือของเธอไว้พลันไม่อยากปล่อยขึ้นมา “เพราะเขาเหรอ？”ทำไมถึงถามแบบนี้อีกแล้ว？เจี่ยนจือเงยหน้าส่งสายตาไม่เข้าใจไปให้เขา เวินถิงเยี่ยนหันไปมองเจี่ยนหลาน “เธออยากหย่ากับฉันเพราะผู้ชายคนนั้นใช่ไหม？เขาดีกว่าฉันงั้นเหรอ？”ที่แท้ก็หมายความว่าแบบนี้นี่เอง…เจี่ยนจือสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม “เวินถิงเยี่ยน นายอย่าคิดว่าคนอื่นจะทำเรื่องสกปรกแบบที่นายทำ！เขาเป็น…”“เจี่ยนจือ！”ยังไม่ทันที่เธอจะได้บอกความจริง เวินถิงเยี่ยนก็เอ่ยแทรกขึ้นมา “พวกเธอรู้จักกันนานเท่าไหร่เชียว？หนึ่งเดือน？หรือแค่ครึ่งเดือน？ตอนที่ฉันไปเวนิสครั้งที่แล้วยังไม่เห็นผู้ชายคนนั้นโผล่หน้ามาเลย อย่างมากก็ไม่ถึงครึ่งเดือนด้วยซ้ำ”“แล้วจะทำไม？” เจี่ยนจือย้อนถามอย่างไม่ยอมแพ้“เจี่ยนจือ เนื้อแท้คนเรายากแท้หยั่งถึงนะโดยเฉพาะพวกผู้ชาย คนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงเดือนดีควรค่าแก่ความไว้ใจขนาดนั้นเลยเหรอ？”เจี่ยนจือมองเขาออกทะลุปรุโปร่งจนอดหัวเราะออกมาไม่ได