Alle Kapitel von ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Kapitel 481 – Kapitel 490

บางครั้งการพบกันก็เป็นเรื่องน่าประหลาดไม่รู้ว่าร้านเค้กของเวินถิงเยี่ยนเปิดมานานแค่ไหนแล้ว ก่อนหน้านี้เจี่ยนจือไม่เคยเจอเขามาก่อน แต่หลังจากเหตุการณ์นั้น เธอก็บังเอิญเจอเขาเป็นครั้งคราว บางครั้งเธอก็เห็นว่าเขาออกมาซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตกับแอนนา บางครั้งก็เห็นว่าเขาไปส่งเค้กให้คนอื่น แต่ทุกครั้งเวินถิงเยี่ยนก็จะทักทายเธออย่างเย็นชา บางทีก็ไม่มองเธอเลยด้วยซ้ำ เขาทำได้จริง ๆ เขาทำตามที่เธอขอได้ หากพบกันอีกก็ให้ทำเป็นเหมือนคนไม่รู้จักกันแล้วเดินสวนกันไปเท่านั้นแม้กระทั่งการแต่งกายของเขายังต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงก่อนหน้านี้เขามักจะสวมเสื้อผ้าทางการ แต่งกายพิถีพิถัน ทรงผมเรียบแปล้ ไม่มีผมยุ่งเลยแม้สักเส้นเดียว การแต่งกายและทรงผมของเขานั้นดูแข็งทื่อ ซึ่งเปรียบเสมือนกับเกราะป้องกันของเขา อีกทั้งท่าทีที่เย็นชา ทำให้ผู้คนยากเข้าใกล้ แม้กระทั่งสายตาของเขาก็ยังดูเฉียบคมและเย็นชาเป็นพิเศษ แต่ตอนนี้ เขาได้ถอด “เกราะป้องกัน” ที่อยู่บนตัวออกแล้ว เขาเริ่มใส่เสื้อยืดที่เรียบง่าย ตอนที่ฝนตกหรืออุณหภูมิลดต่ำลง เขาก็จะสวมเสื้อคาร์ดิแกนผ้าแคชเมียร์เนื้อบาง ต่อให้เขาจะติดกระดุมทุกเม็ด แ

“เวินถิงเยี่ยน!” เจี่ยนจือหันกลับไปเรียกเขา เขาชะงักฝีเท้าแล้วหมุนตัวกลับมา ในตอนนั้นเขายังตกใจเล็กน้อย และรอให้เธอพูดต่อ “ทำไมนายถึงต้องมาเปิดบ้านคุกกี้ที่นี่?”เวินถิงเยี่ยนถอนหายใจเบา ๆ “พื้นที่ตรงนี้เป็นมรดกที่พ่อแท้ ๆ ที่ฉันไม่ยอมรับทิ้งเอาไว้ ก่อนหน้านี้มันขายเคยเหล้า ตอนนี้ฉันไม่มีเงินไปซื้อร้านอื่น ถ้ามันสร้างความลำบากใจให้เธอ ถ้าอย่างนั้น…”“ไม่ต้อง” เธอพูดตัดบท ขอให้พวกเขาต่างคนต่างอยู่ ตัวเธอเองก็ไม่ได้อันธพาลขนาดนั้น เธอหมุนตัวเดินเข้าไปในคลินิก จากนั้นเสียงของแอนนาก็ไล่ตามหลังขึ้นมา “เป็นอะไรหรือเปล่า?”“ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ คืนนี้เธออยากกินอะไร?”“ต้มเส้นสปาเกตตีกันเถอะ”“ซอสเนื้อหรือว่าทะเล?”“อะไรก็ได้”นี่คือเวินถิงเยี่ยนจริง ๆ เหรอ เขาสามารถพูดคุยเรื่องธรรมดาในชีวิตประจำวันกับผู้หญิงคนหนึ่งได้จริง ๆ เหรอ เขาเปลี่ยนไปแล้ว เวินถิงเยี่ยนเก็บข้าวของ เตรียมตัวกลับร้าน เมื่อหันกลับไปมองอีกครั้งก็เห็นว่าเธอเดินเข้าไปในคลินิกด้วยแผ่นหลังที่เหยียดตรง ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความมั่นคง มองไม่เห็นความผิดปกติเลย หลังจากเจี่ยนจือทำกายภาพบำบัดเสร็จแล้ว เจี่ยง

หลังจากการแสดงครั้งที่สองเสร็จสิ้น เจี่ยนจือกับเจี่ยงซื่อฝานก็ได้ปรับปรุงและแก้ไขท่าเต้นให้ดียิ่งขึ้น สุดท้ายการแสดงที่เอดินเบิร์กก็ได้กำหนดวันแล้ว ตอนนี้กำลังจะสิ้นสุดฤดูร้อน เจี่ยนจือทำวิทยานิพนธ์เสร็จไปได้อย่างราบรื่น จากนั้นเธอกับเจี่ยงซื่อฝานก็กลับประเทศจีนไปด้วยกัน เนื่องจากพวกเขาต้องทำวีซ่าใหม่ เธอจึงฝากฝังให้ฟางฝูดูแลรับผิดชอบเรื่องการซ้อมต่อไป หากมีปัญหาอะไรก็สามารถแจ้งในกลุ่มได้เลย บ้านของเจี่ยงซื่อฝานอยู่ในเมืองหลวง ดังนั้นเขาจึงต้องไปเตรียมเอกสารที่นั่นก่อน แล้วค่อยบินมาหาเจี่ยนจือที่ไห่เฉิงพี่ชายของเธอไม่ได้อยู่ที่ไห่เฉิง แต่ฉีโหลวเจ๋อกลับมารับเธอด้วยตัวเอง“ลุงฉี!” เมื่อได้สูดอากาศไห่เฉิงอันคุ้นเคยอีกครั้ง เจี่ยนจือก็รู้สึกดีใจมาก อดีตจางหายเหมือนควัน ความเจ็บปวดจางหายเหมือนเมฆา สองปีที่ผ่านมาเธออยากจะหนีออกไปให้ไกล แต่เธอก็เข้าใจความรู้สึกของคำว่าบ้านเกิดแล้ว ทุกพื้นที่ของไห่เฉิงมีแต่ความทรงจำ ความทรงจำของบ้านเกิดฝังลึกลงไปในกระดูกของเธอแล้วฉีโหลวเจ๋อมองเธอวิ่งเข้าไปหา ในตอนนั้นก็รู้สึกปลาบปลื้มใจมาก แม้เขาจะไม่ใช่ลุงแท้ ๆ ของอีกฝ่าย แต่ก็ติดตามคุณรอสซีมาต

ในที่สุดงานเลี้ยงรุ่นก็จบลงแบบนั้นหลังจากเวินถิงเยี่ยนลากอาเฟิงออกไปแล้ว หลัวฮว่าชุนก็มองหน้าเจี่ยนจืออย่างกระดากอาย ก่อนจะหาข้ออ้างขอตัวกลับก่อนเช่นเดียวกัน เจี่ยนจือรู้สึกขำมาก คำพูดประโยคนั้นของอาเฟิงเป็นความจริงทั้งหมด ถ้าชอบจริง ๆ ตอนนี้ยังมีโอกาส แต่หลัวฮว่าชุนไม่ได้ทำแบบนั้นหลัวฮว่าชุนเพียงแค่ใช้เธอเป็นสนามอารมณ์เพื่อระบายความคับข้องใจที่มีต่อเวินถิงเยี่ยนเท่านั้น เหอะ พวกผู้ชายก็แบบนี้!ไม่มีใครดีสักคน!ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงประโยคนี้ขึ้นมาได้เพื่อนคนอื่น ๆ ที่เหลือก็เริ่มเมาก็ขอตัวแยกย้ายกันกลับ คนที่เรียกรถก็เรียกรถ ส่วนคนที่จ้างคนขับรถแทนก็จ้าง เจี่ยนจือแบกหร่านเฉินที่กำลังเมา แล้วออกไปเรียกรถด้านนอก เมื่อมาถึงด้านหน้าของร้านอาหาร เธอก็พบว่าเวินถิงเยี่ยนกับอาเฟิงกำลังรอรถอยู่ อาเฟิงเมาจนล้มตัวทับเวินถิงเยี่ยนตอนนี้ยังคงเป็นชั่วโมงเร่งด่วน รถของเจี่ยนจือถูกยกเลิกมาสามครั้งแล้ว จนในที่สุดเธอต้องรออีกเจ็ดแปดนาทีกว่ารถจะมาถึงช่างเถอะ รอก็ได้ สายลมหน้าร้อนของไห่เฉิงพัดผ่านอย่างแผ่วเบา เจี่ยนจือพยุงหร่านเฉินยืนอยู่ข้างถนน เธอยืนห่างจากเวินถิงเยี่ยนประมาณสอง

ทั้งสองคนสวมหมวกและแว่นตาดำ เธอแทบจะไม่มีโอกาสให้ขัดขืนเลย เธอถูกมัดมือมัดเท้าทันที แค่จะตะโกนก็ยังตะโกนไม่ได้ ทั้งสองคนลากเธอไปที่ลานจอดรถ แล้วพาเธอขึ้นรถคันหนึ่ง “พวกนายเป็นใคร?” เจี่ยนจือครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว เธอพยายามหาเหตุผลว่าทำไมผู้ชายสองคนนี้ถึงจับตัวเธอมา “ถ้าพวกนายต้องการเงิน ฉันเอาให้ได้นะ”ความคิดแรกที่ปรากฏในหัวคือพ่อของเธอจะต้องไปก่อเรื่องอะไรมาแน่นอน แต่ตอนนี้พ่อของเธอติดคุกไปแล้ว หรือว่าเรื่องมันจะยังไม่จบ?หรือจะเป็นฝีมือของน้องชายเธอ?ชายคนหนึ่งขับรถ ส่วนอีกคนหนึ่งก็จับเธอไว้ ตอนที่ได้ยินว่าเธอพูดถึงเรื่องเงิน พวกเขาทั้งสองคนก็สบตากันผ่านกระจกมองหลัง สรุปแล้วที่จับเธอมาเพราะเรื่องเงินใช่ไหม?“ฉันจะไม่ถามว่าพวกนายเป็นใคร นายบอกมาว่าอยากได้เงินเท่าไหร่ จะให้ฉันจ่ายเงินยังไง ฉันจะเอาเงินให้นาย และจะไม่แจ้งตำรวจ ทุกคนจะปลอดภัย” เธอคิดขึ้นได้ว่าต้องรักษาความปลอดภัยให้ตัวเองก่อน แต่หลังจากที่พวกเขาสบตากัน ชายที่อยู่ด้านข้างเธอก็บีบแขนพร้อมพูดว่า “ทำตัวดี ๆ หน่อย!”เจี่ยนจือไม่รู้ว่าพวกเขามีอาวุธหรือไม่ แต่อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ยังไม่เห็น “ฉันก็ทำตัวดีอยู่ นายด