Alle Kapitel von ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Kapitel 491 – Kapitel 500

“หนาวเหรอ？” เขาถามขึ้น“เปล่า” แต่สุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่ เผลอหลุดจามออกมาอีกครั้ง เวินถิงเยี่ยนก้มสำรวจตัวเองรวมถึงกวาดสายตามองพื้นที่โดยรอบ ตอนนี้ไม่มีอะไรที่พอจะสร้างความอบอุ่นให้เธอได้เลย บนเรือมีผ้าห่มเพียงแต่ทั้งหมดล้วนเป็นของลูกเรือเธอคงจะไม่สบายใจเท่าไหร่ ส่วนเขาตอนนี้สวมเพียงเสื้อยืดธรรมดา ๆ ไม่มีอะไรจะถอดให้เธอใช้คลุมได้“เข้าไปพักข้างในไหม？” เขาเสนอขึ้น “ไม่ไป！” เรือลำนี้เป็นเรือสินค้านะ ห้องพักด้านในเป็นสถานที่พักผ่อนของพวกลูกเรือ เธอไม่อยากยุ่มย่ามพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่น อีกอย่างเธอไม่เคยชินกับการนอนบนเตียงของผู้ชายคนอื่นด้วย “ถ้างั้นรอฉันตรงนี้นะ” เขาหยัดตัวขึ้น เธอเดาว่าเขาคงไปหาเสื้อหรือผ้าห่มมาให้ แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่แค่ความหนาวหรอกที่ทำให้เธอทรมาน เธอรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังเมาเรือคลื่นไส้ อยากอาเจียน หากเรือโคลงแรงกว่านี้อีกนิด เธอคงอาเจียนออกมาแน่ ๆหลังเวินถิงเยี่ยนเดินออกไป ลมเริ่มพัดแรงขึ้นจนเรือโคลงเคลงยิ่งกว่าเก่า เจี่ยนจือกวาดสายตามองพื้นที่โดยรอบขณะที่ตนนั่งอยู่กลางดาดฟ้าเรือ พื้นที่โดยรอบมืดสนิทสีดำทมึนของน้ำทะเลราวกับหลุมดำขนาดใหญ่ที่พร้อ

เหล้าขาวประเภทนี้แรงไม่น้อย แถมออกฤทธิ์เร็วอีกต่างหาก ทันทีที่ดื่มเข้าไปเจี่ยนจือก็รู้สึกเหมือนร่างกายของเธอนั้นอุ่นขึ้น แต่ขณะเดียวกันก็เริ่มรู้สึกวิงเวียนศีรษะ แต่ข้อดีก็คือ...พอเริ่มไม่มีสติ ความหวาดกลัวก็ลดลงตามไปด้วยทันทีที่ทานหม้อไฟเสร็จ เหล่าลูกเรือก็ช่วยกันเก็บกวาดพื้นที่โดยรอบก่อนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน บริเวณนั้นจึงเหลือเพียงเวินถิงเยี่ยนและเจี่ยนจือสองคนเวินถิงเยี่ยนไม่เคยเห็นเจี่ยนจือดื่มเหล้าที่แรงขนาดนี้มาก่อน เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เธอเริ่มเมาแล้วเพราะแก้มเนียนละเอียดของสาวเจ้าขึ้นสีแดงระเรื่อ “เธอโอเคไหมเมาหรือเปล่า？ปวดท้องหรือเปล่า？”ตอนแรกก็เมาเรือจนแทบจะอาเจียน ตอนนี้ดื่มเหล้าเข้าไปจะไม่หนักกว่าเดิมหรือไง？เจี่ยนจือส่ายหน้าปฏิเสธ สติของเธอเริ่มเลือนราง ถ้าจะบอกว่าไม่ทรมานก็คงโกหก แต่ต่อให้ไม่ดื่มเหล้าก็คงจะทรมานอยู่ดี เธอคิดว่าถ้าได้นอนหลับสักพักคงดีขึ้น “ตื่นสิ อย่าหลับนะ” เวินถิงเยี่ยนอยากจะตบแก้มเรียกสติเธอเบา ๆ แต่สุดท้ายก็ยั้งมือไว้“เจี่ยนจือ ลืมตาสิ ห้ามหลับนะ”“นายอย่าโวยวายได้ไหม？” เจี่ยนจือปรือตาขึ้นด้วยความรำคาญ“เจี่ยนจือ ถ้าเธอยังเป็นแบบ

ทั้งที่เป็นเขามาตลอด แต่เขากลับทำเธอหล่นหายไป… ลูกเรือที่ถ่ายภาพและวิดีโอไว้ นำผลงานของตนออกมาให้เจี่ยนจือดู พร้อมกับถามเจี่ยนจือว่าเธอเต็มใจให้ถ่ายหรือไม่ หากเธอไม่ยินยอมพวกเขาจะลบทิ้งทันทีเจี่ยนจือก้มลงมองภาพของเธอที่เหล่าลูกเรือบันทึกไว้ แสงไฟจากเรือที่สาดลงมาบนดาดฟ้าท่ามกลางผืนทะเลอันมืดมิดเป็นเหมือนสปอตไลต์ที่ส่องสว่างเพื่อเธอแต่เพียงผู้เดียว เธอร่ายรำอยู่ภายใต้แสงนั้น ท่ามกลางโลกทั้งใบที่เหลือเพียงเสียงสายลมและเสียงฮาร์โมนิกาที่ลอยแผ่วอยู่รอบกายงดงามมาก งดงามมากจริง ๆ…ไม่ใช่เพราะทักษะการร่ายรำของเธอ แต่เป็นเพราะองค์ประกอบของภาพต่างหาก ที่นี่คือเวทีที่งดงามที่สุดในชีวิตที่เธอเคยทำการแสดงมา “ไม่ต้องลบหรอกค่ะ ฉันต้องขอบคุณพวกคุณมากกว่าที่ถ่ายออกมาได้สวยขนาดนี้” เจี่ยนจือยื่นโทรศัพท์คืนให้พวกเขา ในใจอยากจะขอให้ช่วยส่งคลิปวิดีโอพวกนั้นให้เธอด้วย แต่น่าเสียดายที่โทรศัพท์ของเธอหล่นหายไปแล้ว “นี่ พวกเรามาเต้นด้วยกันหน่อยไหมล่ะ！” คุณลุงลูกเรือที่รินเหล้าให้เจี่ยนจือเสนอขึ้น บรรดาลูกเรือคนอื่นเอ่ยแซว “แล้วคนชวนน่ะเต้นเป็นด้วยเหรอ？”“ทำไมจะไม่เป็น？ตอนที่ฉันเดินเรือตอนหนุ่ม

หลังขึ้นฝั่งและผ่านด่านท่าเรือ คิดไม่ถึงเลยว่าของที่เวินถิงเยี่ยนสั่งให้วางไว้ในอาคารจะเป็นผ้าห่มผืนใหม่เอี่ยมกับรองเท้าคู่ใหม่ เขาหยิบรองเท้าคู่ที่ว่าออกมาให้เธอสวม ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์จนถึงตอนนี้เธอเดินเท้าเปล่ามาตลอด จะไม่หนาวได้อย่างไรล่ะ？เจี่ยนจือไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของเขา แม้เธอตั้งใจจะขีดเส้นแบ่งกับผู้ชายคนนี้แต่ก็ไม่จำเป็นต้องฝืนลำบากตัวเอง เดี๋ยวค่อยโอนค่ารองเท้าคืนให้เขาก็พอ ว่าแต่ผ้าห่มนั่นเขาซื้อมาทำอะไรล่ะ？เจี่ยนจือไม่เข้าใจและไม่คิดจะทำความเข้าใจ เธอเดินตรงออกจากตัวอาคารทันที เวินถิงเยี่ยนเรียกรถมารอไว้ก่อนแล้ว“ขึ้นรถสิ” เขาเปิดประตูรถให้เธอ “ขึ้นรถแล้วก็นอนพักเอาแรงสักหน่อยเถอะ สภาพอากาศแบบนี้ในรถต้องเปิดแอร์แน่ ๆ เธอเพิ่งดื่มเหล้ามาแถมยังเหงื่อออกอีก เอาผ้าห่มนี่คลุมตัวหน่อยจะได้ไม่เป็นหวัด”เขายื่นผ้าห่มในมือให้ “ผืนใหม่เลย ฉันเพิ่งเรียกไรเดอร์มาส่งให้”ที่แท้ก็ตั้งใจซื้อมาให้เธอหรอกเหรอ？“แล้วนายล่ะ？” ที่เขาพูดมาทั้งหมดหมายความว่าจะไม่กลับไปพร้อมกันหรือไง？เขาคลี่ยิ้มบาง “ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันขึ้นรถไปด้วย เดี๋ยวฉันเรียกอีกคันก็ได้”จะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร…

“ฉันบอกแล้วว่าถ้าฉันบอกความจริงเธอจะยิ่งโกรธกว่าเดิม”เจี่ยนจือยกมือชี้ตัวเองอย่างฉงนใจ “ฉันโกรธเลือดขึ้นหน้าขนาดนี้แล้วนะ ถ้านายยอมบอกมาตรง ๆ อย่างน้อยฉันก็ยังได้รู้ความจริง ต่อให้ต้องโกรธจนกระอักเลือดตายอย่างน้อยฉันก็ยังได้รู้ความจริง！”เขาฝืนยิ้มให้เธอ ก่อนจะเปิดแอประบุตำแหน่งในโทรศัพท์แล้วยื่นให้เธอดู พลางชี้ไปที่อุปกรณ์เครื่องหนึ่งที่กำกับชื่อว่า “เวินเวินน้อย” “เครื่องนี้เป็นเครื่องที่ฉันเคยซื้อให้ลั่วอวี่เฉิง แต่หลังจากเธอเปลี่ยนเครื่องใหม่ก็ไม่ได้ใช้เครื่องนี้อีก แต่ว่าเมื่อคืนจู่ ๆ โทรศัพท์เครื่องนี้ก็มีความเคลื่อนไหว ฉันเลยรีบแจ้งตำรวจทันที แล้วหลังจากนั้นไม่นานคุณลุงฉีก็ติดต่อมาถามฉันว่าเธออยู่ที่ไหน ฉันสงสัยว่าน่าจะเกี่ยวข้องกันก็เลยตามสัญญาณของโทรศัพท์เครื่องนี้จนไปถึงที่ท่าเรือ แล้วก็เห็นรองเท้าของเธอ”เจี่ยนจือโกรธไม่ลงแล้ว อันที่จริงเธอไม่รู้สึกโกรธเคืองเลยสักนิด ครั้งนี้ความรู้สึกที่ปะทุอยู่ในใจของเธอมีเพียงความเย้ยหยัน เธอสบตาเขาพลางเหยียดยิ้มเย็นชา “คุณเวินนี่ช่างเป็นคนรักมั่นจริง ๆ นะคะ แม้แต่โทรศัพท์เครื่องเก่าที่ไม่ได้ใช้แล้วก็ยังไม่คิดจะลบข้อมูลมันทิ้งไป ทำไ