《ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน》全部章節：第 411 章 - 第 420 章

“คุณหลูครับ…” อาเหวินอยากจะอธิบาย “พวกเราเป็นเพื่อนกันจริง ๆ ถึงแม้ว่าผมจะแตกหักกับเวินถิงเยี่ยนแล้วแต่ก็ยังติดต่อกับคุณลั่วอยู่ คนเป็นเพื่อนกันจะไม่ไปมาหาสู่กันเลยก็คงจะดูแล้งน้ำใจเกินไปใช่ไหมครับ？”หลูมี่หัวเราะเบา ๆ “มีเหตุผลนะครับ แต่ว่าประธานเหวิน ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ที่คุณพูดประโยคพวกนี้ให้ผมฟัง แต่ต้องไปพูดกับคุณรอสซีต่างหาก ก็ต้องรอดูกันต่อไปว่าเขาจะเชื่อคำพูดของคุณหรือไม่ ผมพูดถูกไหมครับ？”สีหน้าของอาเหวินตึงเครียดไปถนัดตา“ดังนั้นประธานเหวิน ต้องขอโทษด้วยครับ ผมเองก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน ยังไงเสียบริษัทผมก็เป็นบริษัทสตาร์ทอัพ ที่คุณรอสซีมองเห็นคุณค่าของผม มันก็ไม่ต่างจากการเดินบนแผ่นน้ำแข็งที่ต้องคอยระมัดระวังทุกย่างก้าว ที่ผมยอมร่วมมือกับคุณก็เพราะบุญคุณที่เคยดูแลกันมาก่อน ซึ่งเดิมทีก็ถือว่าเสี่ยงมากอยู่แล้ว ตอนนี้กลับมีปัจจัยเสี่ยงเพิ่มมาอีก ผมไม่มีความกล้าพอจริง ๆ ครับ”หลูมี่ถอนหายใจยาวเหยียด “ขอโทษด้วยจริง ๆ ครับประธานเหวิน”หลูมี่พูดจบก็ขอตัวกลับทันที ในห้องรับรองจึงเหลือเพียงอาเหวินและลั่วอวี่เฉิงยืนมองหน้ากัน “อาเหวิน...” ลั่วอวี่เฉิงเอ่ยเรียกอย่างกล้า ๆ กลัว

คดีฟ้องหย่าระหว่างโจวเนี่ยนอี้และอาเหวินเข้าสู่ช่วงพิจารณาคดี อวี่จือฉีเดินทางมาที่ศาลเป็นเพื่อนโจวเนี่ยนอี้ ทั้งสองฝ่ายต่างเชิญทนายความมาเป็นตัวแทนโจวเนี่ยนอี้ยื่นคำร้องขอหย่า โดยให้เหตุผลว่าความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาได้แตกหักลงโดยสิ้นเชิง พร้อมทั้งยื่นหลักฐานยืนยันว่าอาเหวินมีพฤติกรรมนอกใจและมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงหลายคนอาเหวินเคยประกาศกร้าวไว้ก่อนหน้านี้ว่าจะไม่มีวันยอมก้มหัวให้โจวเนี่ยนอี้เด็ดขาดและจะทำให้โจวเนี่ยนอี้ได้รู้สำนึก ดังนั้นเขาจึงยินยอมหย่าแต่โดยดีคดีหย่าที่ดูเหมือนทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องต้องกันเช่นนี้ ทำให้หลายคนอดสงสัยไม่ได้ว่าจำเป็นต้องขึ้นศาลจริงหรือ？แค่ไปจดทะเบียนหย่าก็น่าจะได้แล้วหรือเปล่า？แต่ประเด็นที่ทั้งสองฝ่ายโต้แย้งกันอย่างดุเดือดกลับอยู่ที่การแบ่งทรัพย์สินและสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตรอาเหวินต้องการให้ลูกอยู่กับตนแน่นอนว่าเรื่องนี้อยู่เหนือความคาดหมายของโจวเนี่ยนอี้ผู้ชายคนนี้เย็นชาและไร้หัวใจ เขาไม่เคยมีส่วนร่วมในการเลี้ยงลูกเลยแม้แต้ครั้งเดียว สำหรับลู่ลู่แล้วคำว่า“พ่อ” เป็นเพียงถ้อยคำที่ห่างเหินราวกับคนแปลกหน้าเท่านั้นทนายของอาเหวินหยิบยกประเด็

เมื่อเจ้าหน้าที่ศาลมาถึง ความวุ่นวายก็หยุดลง กระบองเหล็กของโจวเนี่ยนอี้ถูกเจ้าหน้าที่ยึดไป ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิง เนื้อตัวสั่นเทา ฝั่งตรงข้ามของเธอคืออาเหวินที่ถูกเจ้าหน้าที่คุมตัว เมื่อทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน อาเหวินมองเธอด้วยสายตาเคียดแค้น “โจวเนี่ยนอี้ ฉันไม่เคยทำผิดต่อเธอเลย คาดไม่ถึงว่าเธอจะโหดเหี้ยมแบบนี้!”เนื่องจากเมื่อครู่นี้โจวเนี่ยนอี้หอบหายใจแรงเพราะความตื่นตระหนก ตอนนี้เธอจึงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อควบคุมลมหายใจ และไม่อยากพูดอะไรไร้สาระออกไปแม้แต่คำเดียว เมื่อเผชิญหน้ากับคนที่พูดไม่รู้เรื่อง ต่อให้พูดจนปากเปียกปากแฉะ พูดเป็นหมื่นครั้งพันครั้งก็ไม่สามารถโน้มน้าวใจเขาได้หรอก เขาอยากจะคิดยังไงก็ปล่อยเขาไป ไม่ต้องไปให้ค่ากับขยะแบบเขาเลย“เธอไม่ต้องมาเสียใจทีหลัง” หลังจากพูดจบเขาก็หันไปมองทางอาซิน น้ำเสียงยังคงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “ความเป็นเพื่อนของเราก็จบกันแค่นี้เถอะ”อาซินตกใจมาก “อาเหวิน ไม่ว่ายังไงก็ตามพวกเรายังเป็นเพื่อนกันอยู่นะ! และพวกเราก็เป็นเพื่อนของเนี่ยนอี้ด้วย นายกับเนี่ยนอี้เป็นสามีภรรยากัน ความจริงแล้วไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย…”เขายังพูดไม่ทันจบ แต่

โจวเนี่ยนอี้แค่นหัวเราะเสียงเย็น แต่ไม่ได้ตอบกลับ ลั่วอวี่เฉิงยังคงร้องไห้ต่อไป อาซินเร่งเธอ “เร็วเข้าสิ รีบไปเก็บของ พวกเขาจะได้เริ่มทำงาน”ลั่วอวี่เฉิงด่าอาซินในใจว่า “ไอ้คนไร้ประโยชน์” แต่เมื่อหันมองทางโจวเนี่ยนอี้กับพนักงานขนย้าย เธอก็เหมือนเห็นยมทูตทวงวิญญาณ ดังนั้นจึงทำได้เพียงร้องไห้กระซิกพร้อมเก็บของไปพลางเธอไม่ได้สนใจเอกสารส่วนตัวเลยด้วยซ้ำ แต่เธอยืนยันที่จะเก็บกระเป๋าแบรนด์เนม เสื้อผ้า และเครื่องประดับราคาแพง…เธอยัดทุกอย่างลงไปในกระเป๋าเดินทางแต่ใครจะไปคิดเล่าว่าโจวเนี่ยนอี้จะมาเปิดกระเป๋าเดินทางของเธอดู!“เอาของเหล่านี้ออกมาให้หมด!” โจวเนี่ยนอี้ชี้ไปที่ของในกระเป๋าเดินทาง เธอเก็บของทุกอย่างยกเว้นเอกสารออกมา “พวกเสื้อผ้าก็ช่างเถอะ มันเคยใส่มาแล้ว สกปรก!”เหมือนว่าของเหล่านี้เป็นดั่งชีวิตของลั่วอวี่เฉิง เธอพุ่งตัวไปที่กระเป๋าเดินทาง แล้วร้องไห้โวยวายเสียงดัง “ของเหล่านี้มันเป็นของฉัน! ของฉันทั้งหมด! เธอมีสิทธิ์อะไรมาเอาไป? ห้ามเอาไปนะ! มันเป็นของของฉัน!”“ของเธอ?” โจวเนี่ยนอี้โยนบัญชีรายรับรายจ่ายใส่หน้าเธอ “ลองอ่านดูสิ นี่คือยอดบัตรเครดิตของอาเหวินในช่วงสองเดือนที

“ไม่ ๆ ๆ เธออย่าว่าฉีฉีแบบนั้น ฉันมอบเงินให้เธอด้วยความเต็มใจ ฉันชอบใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย เธอดูแลเรื่องเงินให้ฉันตั้งแต่พวกเราเริ่มคบกันแล้ว!” อาซินไม่ได้รู้สึกอับอายขายหน้าเลยแม้แต่น้อย “แล้วมันน่าอายตรงไหน? ฉีฉีบอกว่ารักครอบครัวเป็นคุณสมบัติที่ดี แม้บางครั้งฉันก็อยากใช้เวลาเที่ยวเล่นข้างนอกกับอาเยี่ยนและคนอื่น ๆ ให้นานกว่านี้ แต่ที่ฉีฉีเร่งให้ฉันกลับก็เพราะอยากใช้เวลาอยู่กับฉัน ฉันทำงานยุ่งมาทั้งวัน เดิมทีก็ไม่ค่อยได้อยู่กับเธออยู่แล้ว หลังเลิกงานยังจะไปเที่ยวเล่นข้างนอก หากเธอโทรมาเร่งฉันก็เป็นเรื่องปกติแล้ว บางครั้งฉันก็มีบ่นบ้าง แต่ฉีฉีก็ไม่ได้ผิด ความจริงแล้วตอนที่ฉันเที่ยวอยู่ ฉันก็รู้สึกไม่สบายใจ และคิดถึงเธอขึ้นมา…ส่วนเรื่องการเลี้ยงอาหารลูกค้า และการจับจ่ายใช้สอยอื่น ๆ ฉันสามารถทำได้ปกติ ฉีฉีก็ไม่ได้ห้ามอะไร ต่อให้ฉีฉีได้รับข้อความ เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรฉัน เธอบอกว่า เธอมีสิทธิ์ที่จะรับรู้เรื่องเงินของฉัน เพราะว่าเธอรัก เธอเลยเป็นห่วงฉัน สำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง ถ้าผู้ชายทำอะไรแล้วผู้หญิงคนนั้นไม่สนใจ นั่นก็หมายความว่าเธอไม่ได้รักผู้ชายคนนั้น”ลั่วอวี่เฉิงมองอาซินด้วยสายตาเหมือนกำลังม