ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน의 모든 챕터: 챕터 421 - 챕터 430

“จำได้อยู่แล้ว ทำไมฉันจะจำไม่ได้ล่ะ? เขาเป็นยังไงบ้าง? เป็นเด็กดีไหม?”ในที่สุดลั่วอวี่เฉิงก็วางใจลงได้ ค่อยยังชั่ว โชคดีที่อาเยี่ยนไม่ได้สงสัยอีกด้านหนึ่ง เวินถิงเยี่ยนกำลังยืนอยู่ที่ริมหน้าต่างของโรงแรมแห่งหนึ่ง เขาวางโทรศัพท์ลง สายตาทอดมองทิวทัศน์นอกกระจก แววตาลึกล้ำ ไม่มีร่องรอยของความเจ็บป่วยอยู่เลย…ตอนนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขามองดูเบอร์โทรเข้า จากนั้นก็กดรับสาย “ฮัลโหล? อาเยี่ยน ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนน่ะ? ทำไมช่วงนี้ถึงไม่ได้เจอนายเลย?” น้ำเสียงของอาเหวินเต็มไปด้วยความร้อนใจ “อ่า ตอนนี้ฉันไม่ค่อยสบายน่ะ มีอะไรหรือเปล่า?” เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน“ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก นายไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหม?” อาเหวินก็เหมือนกับลั่วอวี่เฉิง พวกเขาใช้คำพูดมากมายเพื่อลองหยั่งเชิงเวินถิงเยี่ยนแต่เวินถิงเยี่ยนทำตัวเหมือนปกติทุกอย่าง ตอนนั้นเขายังพูดอีกว่า “ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ฉันป่วยหนักมาก แม้กระทั่งเรื่องแต่งงานกับเฉิงเฉิงยังจัดการต่อไม่ไหว นายช่วยฉันดูหน่อยสิ บริษัทออแกไนซ์มีการแต่งงานสุดพิเศษหรือเปล่า เฉิงเฉิงอยากได้การแต่งงานที่แตกต่า

เวินถิงเยี่ยนบอกอาหารโปรดของตัวเองไปอย่างไม่เกรงใจ ให้คนแก่ทั้งสองคนได้มีอะไรทำดีกว่าให้พวกเขานอนหายใจทิ้งในบ้านอย่างไร้ความหวัง หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จแล้ว เขาก็ไปช่วยพ่อเมิ่งจัดสวนผัก ถูกต้อง สวนที่เคยเต็มไปด้วยวัชพืช ตอนนี้พ่อเมิ่งเริ่มปลูกผักแล้ว ดังนั้นภายในสวนจึงดูมีชีวิตชีวามากขึ้น เพียงแต่ตอนที่เขานั่งคุกเข่าปลูกผักที่พื้น มันทำให้เขานึกถึงตอนที่เขากลับไปที่หมู่บ้านชนบทของคุณย่ากับเจี่ยนจือ เขานั่งหน้าบ้านมองแตงที่ออกผลมากมาย ดอกกุหลาบที่บานสะพรั่ง ความเจ็บปวดแล่นพล่านขึ้นมาทันที แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย เมื่อฟ้าเริ่มมืด เขาก็ออกจากบ้านตระกูลเมิ่งแล้วกลับไปที่โรงแรม เช้าวันรุ่งขึ้น เขาปรากฏตัวอีกครั้งที่บริษัท อาเหวินมาเช้ากว่าเขาเสียอีก นอกจากนี้ยังมีผู้รับผิดชอบจากบริษัทเอาท์ซอร์สที่กำลังนั่งรออยู่ด้วยกัน “ไปที่ห้องประชุมกันเถอะ” เวินถิงเยี่ยนพูดอาเหวินพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ประธานเวินมาแล้ว ทางที่ดีที่สุดพวกคุณน่าจะเจรจาเรื่องต่อสัญญาให้เรียบร้อยในทีเดียว”กลุ่มคนนั่งล้อมอยู่ในห้องประชุม เป้าหมายของผู้รับผิดชอบเหล่านี้ไม่ได้มีแค่เรื่องต่อสัญญา แต่ยังมีเรื่องก

ตอนนั้นเขาถึงได้รู้สึกตัวว่าโทรศัพท์มือถือของเขาหายไป “โทรศัพท์ของนายหายไปไหนแล้วล่ะ? ตกอยู่ในรถหรือเปล่า? ไปดูก่อนสิ?” ลั่วอวี่เฉิงเหลือบสายตามองโน้ตบุ๊กที่เวินถิงเยี่ยนถือติดตัว แล้วพูดขึ้นอย่างร้อนใจ เวินถิงเยี่ยนขมวดคิ้ว “ถ้าอย่างนั้นขอฉันไปดูก่อน”เขาลุกขึ้นยืน ก่อนเดินออกไป แต่ตอนนั้นเขาก็หยิบโน้ตบุ๊กออกไปด้วย ลั่วอวี่เฉิงมองโน้ตบุ๊กในมือของเขา พร้อมเบิกตากว้าง จะเอาโน้ตบุ๊กไปด้วยทำไม! แล้วเธอจะดูยังไงล่ะทีนี้? เธอคิดว่าพระเจ้าจะช่วยเธอเสียอีก!แต่ตอนที่เวินถิงเยี่ยนเพิ่งเดินออกไป ขณะที่เขากำลังเดินอยู่ในโถงทางเดิน ทันใดนั้นประตูบานหนึ่งก็ถูกเปิดออก คนหนึ่งพุ่งตัวออกมาพร้อมปิดปากเขา ก่อนลากเข้าไปด้านในทันที จากนั้นประตูก็ถูกปิดลง “คุณเวิน กรุณาให้ความร่วมมือด้วย ผมไม่ทำร้ายคุณหรอก” คนคนนั้นยืนด้านหลังแล้วเอามือปิดปากเขาพร้อมกระซิบเสียงทุ้มต่ำ แต่ลั่วอวี่เฉิงที่รออยู่ในห้องส่วนตัวกลับรู้สึกกระวนกระวายมาก เธอกำลังคิดอย่างหนักว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไปดี?ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดอยู่ก็มีคนมาเคาะประตู “สวัสดีครับ ผมเป็นพนักงานครับ” เสียงคนจากด้านนอกพูดขึ้น “เข้ามา” ลั่วอว

เวินถิงเยี่ยนทำเป็นเหมือนไม่ได้ยิน เขาปลดล็อกโทรศัพท์ของตัวเอง จากนั้นก็เห็นว่าหน้าอีเมลที่มีเอกสารแนบกำลังถูกเปิดค้างอยู่ “อาเยี่ยน…ลูกของพวกเรา…ฉันเจ็บมาก…” ลั่วอวี่เฉิงแกล้งทำเป็นเจ็บท้อง เพื่อหวังว่าจะเบี่ยงเบนความสนใจที่เธอแอบดูโทรศัพท์ของเวินถิงเยี่ยนได้ แต่เวินถิงเยี่ยนยังคงนิ่งเฉย เขาเพียงแค่มองหน้าเธออย่างเย็นชา ลั่วอวี่เฉิงใช้มือยันโต๊ะพยุงตัวลุกขึ้นยืน เธอพูดทั้งน้ำตาว่า “อาเยี่ยน ถ้าหากนายไม่สนใจลูกของพวกเราแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นฉันไปโรงพยาบาลเองก็ได้…ฮือ…โอ๊ย เจ็บ…”เธอใช้กลวิธีจับเพื่อปล่อย สุดท้ายเธอก็ยังร้องไห้ออกมาอีกสองเสียงเวินถิงเยี่ยนนั่งลงเพื่อดูการแสดงของเธอ เมื่อเธอแสดงเสร็จแล้วก็ยังไม่ยอมจากไปเสียที เธอรอให้เวินถิงเยี่ยนมาเกลี่ยกล่อมเธอ แต่เธอรอแล้วรอเล่า ในที่สุดเวินถิงเยี่ยนก็พูดคำว่า “ยังไม่ไปอีกเหรอ? ฉันคิดว่าอาเหวินกำลังรอเธออยู่นะ”ลั่วอวี่เฉิงมีใบหน้าซีดเผือด “อาเยี่ยนกำลังพูดถึงอะไรอยู่เหรอ?”“พูดอะไรยังต้องให้ฉันอธิบายอีกเหรอ?” เวินถิงเยี่ยนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ลั่วอวี่เฉิงฝืนยิ้ม “นายหมายถึงที่ฉันดูโทรศัพท์ของนายใช่ไหม? ชะ…ใช่แ

เจี่ยนจือยิ้ม “อาเหวินคนนั้นเป็นคนขี้ระแวงมาก หากส่งให้เขาโดยตรง เขาจะสงสัยว่านี่คือกับดัก ถ้าอย่างนั้นสู้ให้เขาไปพยายามหาคำตอบด้วยตัวเอง แบบนั้นจะทำให้เขารู้สึกสบายใจมากกว่า แต่นั่นมันก็แค่ประเด็นแรก แต่ประเด็นที่สองมันสำคัญกว่านั้น”“อะไรเหรอ?” หนุ่มหน้าหวานมองเธอด้วยความสงสัย “ประเด็นต่อมาก็คือความจริงแล้วฉันไม่มีหลักฐานอะไรเลย นายเคยให้หลักฐานที่เป็นรูปธรรมกับฉันหรือไง? ฉันแค่ตั้งชื่อไฟล์เท่านั้น! ด้านในเป็นแค่เนื้อเพลง!” เจี่ยนจือพูดด้วยรอยยิ้ม หนุ่มหน้าหวานมีสีหน้าตกตะลึง “ฉะ…ฉันก็คิดว่าคุณมีหลักฐานเพียงพอแล้วเสียอีก?”เจี่ยนจือส่ายหน้า มันเป็นแค่การหลอกล่อเท่านั้น เธอไม่แน่ใจว่าเจ้าโง่เวินถิงเยี่ยนคนนั้นจะรู้หรือยังว่าอาเหวินนั้นหักหลังเขา แต่นั่นมันก็ไม่สำคัญ เดิมทีแล้วสิ่งที่เธอต้องทำไม่ได้เกี่ยวข้องกับเวินถิงเยี่ยนเลย ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องมีหลักฐานเพียงพอ ขอเพียงแค่ทำให้อาเหวินร้อนรนก็พอ หมาจนตรอกยังโดดกำแพงได้ เมื่อคนร้อนใจก็ทำให้สูญเสียการควบคุมได้เหมือนกัน “พระเจ้า!” หนุ่มหน้าหวานอุทานขึ้น “แบบนี้มันเสี่ยงเกินไปแล้ว โชคดีที่คุณเวินเข้าไปในห้องได้ทันเวลา หากกะเว