Alle Kapitel von ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Kapitel 471 – Kapitel 480

จู่ ๆ เวินถิงเยี่ยนก็หายตัวไป เริ่มตั้งแต่คริสต์มาสผ่านช่วงคืนข้ามปีมาจนตอนนี้ใกล้จะถึงเทศกาลตรุษจีน เขาไม่ได้มาปรากฏตัวให้เจี่ยนจือเห็นอีกเลย เจี่ยนจือไม่ได้รู้สึกอะไรกับการหายตัวไปของเขาและแทบไม่ได้นึกถึงเขาเลยด้วยซ้ำ เพราะตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาหัวใจของเธอถูกเติมเต็มด้วยความสนุกสนานของเทศกาล ความอบอุ่นจากคนในครอบครัวและเจี่ยงซื่อฝานเองก็เข้ามาเติมเต็มพื้นที่ข้างกายเธอเช่นกัน จนเธอไม่เหลือทั้งเวลาและพื้นที่ให้ความทรงจำในอดีต ท่ามกลางช่วงเวลาแห่งความสุข หากจะมีเรื่องใดที่ทำให้เธอรู้สึกเสียใจก็คงเป็นข่าวร้ายที่เธอได้ยินมาจากคลินิกของคุณหมอฟู่คุณยายผิวสีคนนั้นบอกว่า：โรเบิร์ตเสียชีวิตแล้ว คุณลุงที่มักจะเรียกเธอว่าสาวน้อยนักเต้นด้วยรอยยิ้มคนนั้นไม่ปรากฎตัวที่คลินิกอีกเลย “เห้อ…ฉันเห็นกับตาเลยนะว่าลูกชายของตาเฒ่าส่งเขาขึ้นรถพยาบาล แล้วหลังจากวันนั้นตาเฒ่าก็ไม่กลับมาอีกเลย！” คุณย่าเล่าเรื่องเหตุการณ์วันนั้นให้เธอฟังพลางยกมือเช็ดหางตา สถานที่อย่างคลินิกเช่นนี้ คนไข้มักจะมีสายใยบาง ๆ ที่เชื่อมโยงถึงกันจึงมักจะเข้าใจหัวอกกันและกันมากกว่าคนทั่วไป ดังนั้นเมื่อมีใครสักคนจากไปจึงอดรู้ส

คุณป้าหัวเราะเบา ๆ “เด็กผู้หญิงจากบ้านมาไกลขนาดนี้ จะคิดถึงบ้านบ้างก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ？”หลังจบมื้อค่ำที่บ้านคุณป้า เจี่ยนจือเดินเข้ามาหาคุณย่าเพื่อดูท่านถักเสื้อไหมพรม ตั้งแต่คุณย่าย้ายมาอยู่ที่นี่ ท่านหลงใหลงานออกแบบเครื่องประดับและงานตัดเย็บเสื้อผ้าเป็นพิเศษผนวกกับได้รับแรงสนับสนุนจากคุณป้า ความชอบของท่านยิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ จนฉุดไม่อยู่ พอเริ่มเข้าช่วงฤดูใบไม้ร่วงท่านเริ่มสนใจด้านการถักไหมพรม จนท่านถักเสื้อไหมพรมให้ทั้งเธอ คุณป้าและพี่ชายได้คนละตัวแล้ว ส่วนตัวที่ท่านกำลังถักอยู่ดูจากสีน่าจะเป็นของผู้ชาย เจี่ยงซื่อฝานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นั่งมองเสื้อในมือคุณย่าด้วยความคาดหวังอย่างไม่คิดปิดบัง“คุณย่า ตัวนี้คงไม่ใช่ของป๊อบปี้ใช่ไหมครับ？”เจี่ยงซื่อฝานมองคุณย่าด้วยแววตาน่าสงสาร ป๊อบปี้คือสุนัขที่คุณป้าเลี้ยงไว้คำถามนั้นทำเอาคุณย่าหลุดหัวเราะ “เธอคิดว่าไงล่ะ？”จะให้เจี่ยงซื่อฝานพูดตรง ๆ คงไม่ดีนัก เขาจึงขบคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “ถ้าคุณย่าถักของป๊อบปี้เสร็จแล้ว ผมขอถุงมือสักคู่ได้ไหมครับ？คุณย่าครับ？”ไม่กล้าแม้แต่จะหวังเสื้อไหมพรม ขอแค่ถุงมือเขาก็พอใจแล้ว คุณย่าหัวเรา

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากเทศกาลตรุษจีนผ่านไปได้ไม่นาน เจี่ยงซื่อฝานก็ได้รับจดหมายตอบกลับจากทางมหาลัย และเขาต้องการเรียนปริญญาโทตามเจี่ยนจือให้ทัน แต่ที่น่าตกใจก็คือ การเรียนปริญญาโทใช้เวลาหนึ่งปี ดังนั้นเทอมนี้เจี่ยนจือก็จะเรียนจบแล้วเจี่ยงซื่อฝานรู้สึกกังวลใจมากเย็นวันนั้น เขาจึงตั้งใจเตรียมทำอาหารจีนโดยเฉพาะ เขาลังเลอยู่นานก่อนจะพูดออกมาเจี่ยนจือก็มองออก เดิมทีเขารู้สึกดีใจมากที่ได้รับจดหมายตอบกลับ ดังนั้นคืนนี้ควรจะฉลองให้กับเขา แต่เขากลับทำตัวประหม่า อีกทั้งยังจัดงานอย่างเป็นทางการ นอกจากนี้ยังให้เงินเจี่ยงอวี๋ฝานที่เป็นน้องสาวให้ไปกินข้าวนอกบ้านกับเพื่อน ๆ เจี่ยนจือนั่งลงแล้วเอามือเท้าคาง ก่อนพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เจี่ยงซื่อฝาน วันดีแบบนี้ ทำไมนายถึงทำหน้าเศร้าล่ะ? นายโมโหที่ฉันไม่ได้ให้อั่งเปาเหรอ?”เจี่ยงซื่อฝานรู้สึกกระดากอายกับคำพูดของเธอ “เปล่าสักหน่อย…”เจี่ยนจือมองไปยังอาหารเต็มโต๊ะ เหมือนจะมีแค่คุกกี้เนยสดเท่านั้นที่เป็นฝีมือของเธอ ไม่ น่าจะบอกว่าเธอช่วยทำมากกว่า เจี่ยงซื่อฝานทำทุกอย่างเสร็จหมดแล้ว เธอแค่เปิดเตาอบเท่านั้น…“รางวัลที่นายเรียนต่อปริญญาโทได้

“แฟนของคุณน่ารักจังเลย” เจี่ยนจือกล่าวชม เพราะว่าแฟนสาวชอบเทพนิยาย ดังนั้นเขาก็เลยตกแต่งร้านให้เป็นสไตล์เทพนิยาย “จริงสิ ว่าแต่ขนมภายในร้านคุณทำเองหมดเลยเหรอคะ?”“ใช่ค่ะ แต่ส่วนใหญ่แฟนของฉันเป็นคนทำ ฉันทำไม่ค่อยเป็น ดังนั้นจึงรับผิดชอบอยู่หน้าร้าน” เด็กสาวยิ้มหวาน “สุดยอด!” เจี่ยนจือตกใจ “นี่มันเป็นขนมจากประเทศจีนหมดเลยนี่คะ? คาดไม่ถึงว่าแฟนของคุณจะทำเป็นด้วย?”เด็กสาวพยักหน้า แล้วยิ้มเล็กน้อย “ใช่ค่ะ เขาเป็นคนจีน”“จริงเหรอคะ! ยอดไปเลย” คำว่า “ยอดไปเลย” ของเจี่ยนจือนั้นไม่ได้มีความหมายแฝง เธอแค่พลั้งปากพูดออกมา เนื่องจากรู้สึกสนิทสนมเพราะเป็นคนบ้านเดียวกัน เจี่ยนจือซื้อขนมถุงใหญ่ เจี่ยงซื่อฝานก็มาช่วยเธอถือ เธอโบกมือลาหญิงสาวจากบ้านคุกกี้ แล้วเดินออกมา หลังจากพวกเขาเดินจากไปแล้ว ตอนนั้นเองก็มีคนคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านหลัง เขามองบานประตูและกระดิ่งที่ยังคงสั่นไหวอยู่นานโดยไม่พูดอะไรสักคำหลังจากเจี่ยงซื่อฝานขึ้นรถมา เขาก็เอาแต่เหลือบสายตาไปมา โดยเฉพาะตอนที่กำลังติดไฟแดง กลิ่นของความหึงหวงก็แทบจะทะยานขึ้นฟ้าแล้วเจี่ยนจือมักจะตลกกับท่าทางเช่นนี้ของเขาเสมอ “อะไรเนี่ย?”เจี่ยงซ

เค้กนั่นเป็นเค้กรสเบอร์รี มีเบอร์รีทุกชนิด มองไปแล้วดูน่ากินมาก แต่เจี่ยนจือไม่ได้กิน ช่วยไม่ได้ เธอกลัวว่าหลังจากกินไปแล้ว คนขี้หึงที่อยู่ด้านข้างจะต้องบังคับให้เธอกินเค้กของเขาไปทั้งเดือนแน่นอน!ดังนั้นหลังจากเธอร้องเพลงสุขสันต์วันเกิดให้หมอจูแล้ว เธอก็รีบลากเจี่ยงซื่อฝานแล้วเดินออกไปทันที แต่เธอก็คิดไม่ถึงเลยว่าเวินถิงเยี่ยนกับแอนนายังไม่ได้ไปไหนไกลพวกเขากำลังซื้อพิซซ่าในร้านพิซซ่าที่อยู่ข้างคลินิกร้านพิซซ่านี้เป็นร้านที่มีชื่อเสียง ที่ร้านจะมีคนมาต่อแถวยาวเหยียดทุกวัน พวกเขาซื้อเสร็จแล้ว ตอนที่เจี่ยนจือเดินออกมา เวินถิงเยี่ยนก็กำลังป้อนพิซซ่าให้แอนนาพอดีแอนนากัดพิซซ่าไปหนึ่งคำ ก่อนยิ้มจนตาหยี ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่อง แสงสีทองของเมืองที่หาได้ยากอาบร่างพวกเขา รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของแอนนา ถ้าไม่เคยรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเวินถิงเยี่ยน ภาพเหตุการณ์นี้ก็คงจะดูงดงามและมีความสุขอย่างแท้จริง วันนี้เจี่ยงซื่อฝานจอดรถค่อนข้างไกล ถ้าเดินไปที่นั่น พวกเขาก็ต้องเดินผ่านร้านพิซซ่า “ไปกันเถอะ” เจี่ยนจือพูดขึ้น เธออยากจะเดินอ้อมแถวยาวเหยียด หากเป็นแบบนี้ก็จะสามารถหลีกเ