All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 501 - Chapter 510

รวมค่ารถกับค่ารองเท้าไปด้วยเธอไม่อยากเป็นคนโอนเงินให้เขาเอง！“อ้อ ได้ค่ะ ๆ” ป้าเฉินรีบรับคำพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโอนเงินให้เวินถิงเยี่ยนทันที “ค่ะ” เจี่ยนจือหมุนตัวเดินขึ้นไปที่ชั้นสอง แต่เพิ่งเดินขึ้นบันไดได้ไม่กี่ขั้น ป้าเฉินก็เรียกเธอไว้ “คุณผู้ชายบอกว่าโอนเกินนะคะ”“บอกเขาไปว่าเงินส่วนนั้นฉันออกเอง！เงินที่เหลือก็ให้เขาเก็บไว้เติมค่าโทรศัพท์เครื่องอื่นของเขาเถอะ！” ตอนนี้ร่างกายเธอคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเค็มของลมทะเล กลิ่นเหล้าและกลิ่นหม้อไฟ แถมก่อนหน้านี้เธอยังอาเจียนด้วย เธออยากรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เต็มทนแล้วป้าเฉินไม่เข้าใจว่าเธอต้องการจะพูดอะไร แต่ก็ถ่ายทอดคำพูดนั้นให้เวินถิงเยี่ยนทราบโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว “ป้าเฉินครับ” เจี่ยงซื่อฝานมองตามแผ่นหลังของเจี่ยนจือจนร่างบางเดินลับหายไปตรงหัวมุมบันไดชั้นสอง “ขอผมดูหน่อยว่าเขาตอบว่าอะไร”ป้าเฉินไม่ค่อยอยากให้เขาดูโทรศัพท์ของตัวเองเท่าไหร่ แต่เขา…เป็นแฟนของเจี่ยนจือ… เห้อ ช่างเถอะ ให้เขาดูแล้วกันป้าเฉินลอบถอนหายใจก่อนจะยื่นโทรศัพท์ส่งให้เขา เจี่ยงซื่อฝานเปิดหน้าต่างสนทนาระหว่างป้าเฉินกับเวินถิงเยี่ยน แล้วก็พบ

จากที่เจี่ยนจือเคยเล่าให้ฟัง เธอกับคุณผู้ชายรู้จักกันตั้งแต่อายุสิบหก เป็นความรักแบบที่คนในโลกออนไลน์นิยมเรียกกันว่าจากชุดนักเรียนสู่ชุดแต่งงาน เพื่อคุณผู้ชายเจี่ยนจือยอมเสียสละขาข้างนั้นของเธอ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้？คุณนายรักคุณผู้ชายมากขนาดนั้นแท้ ๆ ส่วนคุณผู้ชายเองเขา… ห้าปีเชียวนะ เธอคอยเฝ้าดูทุกอย่างด้วยตาตนเอง… มนุษย์ผู้ชายทำไมถึงต้านทานสิ่งยั่วยุไม่อยู่กัน？เดิมทีเธอนึกว่าคุณผู้ชายจะแตกต่างจากคนอื่น แต่ดูเหมือนว่าผู้ชายก็เหมือน ๆ กันทั้งนั้นเจี่ยนจือกำลังอาบน้ำเจี่ยงซื่อฝานจึงนั่งรอเธออยู่ในห้องหลังจากที่เธออาบน้ำเสร็จ เจ้าของดวงหน้าสวยเดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กพันรอบศีรษะไว้ ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อจากไอน้ำร้อน ดวงตากลมโตดูฉ่ำวาวและชุ่มชื้น “มานี่สิครับ ผมช่วยเป่าผมให้” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจี่ยงซื่อฝานช่วยเธอ ตอนที่อยู่อังกฤษ ทุกครั้งที่เธอสระผมหากเขาอยู่ก็จะเป็นคนเป่าผมให้เธอเสมอ แต่ทว่า จู่ ๆ เจี่ยงซื่อฝานพลันนึกถึงข้อความที่ป้าเฉินเคยคุยกับเวินถิงเยี่ยน：ป้าเฉิน บางทีเจี่ยนจือก็ขี้เกียจ ผมยังไม่ทันแห้งก็เข้านอนทั้ง ๆ ที่ยังโพกผมไว้ ถ้าวันไหนผมกลับไ

เจี่ยงซื่อฝานหลุดหัวเราะเบา ๆ “ทำไมผมชอบฟังคำพูดแพรวพราวพวกนี้จังนะ？” หลังได้ดื่มซุปถึงได้รู้ว่าซุปนี่หวานอย่างที่เธอว่าจริง ๆ！ในวินาทีนั้น เจี่ยนจือรู้สึกพอใจอย่างมากคำพูดแพรวพราวพวกนั้นจะน่าฟังก็ต่อเมื่อมีความรัก หากไม่รักต่อให้คำพูดหวานหยดย้อยเพียงไหน ก็มีแต่จะทำให้คนอยากหนีเท่านั้นแหละมั้ง？ร่างบางที่เอนกายพิงเก้าอี้เริ่มดื่มซุปอย่างสบายอารมณ์ ส่วนเขาก็เริ่มจัดของในห้องเธอให้เข้าที่เข้าทาง หลังกลับประเทศมาเธอสั่งของมาหลายชิ้นเลย ถึงจะแกะกล่องแล้วแต่ยังคงวางระเกะระกะอยู่เต็มห้อง เขาจัดของพวกนั้นเข้าที่ให้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยชิ้นไหนควรเก็บเข้าชั้นก็เก็บเข้าชั้น ชิ้นไหนควรใส่ลิ้นชักก็จัดใส่ลิ้นชัก จนกระทั่งเขาเจอกล่องไม้ใบเล็กที่ถูกทำขึ้นอย่างประณีตวางอยู่ในลิ้นชักของเธอ “กล่องนี่ใส่อะไรอยู่เหรอ？ผมเปิดดูได้ไหม？”เจี่ยนจือเหลือบมองแวบหนึ่ง นี่มันกล่องที่เธอใส่ก้อนหินไว้ไม่ใช่เหรอ？เธอพยักหน้าเบา ๆ “ดูสิ”เจี่ยงซื่อฝานเปิดกล่องไม้ออก ด้านในเป็นก้อนหินผิวเรียบสีสันสวยงามก้อนหนึ่งวางอยู่ บนผิวหินมีร่องรอยการแกะสลักหยาบ ๆ เป็นวงกลม ภายในวงกลมนั้นมีลวดลายกลีบดอกไม้อยู่

“หรือว่า…เอาไปคืนพ่อแม่เขาดี…？” เจี่ยงซื่อฝานพูดพลางอมยิ้ม “ถือเสียว่าเป็นของให้พวกท่านไว้ดูต่างหน้า”เจี่ยนจือส่ายหน้าไม่เห็นด้วยข้าวของที่เมิ่งเฉิงซ่งทิ้งไว้มีไม่มาก ทุกชิ้นล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าสำหรับพ่อแม่ของเขา ในเมื่อสมบัติชิ้นนั้นถูกคนอื่นขอไป แม้ว่าคนที่ขอของชิ้นนั้นจะไม่ใช่เธอแต่สุดท้ายมันก็ตกมาอยู่ในมือเธอ ถ้าหากตอนนี้เอากลับไปคืนพวกท่านจะคิดยังไงล่ะ？จะไม่เท่ากับสร้างบาดแผลให้พวกท่านเหรอ？“นายไม่ต้องสนใจหรอก เดี๋ยวฉันหาทางเอง ฉันจะหาที่เหมาะ ๆ เก็บมันไว้ จะไม่เก็บมันไว้กับตัวหรอก” เจี่ยนจือดื่มซุปหมดก็เรียกป้าเฉินขึ้นมาเก็บถ้วยซุปออกไป แล้วจู่ ๆ เธอก็รู้สึกอ่อนเพลียขึ้นมา “ใช่สิ นายนัดวันทำวีซ่าหรือยัง？นัดทำที่ไห่เฉิงหรือว่าจะนั่งเครื่องกลับไปเมืองหลวง？เอกสารเตรียมเรียบร้อยหรือยัง？”“ยื่นที่ไห่เฉิงกับพี่ดีกว่า ส่วนเอกสารยังเตรียมไม่เสร็จหรอก ผมรีบบินมาที่นี่เพราะพี่หายตัวไป” เจี่ยงซื่อฝานจับแขนเธออย่างออดอ้อน“ลำบากนายแล้ว” เจี่ยนจือแตะตัวเขาเบา ๆ “จะนอนหน่อยไหม เมื่อคืนนายไม่ได้นอนดี ๆ เลยนี่？”“ไม่ล่ะ” เขาเอ่ยพลางคลี่ยิ้ม “เดี๋ยวช่วงบ่ายผมก็จะกลับแล้ว รีบกลับไปเตรียมเอ

เพราะเมิ่งเฉิงซ่ง บรรยากาศระหว่างเธอกับเขาจึงไม่ตึงเครียดเหมือนทุกครั้ง อย่างน้อยครั้งนี้เธอก็ไม่ต้องตั้งแง่ใส่เขาเหมือนเม่นที่ใช้หนามป้องกันตัวตลอดเวลา ได้พูดคุยกันดี ๆ เสียที“ทำไมถึงคิดจะทำแบบนี้ล่ะ？” เวินถิงเยี่ยนเอ่ยถามเธอระหว่างทางที่เดินออกจากศาลาเจี่ยนจือไม่อาจบอกว่าต้นเหตุทั้งหมดมาจากเจี่ยงซื่อฝาน จึงได้แต่ตอบเวินถิงเยี่ยนส่ง ๆ ไป “บังเอิญเจอเข้าตอนฉันเก็บของ ก็เลยนึกขึ้นได้ว่าช่วงหลายปีมานี้ฉันอยู่ต่างประเทศตลอด อนาคตจะปักหลักที่ไหนก็ยังไม่รู้ ถึงแม้จะเป็นแค่ก้อนหินแต่สำหรับบางคนมันคงเป็นของสำคัญแหละอย่างพ่อแม่ของเมิ่งเฉิงซ่ง เลยคิดว่าหาที่ที่เหมาะให้มันดีกว่า”เวินถิงเยี่ยนพยักหน้า “ก็ดีนะ หวังว่าชาติหน้าหมอนี่…”เจี่ยนจือได้ฟังเท่านั้นก็ถามขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ชาติหน้าจะเป็นยังไง？”“ถ้าเกิดว่าชาติหน้ามีจริง…” เขาสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะตอบว่า “ฉันหวังว่าจะได้เป็นส่วนช่วยให้ความปรารถนาของหมอนั่นเป็นจริง”เจี่ยนจืออดสงสัยไม่ได้ “ความปรารถนาของเขาคืออะไรเหรอ？นอกจากออกเดินทางไปทั่วโลกน่ะ？”เขามองลึกเข้าไปในดวงตาเธอ ก่อนจะอมยิ้ม “ความฝันของผู้ชายน่ะ เธอไม่ต้องรู้เยอะหรอก”