Alle Kapitel von ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Kapitel 451 – Kapitel 460

ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็จะไม่ยอมออกเงินโดยเด็ดขาด ทนายพูดขึ้นอย่างจนปัญญา “ผมไปหาพวกเขามาแล้ว แต่…”“หื้ม?” โจวเนี่ยนอี้ไม่เข้าใจความหมายที่เขาจะสื่อ อาเหวินที่เชื่อใจพ่อแม่ถึงขนาดยอมโอนทรัพย์สินทั้งหมดไปให้พวกเขา“พ่อแม่ของประธานเหวินไม่ต้องการจ้างทนายความ อีกทั้งตอนที่ผมไปหาพวกเขาเป็นครั้งที่สอง พวกเขาก็พาลูกชายคนเล็กกับลูกสะใภ้ไปเที่ยวกันแล้ว” ทนายความพูดอย่างนี้จนใจ “หา?” โจวเนี่ยนอี้ได้ยินดังนั้นก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะขึ้นเสียงดังเป็นปฏิกิริยาตอบรับ “ยอดเยี่ยมไปเลย! ที่แท้เขาก็มีจุดจบแบบนี้! สมน้ำหน้า!”“คุณผู้หญิงโจว?” ครั้งนี้เป็นตาของทนายความที่ไม่เข้าใจ โจวเนี่ยนอี้ยิ้มจนหุบไม่ลง “ในเมื่อพ่อแม่ยังไม่สนใจเขา คุณเป็นอดีตภรรยาที่หย่ากับเขาไปแล้ว ทำไมต้องไปสนใจเขาด้วยล่ะ? คุณทนาย คุณมหาผิดคนแล้ว ฉันไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับคุณเหวินแล้ว”“คุณผู้หญิงโจว เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อนครับ…” ทนายกลัวว่าเธอจะกดวางสาย ดังนั้นจึงรีบร้อนพูดขึ้นว่า “คุณเหวินบอกว่า เห็นแก่ความสัมพันธ์ที่เป็นสามีภรรยากันมาหลายปี นอกจากนี้ขอให้เห็นแก่หน้าลูกชาย เขาคงไม่อยากมีพ่อที่ติดคุกหรอกใช่ไหม? และ

ชีวิตของเจี่ยนจือเรียบง่ายมาก ทุกอย่างเป็นระเบียบและมีความสุข ส่วนใหญ่แล้วเธอก็จะไปเรียน ทำกายภาพบำบัด วันหยุดสุดสัปดาห์หลังทำกายภาพบำบัดเสร็จ เธอก็จะไปที่บ้านของคุณป้า วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาเดียวก็มาถึงฤดูหนาว กลางเดือนธันวาคมเป็นช่วงวันหยุดคริสต์มาส เนื่องจากวันหยุดยาวสองสัปดาห์ เพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่ของเธอก็ไม่ได้อยู่ในโรงเรียน แต่เนื่องจากเจี่ยนจือต้องไปทำกายภาพบำบัดทุกวัน ดังนั้นเธอจึงไม่ได้กลับไปที่บ้านของคุณป้า วันแรกของวันหยุด เธอทำอาหารเช้าที่เรียบง่ายแต่ได้สุขภาพ หลังจากกินเสร็จแล้วเธอก็สวมเสื้อกันหนาวตัวหนาเดินทางไปที่คลินิก ตอนที่เพิ่งมาถึง เธอก็ได้ยินเสียงภาษาจีนอันทุ้มต่ำที่หาได้ยากเรียกชื่อเธอว่า “สาวน้อยนักเต้น!”เขาคือผู้ชายชาวจีนวัยห้าสิบกว่าปี เขาเป็นผู้ป่วยที่รักษาในคลินิกนี้ เขามีชื่อว่าโรเบิร์ตคุณหมอบอกว่า ลุงคนนี้เป็นโรคหายาก ไม่มีทางรักษาให้หายขาด ถ้าพูดตรง ๆ ก็คือ เขาแค่ปล่อยกาลเวลาให้ผ่านไป แต่เมื่อยมทูตนึกชื่อเขาได้เมื่อไหร่ เขาก็สามารถจากไปได้ทุกเมื่อ เขาไม่ได้มาที่คลินิกเพื่อรักษา แต่เพียงแค่หวังว่าจะบรรเทาอาการเจ็บปวด หมอจู

เจี่ยงซื่อฝานรีบเข้าไปพยุงเธอ “นั่งลงก่อน เดี๋ยวผมทำเอง”เขาพยุงเธอไปนั่งบนโซฟา แต่เธอกลับโบกมือแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร จริง ๆ นะ…”“โอเค ๆ พี่ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมไปเก็บของก่อน” เจี่ยงซื่อฝานพูดตามน้ำ แต่เขาเพิ่งเอาจานชามตะเกียบเข้าเครื่องล้างจาน ตอนที่เดินออกมา เขาก็เห็นว่าเธอหลับบนโซฟาแล้วเขากลัวว่าเธอจะนอนไม่สบายตัว ดังนั้นจึงเรียกเธอเสียงเบา “พี่เจี่ยน พี่เจี่ยน ไปนอนบนเตียงเถอะ” เจี่ยนจือหลับตาสนิท ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น เจี่ยงซื่อฝานถอนหายใจออกมา จากนั้นก็อุ้มเธอไปที่ห้องนอนเธอเมามากจริงๆ ใบหน้าแดงก่ำเหมือนถูกทาด้วยผงชาดในขณะที่เขากำลังวางเธอลง ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอก็เป่ารดข้างหู ทำให้เขาแข็งเกร็งไปทั้งตัวเมื่อมองเห็นใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากฉ่ำน้ำเหมือนดอกกุหลาบ เขาก็ไม่อยากลุกขึ้นเลย อยากจะก้มตัวลงไปใกล้มากกว่านี้ มากกว่านี้อีกหน่อย จนสามารถสัมผัสกับริมฝีปากของเธอ ขอเพียงแค่แตะเบา ๆ ก็ยังดีแต่เขาทำไม่ได้!เพราะนั่นจะเป็นการดูหมิ่นเธอ!ตอนที่เขาได้สติกลับคืนมา เขาก็รีบลุกออกจากห้องนอนด้วยความเร็วเดิมทีเขาตั้งใจจะวิ่งกลับบ้าน แต่ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าวันน

เจี่ยนจือไม่ได้สนใจเขา แต่กลับบอกให้เจี่ยงซื่อฝานรีบออกรถ ตอนนั้นรถก็ขับออกไป ล้อรถบดหิมะจนเศษหิมะกระเด็นออกมาเวินถิงเยี่ยนยืนอยู่ในกองหิมะ เมื่อเห็นว่ามีเศษหิมะขนาดใหญ่โดนเสื้อตัวเอง เขายังไม่มีความคิดที่จะเช็ดออกด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่เงยหน้ามองตามรถคันนั้นที่ขับออกไป ภายในสมองมีเสียงสะท้อนดังก้อง “พวกเขาคบกันแล้ว พวกเขาคบกันแล้วจริงๆ พวกเขาเดินออกมาจากบ้านหลังเดียวกัน พวกเขาอยู่ด้วยกันอย่างนั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นเธอกับเขา…”ความปวดร้าวปะทุขึ้นภายในใจของเขาอย่างรุนแรง เขาเคยเป็นสามีของเธอมาตั้งห้าปี แต่เขาไม่เคยได้แตะต้องตัวเธอด้วยซ้ำ…เจี่ยงซื่อฝานขับรถตรงไปที่คลินิก หลังจากมาถึงที่หมาย ใบหน้าของเขายังคงตึงเครียด จากนั้นก็มีท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ เหมือนว่าตัวเองทำความผิด เขาหันมาพูดกับเจี่ยนจือว่า “พี่เจี่ยน ขอโทษนะครับ”เจี่ยนจือไม่เข้าใจว่าเขาขอโทษอะไร “มีอะไรเหรอ?”เจี่ยงซื่อฝานทำหน้าบึ้ง “ผมไม่ชอบที่เขามาหาพี่ และไม่อยากให้พี่สนใจเขา ดังนั้นก็เลยขับรถออกมาโดยไม่ให้พี่พูดอะไรกับเขาเลย”อย่างนี้นี่เอง…เจี่ยนจือส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม “เดิมทีฉันก็ไม่ได้อยากจะคุยกับเขาอยู่แล้ว”“จริงห

สีหน้าของเจี่ยนจือแน่วแน่เย็นชา เมื่อพูดจบเธอก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในบ้าน เจี่ยงซื่อฝานมองเวินถิงเยี่ยนด้วยสายตาดูถูก แต่เจี่ยนจือก็หันกลับมาเรียกเขา “กลับบ้านเถอะ มัวยืนทำอะไรอยู่”เวินถิงเยี่ยนทรุดตัวลงกับพื้น มองดูประตูบานนั้นที่กำลังปิดลง เธอพูดว่า “กลับบ้านเถอะ”...คำพูดนี้ เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะพูดกับคนอื่นเลย “เวินถิงเยี่ยน เมื่อไหร่นายจะกลับบ้าน?”“เวินถิงเยี่ยน ฉันอยากกลับบ้านก่อน”“เวินถิงเยี่ยน ตอนที่กลับมาบ้านนายช่วยซื้อของมาให้ฉันหน่อยได้ไหม?”“เวินถิงเยี่ยน ถ้านายจะกลับบ้าน นายบอกฉันก่อนนะ”“เวินถิงเยี่ยน กลับบ้าน…”คำว่า “กลับบ้าน” ที่เธอพูดนั้น หรือว่าไม่ได้เป็นคำศัพท์ที่พวกเขาใช้ด้วยกันแล้ว? มีแค่เขากับเธอที่มีบ้านด้วยกัน!แต่ตอนนี้เธอกลับเรียกผู้ชายคนอื่นให้กลับบ้าน…หัวใจของเขาเหมือนถูกกรงเล็บอันแหลมคมฉีกเป็นชิ้น ๆ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านที่แท้ความรู้สึกเจ็บปวดจากความรักก็เป็นแบบนี้นี่เอง…เธอเคยเจ็บแบบนี้มาก่อนเหรอ? ในขณะที่เขาละเลยเธอเพราะเรื่องของลั่วอวี่เฉิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า…ขอโทษ เจี่ยนจือ ฉันผิดไปแล้ว…เขาไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอยู่บนพื้นมานานแค่ไหน จนก