Alle Kapitel von ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Kapitel 461 – Kapitel 470

เจี่ยนหลานเล่าให้เธอฟังว่าตอนนี้ทุกอย่างใกล้จะถึงบทสรุปแล้ว ภายในระยะเวลาครึ่งปีบริษัทของเวินถิงเยี่ยนแทบจะเป็นอัมพาตไปทั้งระบบ และภายในปีหน้าบริษัทเวินถิงเยี่ยนก็คงไม่เหลือศักยภาพที่จะเดินหน้าต่อได้อีก ตอนนี้อาซินกลับไปช่วยทางบ้านอวี่จือฉีขายชา ส่วนเวินถิงเยี่ยนเองก็ต้องเริ่มคิดว่าแล้วว่าจะเอายังไงกับบริษัทต่อดีอาเหวินและลั่วอวี่เฉิงถูกตัดสินโทษจำคุก แต่โทษของอาเหวินหนักกว่า และเพราะลั่วอวี่เฉิงกำลังตั้งครรภ์จึงได้รับอนุญาตให้รับโทษนอกเรือนจำและอยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้าหน้าที่พ่อแม่ของเจี่ยนจือก็ต้องโทษจำคุกในข้อหาทารุณกรรม แม้เจี่ยนโจวจะไม่ได้มีส่วนร่วมในการทำร้ายคุณย่าโดยตรง แต่เมื่อไม่มีการสนับสนุนจากเวินถิงเยี่ยนบริษัทของเขาจึงล้มละลาย แฟนสาวที่คบอยู่ก็เลิกรากับเขาไป ส่วนเรื่องที่บอกว่าแฟนตั้งครรภ์นั้นเป็นเพียงเรื่องโกหก“เขาเคยมาหาพี่ที่บริษัทครั้งหนึ่ง คงอยากให้พี่ช่วยนั่นแหละแต่พี่ไม่ได้ออกไปพบเขา” เจี่ยนหลานเอ่ย “จือจือ เราคิดว่าพี่เป็นคนแล้งน้ำใจหรือเปล่า？”เจี่ยนจือได้ฟังดังนั้นก็โคลงศีรษะเบา ๆ “พี่อยากทำอะไรก็ทำเถอะ หนูรู้ว่าพี่เป็นคนแบบไหน”เจี่ยนหลานยกยิ้มบาง ใน

วันถัดมา หลังจากตื่นนอนเจี่ยนจือก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง ไม่รู้ว่าใครเป็นคนอุ้มเธอมาส่ง？เพราะเธอจำได้ว่าเธอผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของคุณย่า บรรยากาศอบอุ่นของเมื่อคืนยังคงเด่นชัดอยู่ในความทรงจำของเธอ ไม่ว่าจะเป็นเตาผิง หิมะ แสงไฟหรือมื้อค่ำอันสมบูรณ์แบบ ตอนเด็ก ๆ เวลาดูรายการพิเศษวันตรุษจีนทางโทรทัศน์ มักจะได้ยินเพลง 《ค่ำคืนที่ไม่อาจลืมเลือน》 อยู่เสมอแต่เธอไม่เคยเข้าใจเลยว่านิยามของ “ค่ำคืนที่ไม่อาจลืมเลือน”นั้นเป็นแบบไหนกันแน่เพราะเธอไม่เคยได้รู้สึกแบบนั้นมาก่อนจึงไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วค่ำคืนที่งดงาม มักจะทำให้คนรู้สึกอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้หรือยืดเวลามันออกไปอีกสักนิด เจี่ยนจือนอนอ้อยอิ่งอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่อยู่สักพัก ก่อนจะตัดสินใจหยัดตัวขึ้น แล้วสายตาของเธอก็หยุดอยู่ที่กล่องของขวัญสี่กล่องที่วางอยู่บนหัวเตียง ไม่ต้องเปิดดูก็รู้ว่าเป็นของขวัญจากคุณย่า คุณป้า พี่ชายและเจี่ยงซื่อฝาน สองกล่องเป็นเครื่องประดับ ซึ่งมองแวบเดียวก็รู้ว่าคุณป้ากับพี่ชายกำลังแข่งกันเอาใจเธอ สำหรับคำนิยามของขวัญสองกล่องนี้ไม่มีคำว่าหรูที่สุด มีแต่คำว่าหรูยิ่งกว่า เพราะพอเปิดกล่องออกม

กว่าเจี่ยนจือจะทำกายภาพเสร็จแล้วออกมาก็เกือบจะถึงเวลาเที่ยงวันแล้ว ตอนนี้เจี่ยงซื่อฝานกำลังประคองเธอออกจากตัวคลินิก เพราะหิมะตกหนัก ยิ่งทำให้เจี่ยนจือที่ร่างกายเดินเหินไม่สะดวกลำบากยิ่งขึ้นไปอีก ผนวกกับโปรแกรมทำกายภาพของเจี่ยนจือวันนี้ค่อนข้างเข้มข้น เธอจึงมีอาการขาอ่อนเล็กน้อยแม้จะมีเจี่ยงซื่อฝานคอยประคองเดินออกมาถึงลานจอดรถด้านนอก แต่เมื่อเจี่ยงซื่อฝานปล่อยมือ เธอก็ทรงตัวไม่อยู่เซถลาไปข้างหลังทันที ถัดจากที่จอดรถของพวกเขาไม่ไกลนัก มีรถคันหนึ่งจอดอยู่ตรงจุดนั้นตลอดทั้งช่วงเช้าร่างสูงในรถมองภาพตรงหน้าโดยไม่แม้แต่จะกระพริบตา ก่อนจะตบพวงมาลัยอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด “แค่ประคองให้ดียังทำไม่ได้เลยหรือไง！”แต่เพิ่งจะสบถด่าไป เจี่ยงซื่อฝานก็รีบเอื้อมมือคว้าเจี่ยนจือไว้และเจี่ยนจือเองก็คว้าเขาไว้ตามสัญชาตญาณเช่นกัน ท่ามกลางหิมะโปรยปราย ทั้งสองคนยืนประจันหน้ากันจนเห็นไอหายใจสีขาวอุ่นร้อนของอีกฝ่ายใบหน้าของเธอยังคงขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความเหนื่อยล้าจากการทำกายภาพ เธอเงยหน้าขึ้นพอดีกับเกล็ดหิมะเกล็ดหนึ่งที่ตกลงบนปลายจมูกเชิดรั้น เธอรู้สึกคันนิดหน่อย จึงยกมือขึ้นหมายจะปัดเกล็ดหิม

จังหวะการเต้นของแขกในร้านค่อย ๆ ช้าลงตามจังหวะดนตรี เดิมทีทุกคนยังคงเต้นเบียดเสียดกันอยู่กลางฟลอร์ แต่ไม่นานบรรดาแขกรอบตัวเจี่ยนจือและเจี่ยงซื่อฝานก็ค่อย ๆ บางตาลงเรื่อย ๆ เสียงดนตรีชวนให้ผู้คนคล้ายตกอยู่ในภวังค์ โดยเฉพาะเมื่อวงดนตรีเริ่มบรรเลงเพลงรักแสนหวาน คนสองคนที่ต่างฝ่ายต่างเก็บซ่อนอะไรไว้ในห้องหัวใจยังคงหลงไหลมัวเมาไปกับเสียงดนตรีโดยไม่ทันสังเกตเลยว่ารอบตัวเกิดอะไรขึ้น และยิ่งไปกว่านั้นทั้งสองคนยังเป็นพวกคลั่งไคล้ในการเต้นรำ เมื่อเริ่มเคลื่อนไหวไปตามจังหวะเพลงก็เผลอประสานท่วงท่าของการแสดงระบำจีนคู่ด้วยกันโดยไม่รู้ตัว และเมื่อได้เริ่มเต้นแล้ว ก็ไม่มีใครหยุดได้อีก แขกเหรื่อที่มาเริ่มทยอยกลับไป แต่ไม่เป็นไรและต่อให้ทุกคนกลับไปนั่งที่โต๊ะแล้วหันมาให้ความสนใจกับพวกเขา ก็ไม่เป็นไรในวินาทีนี้แค่ได้เต้นก็พอแล้ว หลังทำกายภาพบำบัดอย่างต่อเนื่องมาตลอดครึ่งปี เจี่ยนจือถือว่ามีพัฒนาการที่ดีขึ้นกว่าก่อนมาก ท่าทางที่เคยทำได้แบบขอไปทีตอนนี้เธอสามารถออกท่าทางได้ถึงแปดในสิบส่วน โดยเฉพาะท่าที่ต้องมีการอุ้มยกกันก็ร่ายรำออกมาได้อย่างงดงามส่วนเจี่ยงซื่อฝานนั้นอยากขับเน้นความงามของเธอใ

เขาแค่นหัวเราะ “คุณไม่ได้เสียใจหรอก คุณแค่รู้สึกโดดเดี่ยวตอนที่ตกต่ำต่างหาก ถึงได้คิดถึงแม่ผมขึ้นมา”โรเบิร์ตยกยิ้มบาง “แล้วแกล่ะ？ทำไมตอนนี้แกถึงเพิ่งมาคิดถึงเด็กคนนั้น？”คำพูดนั้นไม่ต่างอะไรกับค้อนหนัก ๆ ที่ฟาดลงบนศีรษะของเวินถิงเยี่ยน เสียงอื้ออึงดังสะท้อนข้างหู ความเจ็บปวดที่เก็บซ่อนไว้ใต้ก้นบึ้งหัวใจค่อย ๆ ตีตื้นขึ้นมา “คุณไม่เข้าใจหรอก！ผมไม่เหมือนคุณ！”“ไม่เหมือนตรงไหนล่ะ？ลูกชาย？” โรเบิร์ตว่าต่อ “ทั้ง ๆ ที่ฉันเป็นตัวอย่างของคนที่เลือกทางผิด แต่แกยังไม่เคยคิดจะเรียนรู้อะไรจากมันเลย แล้วแกต่างจากฉันตรงไหน？”“ไม่！ไม่เหมือน！ผมไม่เหมือนคุณ！” เวินถิงเยี่ยนไม่อยากทนฟังคำพูดพล่ามไร้สาระต่ออีก “คุณมีสิทธิ์อะไรมาว่าผม？”หลังจากระเบิดอารมณ์เสร็จ ร่างสูงก็หมุนตัวกลับเข้าห้องทิ้งตัวบนฟูกนอน และยังคงเปิดดูคลิปเต้นรำของเจี่ยนจือซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนที่ภาพตรงหน้าจะค่อย ๆ พร่าเลือนจนมองอะไรแทบไม่เห็น ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หยดน้ำตาพรั่งพรูจนเปียกชื้นไปทั้งใบหน้า… คืนนั้น เขาจมอยู่ในห้วงฝันนับไม่ถ้วน ฝันถึงใครหลายต่อหลายคน ในช่วงเวลานั้น พวกเขายังเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นเลือดร้อนที่มักจะ