All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 441 - Chapter 450

ที่จริงแล้ว พวกเขาเตรียมใจไว้นานแล้วว่างานแถลงข่าวครั้งนี้ต้องมีคนมาก่อเรื่องแน่นอน และพวกเธอก็รออยู่แล้วด้วยซ้ำเรียกได้ว่าอยากให้เกิดเรื่องขึ้นเสียอีก ความผิดฐานยุยงให้ให้ทำร้ายผู้อื่นจะถูกตัดสินโทษหนักได้สักแค่ไหนกัน？จริง ๆ โทษคงจะไม่หนักเท่าไหร่นักแต่ว่าหากยิ่งส่งผลกระทบเป็นวงกว้างมากเท่าไหร่ โอกาสที่ศาลจะตัดสินโทษให้หนักขึ้นก็จะมีมากเท่านั้น และยิ่งกว่านั้นยังมีการพิพากษาจากสังคมด้วย ช่วงตลอดหลายวันมานี้โลกออนไลน์ต่างรุมวิพากษ์วิจารณ์อย่างดุเดือด จนเรื่องนี้ถูกดันขึ้นคำค้นหายอดนิยมและไม่มีท่าทีว่าจะตกลงมาเลย แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงเลยคือการที่ลั่วอวี่เฉิงคิดจะทำร้ายเวินถิงเยี่ยนด้วย？ไหนบอกว่ารักจริงไม่ใช่เหรอ？แต่ไม่ว่าพวกเขาสองคนจะรักกันแบบไหนหรือจะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว รอเจี่ยนหลานจัดการเรื่องในบริษัทเสร็จ พวกเขาก็จะเดินทางไปยุโรปทันที เพราะใกล้ถึงช่วงเปิดเทอมแล้วเธอจึงไม่อาจถ่วงเวลาได้อีก ในส่วนของป้าเฉิน เจี่ยนจือถามเธอแล้วว่ายังจะอยากจะทำงานต่อหรือไม่ เพราะถึงแม้ว่าพวกเธอจะไม่อยู่บ้านแล้วแต่บ้านหลังนี้ยังคงต้องการคนดูแล อีกทั้งหลังจากนี้เจี่ยนหลา

เจี่ยนจือใช้เวลาไม่นานในการปรับตัวกับสภาพแวดล้อมใหม่ บ้านของคุณย่าอยู่ใกล้กับสวนสาธารณะ สภาพแวดล้อมสวยงาม อากาศสดชื่นบริสุทธิ์ แถมรอบตัวบ้านยังมีลานกว้างอีก ดังนั้นไม่มีที่ไหนจะเหมาะกับคุณย่าได้มากกว่านี้แล้ว ความสัมพันธ์ของคนในบ้านก็เรียบง่าย มีเพียงคุณป้า เจี่ยนหลานและคนงานไม่กี่คนเท่านั้น ซึ่งคุณป้าจัดห้องเตรียมไว้ให้เจี่ยนจือและคุณย่าเรียบร้อยก่อนที่พวกเขาจะเดินทางมาถึงเสียอีกห้องของคุณย่าอยู่ที่ชั้นหนึ่ง มีหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดรับวิวสวนดอกไม้โดยตรง ส่วนเจี่ยนจืออยู่ที่ชั้นสอง ห้องของเธอมีระเบียงขนาดใหญ่ บนระเบียงมีทั้งโต๊ะจิบกาแฟ กระถางดอกไม้นานาพรรณรวมถึงชิงช้าไกวด้วย ภายในห้องก็ตกแต่งอย่างประณีตสวยงามเข้ากับรสนิยมของเธอเป็นอย่างดีคุณป้าพาเธอชมรอบบ้านด้วยท่าทีอิ่มเอม “ป้าน่ะ อยากมีลูกสาวมาตลอดเลยแต่มีเองไม่ได้ ตอนนี้ได้มีลูกสาวสมใจอยากสักที”ที่จริงแล้วก่อนหน้านี้เจี่ยนจือไม่ได้ติดต่อกับคุณป้าบ่อยนัก แต่พอจะดูออกจากตัวตนของเจี่ยนหลานว่าคุณป้าจะต้องดีกับเธอและคุณย่ามากแน่ ๆ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะดีถึงขนาดนี้ ว่ากันตามตรงการที่คุณป้าทำดีกับคุณย่าเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล

ช่วงสัปดาห์แรกที่เจี่ยนจือเข้าเรียน เธอก็สามารถปรับตัวเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นและอาจารย์ได้เป็นอย่างดี เธอเป็นนักศึกษาคนเดียวในชั้นที่—มีอาการบาดเจ็บที่ขา เธอเคยกังวลว่าเพื่อนร่วมชั้นจะมองเธอด้วยสายตาแปลกประหลาด แต่ยังดีที่เหมือนว่าทุกคนจะไม่ได้สนใจขาของเธอเลย มีบางคนที่สังเกตได้ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ทุกคนเห็นว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่ไม่ได้ผิดปกติอะไร ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีมาก ในสัปดาห์ที่สอง เช้าวันหนึ่งที่เธอกำลังไปโรงเรียน เธอก็เห็นชายคนหนึ่งถือช่อดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์อยู่หน้าประตูโรงเรียน เขายืนบนเส้นทางที่เธอต้องเดินผ่าน รอยยิ้มของเขาทำให้วันที่มืดครึ้มมีแสงสว่างสาดส่อง“เจี่ยงซื่อฝาน! นายมาที่นี่ได้ยังไง!” เจี่ยนจือเดินไปหาเขา ก่อนถามขึ้นอย่างจริงจัง รอยยิ้มของเจี่ยงซื่อฝานก็ยิ่งสดใสมากกว่าเดิม “ผมมาส่งน้องสาวเข้าเรียน”จากนั้นเขาก็ยื่นช่อดอกไม้ให้เธอ “ยินดีกับการเริ่มต้นใหม่ด้วยนะครับ”เจี่ยนจือยิ้ม สำหรับเธอแล้ว ตอนนี้เธอเป็นการเริ่มต้นใหม่อย่างแท้จริง “จริงสิ ผมพักอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ตอนเย็นมากินข้าวที่บ้านผมไหม?” เจี่ยงซื่อฝานถามเธอพร้อมรอยยิ้ม ใบหูก็แดงก่ำขึ้น 

เจี่ยงซื่อฝาน：…เขาอยากยกช้อนส้อมมาจิ้มตาใครสักคน“เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาชิมอาหารขึ้นชื่อของที่นี่กัน” เจี่ยนจือพูดด้วยรอยยิ้ม ต้องบอกเลยว่า บรรยากาศภายในบ้านของเจี่ยงซื่อฝานดูอบอุ่นและสบายเป็นอย่างมาก ส่วนอาหารที่เจี่ยงซื่อฝานทำนั้นก็เป็นอาหารที่ขึ้นชื่อของประเทศนี้ แต่ไม่ว่ายังไงมันก็ต้องมีรสชาติตามที่ควรจะเป็น ควรจะบอกว่าไม่ว่าใครทำก็คงมีรสชาติเหมือนกัน ก็แค่ปลาทอดกับเฟรนฟรายมันจะมีรสชาติแบบไหนได้อีก?“อร่อยหรือเปล่า?” เจี่ยงซื่อฝานรอคอยด้วยดวงตาเปล่งประกาย เจี่ยนจือพยักหน้า “อร่อย อร่อยจริง ๆ นะ”เจี่ยงซื่อฝานรู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมา “ผมยังอบพายแอปเปิลมาด้วยนะ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วค่อยไปนั่งกินในสวน”เจี่ยนจือขมวดคิ้วเล็กน้อย “พาย? แอปเปิล?”“ถูกต้อง!” เจี่ยงซื่อฝานกัดเฟรนฟรายชิ้นโต “นายคงไม่ได้ขโมยแอปเปิ้ลของสวนบ้านฉันใช่ไหม?” เจี่ยนจือหรี่ตามองเขา เจี่ยงซื่อฝาน “...”เจี่ยงซื่อฝานหัวเราะแห้ง ๆ “เรื่องในห้องครัวน่ะ แบบนี้จะเรียกว่าขโมยได้ยังไง? เรียกว่ากะ เก็บ…”เจี่ยนจือหลุดขำ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารผ่อนคลายมาก หลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว เจี่ยงซื่อฝานก็หยิบพายแอปเป

อาซินหน้านิ่วคิ้วขมวดทันที ในขณะที่เขากำลังจะกลับไปห้องทำงาน พนักงานต้อนรับก็โทรสายตรงเข้ามาหาเวินถิงเยี่ยนพร้อมรายงานว่า “มีผู้ชายคนนึงที่อ้างว่าเป็นทนายของคุณลั่วอวี่เฉิงมาขอเข้าพบค่ะ”อาซินมีใบหน้าแค้นใจ “ตอนนี้ยังจะมาขอพบอะไรอีก หรือว่าเขาจะมาขอให้นายออกค่าจ้างทนายให้อีก?”อาซินเริ่มยอมรับความจริงแล้วว่าเขาถูกเพื่อนสนิทและน้องสาวที่ไว้ใจหักหลัง จากความรักก็เปลี่ยนเป็นความแค้น เขาเกลียดมากกว่าทุกคนที่เคยขายบริษัทดังนั้นตอนนี้เขาจึงแค้นอาเหวินกับลั่วอวี่เฉิงมากเวินถิงเยี่ยนกลับหัวเราะอย่างขมขื่น ก่อนจะตอบกลับว่า “ให้เขาขึ้นมาเถอะ”“นายยังอยากจะพบเขาอีกเหรอ?!” อาซินคัดค้านขึ้นมา “ลองฟังดูว่าเขาจะพูดอะไร” เวินถิงเยี่ยนพูดอาซินไม่ยอมกลับห้อง แต่ยืนรออยู่ด้านข้าง เวินถิงเยี่ยนเหลือบสายตามองเขาเล็กน้อย “นายจะยืนอยู่ทำไม?”“ฉันกลัวว่านายจะขาดสติชั่ววูบ!” อาซินพูดแก้ตัวด้วยท่าทางมั่นใจ “จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง ฉันยังชดใช้ความเลอะเลือนไม่พออีกเหรอ?” เวินถิงเยี่ยนหัวเราะอย่างขื่นขมอีกครั้งอาซินมีใบหน้า ‘ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่เชื่อนาย ฉันจะจับตามองนาย’ จากนั้นเขาก็ยืนนิ่งเป็นเสาไม