ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน의 모든 챕터: 챕터 401 - 챕터 410

512 챕터

บทที่ 401

เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปเร็วราวกับเรื่องทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานตั้งแต่ที่ได้เจอเจี่ยนจือที่บ้านเมิ่งเฉิงซ่งเมื่อประมาณสัปดาห์ก่อน ตอนนี้ก็พ้นช่วงพิจารณาไตร่ตรองเรื่องหย่ามาแล้วเมื่อวันก่อนเวินถิงเยี่ยนได้รับการติดต่อจากทนายความของเจี่ยนหลาน ทางฝ่ายนั้นโทรมาเพื่อย้ำเขาว่าอย่าลืมเข้าไปที่สำนักงานในวันรุ่งขึ้นเดิมทีความตั้งใจแรกของเวินถิงเยี่ยนคือคิดว่าจะขัดขวางความตั้งใจเรื่องหย่าของเจี่ยนจือ ถึงแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าสักวันหนึ่งก็คงต้องจบด้วยการหย่าอยู่ดี แต่เขาก็ยังอยากยืดเวลาออกไปสักหน่อยอย่างเช่นการขึ้นศาล หรืออย่างกลับคำพูดไปมาสักสองสามครั้ง อย่างน้อยก็คงทำให้การหย่าไม่ราบรื่นนัก อย่างน้อยก็ยังได้มีโอกาสเจอเธอบ้าง…แต่ตอนนี้เขาไม่มีหน้าจะทำเรื่องแบบนั้นอีกแล้วเก้าโมงเช้าเวลาเดิมเขาเดินทางมาสำนักงานอย่างตรงเวลา ส่วนครั้งนี้เจี่ยนจือเธอมาถึงก่อนแล้วและผู้ติดตามที่มาด้วยกันคือทนายและพี่ชายของเธออย่างเจี่ยนหลานเขาเคยรู้สึกไม่ชอบหน้าเจี่ยนหลานมาก แต่ตอนนี้กลับปล่อยวางเรื่องนี้ได้แล้ว ดีเสียอีก หลังจากนี้เธอจะได้มีพี่ชายที่คอยรักและทะนุถนอมเธอ ดูแลเธอ แบบนี้ก็ดีแล้ว… เ
더 보기

บทที่ 402

“ไม่แล้วล่ะ” เจี่ยนจือไม่ได้หันหลังกลับมา “ หลังจากนี้ถ้าเจอกันที่ไหนก็ทำเป็นไม่รู้จักกันเถอะ”“เจี่ยนจือ…” เสียงเรียกครั้งนี้ของเวินถิงเยี่ยนเคล้าไปด้วยเสียงสะอื้น แต่เจี่ยนจือกลับไม่ได้ยินมันเพราะเธอขึ้นรถไปแล้วและค่อย ๆ ห่างไกลออกไปเรื่อย ๆความเจ็บปวดที่เขาฝืนอดทนมาเนิ่นนานบัดนี้ได้ทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตกภาพตรงหน้าพร่ามัวจนมองอะไรไม่ชัด เขาเอนตัวพิงอยู่กับรถอยู่พักใหญ่ ไม่อาจสงบใจลงได้อย่างน้อยก็ยังดีที่ตอนกล่าวลาครั้งสุดท้าย เขาไม่ได้เสียอาการต่อหน้าเธอขนาดนั้น อย่างน้อยภาพสุดท้ายที่เจี่ยนจือเห็นก็ยังเป็นตัวเขาในสภาพที่ดีที่สุด“อาเยี่ยน”ท่ามกลางการมองเห็นอันเลือนราง เสียงของใครบางคนดังขึ้น เขาเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากให้ใครเห็นสภาพของตัวเองในตอนนี้“อาเยี่ยน นายร้องไห้เหรอ…” น้ำเสียงของลั่วอวี่เฉิงเจือไปด้วยความตกใจและผิดหวังเวินถิงเยี่ยนหันหลังให้พวกเขาผ่านไปครู่หนึ่งจึงหันกลับมาอีกครั้ง บนใบหน้าไม่เหลือร่องรอยใดแล้วตรงหน้าเขาคืออาเหวินกับลั่วอวี่เฉิงอาเหวิน ยกมือตบไหล่เขาเบา ๆ “ เอาล่ะ ถึงเวลาที่ต้องเริ่มชีวิตใหม่แล้ว วางมันลงเถอะ”เวินถิงเยี่ยนไม่ได้ตอบอะไร
더 보기

บทที่ 403

สองสามีภรรยาเมิ่งเคยชินกับการแวะเวียนมาของเขาแล้ว ทันทีที่เข้าก้าวเข้ารั้วบ้าน ทั้งสองคนก็เชิญให้เขานั่งลงตามอัธยาศัยภายในตัวบ้านคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร ดูเหมือนว่าจะได้เวลาข้าวเย็นพอดีเขาแวะไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วซื้อทั้งผัก ผลไม้ และของกินมาจนเต็มไม้เต็มมือ สองสามีภรรยาเมิ่งเห็นดังนั้นก็เอ่ยอย่างเกรงใจไม่หยุด “เด็กคนนี้นี่ขี้เกรงใจเกินไปแล้ว คิดเสียว่าเป็นบ้านตัวเองเถอะนะ”เวินถิงเยี่ยนได้ฟังดังนั้นก็แทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ตั้งแต่วันนี้ไปเขาไม่มีบ้าน ไม่มีที่ให้กลับไปแล้วจริง ๆเขายกบ้านที่ซื้อไว้ทั้งหมดให้เธอไปหมดแล้ว ไม่เหลือทางหนีทีไล่ให้ตัวเองเลยแม้แต่น้อย แม้กระทั่งว่าหลังจากนี้จะไปซุกหัวนอนอยู่ที่ไหนเขาก็ยังไม่ได้คิดไว้เลยสองสามีภรรยาเมิ่งชวนให้เขาร่วมโต๊ะอาหารด้วยกันครั้งนี้เขาไม่ได้ปฏิเสธ ไม่เพียงนั่งร่วมโต๊ะอาหารเท่านั้นหลังมื้อเย็นยังช่วยเก็บกวาดล้างจาน จากนั้นก็มานั่งคุยเล่นสัพเพเหระกับสองสามีภรรยา กว่าจะรู้สึกตัวก็ดึกมากแล้วและตอนนี้สีหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อนลอยอย่างคนไร้สติสองสามีภรรยาเมิ่งเห็นว่าท่าทีของเขาผิดแผกไปจากปกติจึงเอ่ยถามว่าเกิดอะไรขึ้น ดว
더 보기

บทที่ 404

ตัวนี้ถูกเขียนเอาไว้ว่า:คุณย่าจะต้องแข็งแรงขึ้นนะคะ เวินถิงเยี่ยนเหลือแค่คุณย่าแล้ว ลายมือแบบเดียวกัน…เขาจำลายมือของเจี่ยนจือได้ตัวหนังสือที่เจี่ยนจือเขียนค่อนข้างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ตัวอักษรของเธอมักจะดูกลม ๆ น่ารักและให้ความรู้สึกไร้เดียงสา แตกต่างจากลายมือของลั่วอวี่เฉิงโดยสิ้นเชิง...เขากวาดสายตามองตัวหนังสือพวกนั้น ในใจรู้สึกหนักอึ้งราวกับจมดิ่งไปในห้วงทะเลลึก…ยังคงดำดิ่งลงไปเรื่อย ๆ …ราวกับมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้งสิ่งที่เขาสูญเสียไป มากมายกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก…เขาวางกระดาษสองแผ่นไว้ด้วยกัน และสุดท้ายก็กลั้นเสียงสะอึกสะอื้นไว้ไม่อยู่เจี่ยนจือ ฉันขอโทษ…เขานั่งอยู่ในห้องทำงาน บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัดราวกับโลกนี้เหลือเพียงเขาคนเดียวที่ถูกทิ้งไว้ถ้าหากนี่เป็นวันสุดท้ายของชีวิตก็คงดี เพราะตอนนี้เขาไม่เหลือความหวังที่จะตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่อีกแล้ว…เขาได้แต่ลืมตาอยู่ในความเงียบงัน เฝ้ารอให้ราตรีนี้ผ่านพ้นไปทว่าคืนนี้มันช่างยาวนานจริง ๆ … เขานั่งอยู่ในห้องทำงานจนถึงเช้าโดยไม่ได้ขยับไปได้ไหน จนกระทั่งอาเหวินและลั่วอวี่เฉิงมาหาเขาในวัดถัดมา “อาเยี่ยน เมื่อค
더 보기

บทที่ 405

อย่างที่เวินถิงเยี่ยนพูดไปก่อนหน้านี้ว่าเขาจำเป็นต้องย้ายบ้านดังนั้นหลังจากที่จัดการเรื่องที่ต้องทำเสร็จ เขาก็ใช้เวลาช่วงเช้าและช่วงกลางวันนัดบริษัทขนย้ายมาเคลียร์บ้านหลังที่เขาและเจี่ยนจือเคยอยู่ร่วมกันของมีค่าในบ้านมีไม่น้อยเลย อย่างเช่นเครื่องใช้ไฟฟ้า ของตกแต่ง เครื่องครัวต่าง ๆ ล้วนเป็นของที่ซื้อมาในราคาสูงในตอนที่พนักงานถามว่าเขาจะเอายังไงกับของพวกนี้ เขาตอบไปเพียงว่าไม่เอาแล้วเขายืนอยู่กลางตัวบ้าน ภาพตรงหน้าเหลือเพียงร่อยรอยในชีวิตประจำวันของเจี่ยนจือร่องรอยนั้นคือเครื่องยืนยันว่าเธอใช้ชีวิตร่วมกับเขามาห้าปี เธอคือคนที่หยั่งรากลึกเข้าไปในทุกช่วงเวลาชีวิตของเขา คือคนที่ฝากชีวิตไว้กับเขา…“ห้องนี้ผมเก็บเองครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “พวกคุณไปเก็บห้องอื่นได้เลย”ผลสุดท้ายคือเวินถิงเยี่ยนวุ่นอยู่กับการเก็บของคนเดียว ส่วนพนักงานที่จ้างมาต่างยืนเก้ ๆ กัง ๆ ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรต่อตอนที่สังเกตเห็นเขายังรู้สึกแปลกใจไม่น้อย “พวกคุณเก็บเสร็จหมดแล้วเหรอ?”“ไม่ใช่ครับ…” พนักงานไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยปากยังไงดี “คุณบอกว่าไม่เอาของพวกนั้นแล้วนี่ครับ…”เวินถิงเยี่ยน:……เขายืนนิ่
더 보기

บทที่ 406

เธอเหลือบมองแจ้งเตือนเงินเข้าในบัญชีโดยไม่คิดจะนับว่ามีเลขศูนย์ต่อท้ายกี่ตัวความรักสิบสองปี ชีวิตการแต่งงานห้าปี สุดท้ายสิ่งที่แลกกลับมาได้ก็คือตัวเลขชุดหนึ่งเธอไม่รู้เลยว่าหากเธอย้อนเวลากลับไปเมื่อสิบสองปีก่อนได้ เธอยังจะเลือกแบบเดิมไหม เพียงแต่บนโลกนี้ไม่มีสมมติฐานพวกนั้นอยู่จริงหรอก เวลาไม่มีวันไหลย้อนกลับ และมนุษย์ทำได้เพียงเดินต่อไปข้างหน้าเท่านั้นขณะที่กำลังถือโทรศัพท์อยู่ เจี่ยนหลานก็เดินลงมาจากชั้นบนพอดี เขาบอกกับเธอว่า “เวินถิงเยี่ยนรออยู่ข้างนอก บอกว่ามีของจะให้เรา จะออกไปเจอเองไหม?ถ้าไม่อยากเจอเดี๋ยวพี่ไปให้ก็ได้”เจี่ยนจือชะงักไปครู่หนึ่ง พี่ชายเธอรู้ได้อย่างไรว่าเวินถิงเยี่ยนมาหาน่ะ?ราวกับเจี่ยนหลานอ่านความคิดของเธอออก จึงอธิบาย “เราบล็อกเขาไปแล้วไม่ใช่เหรอ?เขาเลยโทรหาทนาย ทนายก็เลยโทรมาบอกพี่อีกที”เจี่ยนจือไม่อยากเจอหน้าเวินถิงเยี่ยนอีก “ถ้าอย่างนั้นพี่ไปเถอะ”“ได้สิ” เจี่ยนหลานพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไปเวินถิงเยี่ยนที่นั่งรออยู่ในรถเต็มไปด้วยความตึงเครียด สายตาจับจ้องไปยังทางเดินที่เจี่ยนจือจะต้องเดินออกมา แต่ว่าคนที่เดินมากลับเป็นเจี่ยนหลานเขายกยิ้มขื่นข
더 보기

บทที่ 407

เจี่ยนจือหยิบของที่ว่าขึ้นมาดู เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นนกกระเรียนกระดาษ…นกกระดาษนี่หมายความว่ายังไงกัน?หัวใจของเธอพลันสั่นไหวเล็กน้อย ความทรงจำที่ถูกเก็บลงในลิ้นชักถูกรื้อออกมาอีกครั้ง เขารู้แล้วเหรอ?นกกระดาษตัวนี้ไม่ใช่กระดาษแบบเดียวกับที่เธอเคยใช้ ดูแล้วน่าจะเป็นกระดาษใหม่เธอแกะนกกระเรียนกระดาษในมือออกและแน่นอนว่าด้านในมีข้อความเขียนไว้ด้วยลายมือที่เธอคุ้นเคยดี เป็นลายมือของเวินถิงเยี่ยน เนื้อหาด้านในเขียนไว้ว่า:ขอให้จือจือของฉันมีความสุขและเจอแต่เรื่องดี ๆ ตลอดไปดูเหมือนว่าเขาจะรู้ความจริงเรื่องนกกระดาษและเรื่องอาสาสมัครแล้วจริง ๆ แต่แล้วยังไงล่ะ?จือจือของเขาเหรอ?ไม่ใช่อีกต่อไปแล้วไม่ใช่มาตั้งนานแล้วหากเป็นช่วงเวลาใดก็ตามในช่วงสิบสองปีที่ผ่านมา ถ้าเธอได้รับนกกระเรียนตัวนี้และได้เห็นข้อความนี้ เธอคงตื้นตันจนน้ำตาไหลแน่ ๆ แต่ว่าคนที่ได้รับของแบบนี้กลับเป็นเธอในปัจจุบันอย่างที่เขาว่ากันว่า ความรักที่ได้มาในวันที่สายมักไร้ค่าเสมอสิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้จะเรียกว่าความรักได้หรือเปล่าเธอไม่รู้ แต่ที่บอกว่าไร้ค่าน่ะแน่นอนอยู่แล้วเธอโยนนกกระดาษตัวนั้นลงในถังขยะ ก่อน
더 보기

บทที่ 408

อาเหวินเพียงแค่นหัวเราะไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม อาซินแอบกระซิบบอกเขาเสียงเบา “อาเหวินโดนฟ้องหย่าน่ะ”“เห็นแก่หน้าเธอหรอกนะ!” อาเหวินเอ่ยด้วยความโมโห “คิดว่าฟ้องหย่าครั้งแรกศาลจะไม่ตัดสินให้หย่า เลยจะเอาเรื่องนี้มาขู่ฉันงั้นเหรอ?วางใจได้เลย วันขึ้นศาลฉันจะยอมหย่าทันที!อยากจะรู้นักว่าเธอจะเอายังไงต่อ!”อาซินพยายามเกลี้ยกล่อม “นายอย่าทำแบบนี้เลย เนี่ยนอี้เธอเป็นคนดีจะตาย…”“คนดีเหรอ นิด ๆ หน่อย ๆ ก็ฟ้องหย่าเนี่ยนะ?ไม่หัดดูบ้างว่าตัวเองใช้เงินใครอยู่!เงินพวกนี้ถ้าเอาไปให้ผู้หญิงข้างนอก พวกเธอคงยอมทำตามคำสั่งฉันด้วยซ้ำ!ทำดีกับเธอไปก็ไม่เคยได้อะไรตอบแทน วัน ๆ เอาแต่ทำหน้าเหมือนผัวตาย ฉันยังไม่ตายสักหน่อย!”อาเหวินบ่นด้วยความหงุดหงิด “ช่างเถอะ รีบไปประชุมกัน!”การประชุมเป็นไปตลอดทั้งช่วงบ่ายของวันตอนนี้วิกฤติใหญ่ที่บริษัทของเวินถิงเยี่ยนกำลังเผชิญอยู่คือ การขยายกิจการไปยังธุรกิจใหม่เมื่อปีที่ผ่านมาซึ่งธุรกิจที่ว่านี้อาศัยแหล่งเงินทุนจากธุรกิจหลักที่ทำอยู่ หากผลกำไรของธุรกิจเดิมลดลง ธุรกิจใหม่ก็จะได้รับผลกระทบอย่างหนักไปด้วย และที่สำคัญคือพวกเขายังทุ่มเงินลงทุนในธุรกิจใหม่นี้ไปแล้วเป็น
더 보기

บทที่ 409

คนแปลกหน้าคนนั้นสวมชุดสีดำทั้งตัว ใส่หน้ากากและหมวกปิดบังใบหน้ารวมถึงร่างกายส่วนอื่นด้วย รถคันที่ว่าขี่ผ่านหน้าเธอไปอย่างรวดเร็ว ถึงขนาดที่เธอยังไม่ทันมองเลยว่าอะไรเป็นอะไร เห็นเพียงก้อนดำ ๆ ก้อนหนึ่งผ่านหน้าเธอไปเท่านั้นเธอลากสายตามองจดหมายที่อยู่ในอ้อมออกของเธอก่อนจะขมวดคิ้วยุ่ง:ของพวกนี้มันอะไร?เธอรีบเปิดดูทันที และด้านในคือผลวินิจฉัยจากโรงพยาบาลของเวินถิงเยี่ยน…อะไรนะ?!เวินถิงเยี่ยนมีภาวะหย่อนสมรรถภาพทางเพศ?ถ้าอย่างนั้นเธอ…งั้นเวินถิงเยี่ยน…???ในหัวของเธอมีเครื่องหมายคำถามมากมาย ก่อนจะเริ่มขบคิดอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่สมองของเธอจะค่อย ๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวเข้าด้วยกันในแบบของเธอเอง…มิน่าล่ะตั้งแต่คืนวันนั้นที่เธอกับอาเหวินวางแผนจัดฉาก เวินถิงเยี่ยนถึงได้มีท่าทีเปลี่ยนไป หมายความว่าตั้งแต่คืนนั้นมาเวินถิงเยี่ยนก็ไม่เชื่อใจเธอเลยสินะ?แต่ว่านอกจากทำตัวเย็นชาใส่เวินถิงเยี่ยนก็ไม่ได้พูดอะไรอีกนี่!เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?แล้ววางแผนอะไรอยู่?ไม่ได้!เธอต้องปรึกษาเรื่องนี้กับอาเหวิน!ลั่วอวี่เฉิงที่ปั้นปึงออกมาจากบริษัทด้วยความโกรธรีบกลับไปที่บริษัทอีกครั้ง เธอกดเรียกลิฟต์
더 보기

บทที่ 410

“อยู่กับฉันแล้วมันทำให้เธอลำบากตรงไหน” รอยยิ้มของอาเหวินฉายแววเจ้าเล่ห์ไม่น้อย “ในเมื่อเธอไม่มีปัญญามัดใจอาเยี่ยน ก็เหลือแต่ต้องอยู่กับฉันแล้ว อย่างน้อยฉันก็ไม่ปล่อยให้เธออดตายหรอก”“หมายความว่าไง?” ลั่วอวี่เฉิงจ้องเขา “อยู่กับนายนี่หมายความว่าไง?”“เธอคิดว่ายังไงล่ะ?หรือเธออยากเป็นเมียฉัน?”“ไม่มีทาง!” ลั่วอวี่เฉิงโยนแก้วในมือทิ้งทันที “ฉันไม่มีวันแต่งงานกับคนเลว!”เรื่องผู้หญิงของอาเหวินวุ่นวายขนาดไหน!ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเธออีกแล้ว!อีกอย่างเขาคบใครไม่เคยเลือกหน้า ตั้งแต่นักศึกษาไปจนถึงสาวคาราโอเกะ คู่ควงแบบไหนเขาก็มีหมด!แล้วเธอจะยอมแต่งกับอาเหวินได้ยังไง?!อาเหวินได้ฟังแล้วไม่ชอบใจนัก “ฉันไม่รังเกียจเธอ แต่เธอรังเกียจฉันเนี่ยนะ?เธอลองเดินออกจากร้านนี้ไปดูสิ ลองดูว่าจะยังมีใครคุ้มกะลาหัวเธออีกไหม?อาเยี่ยนคนไร้น้ำยาของเธอ?หรือคนที่จ้องจะเอาชีวิตเธอแบบรอสซี?”ลั่วอวี่เฉิงโกรธจนพูดไม่ออก แต่สุดท้ายก็ต้องจำใจนั่งลงที่เดิมพลางจ้องอาเหวินเขม็งอาเหวินยกชาขึ้นจิบอย่างไม่รีบไม่ร้อน “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ไม่ต้องรอให้เสียเวลาแล้ว”“นายจะทำอะไร?ไม่ได้คิดจะเล่นงานอาเยี่ยนใช่ไหม?” ลั่วอวี่เฉ
더 보기
이전
1
...
3940414243
...
52
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status