All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 671 - Chapter 680

กลับมาที่เรื่องนี้——พาคุณย่าไปอยู่ที่ต่างประเทศ ถึงแม้เจี่ยนจือจะบอกท่านไปแล้วว่าหลังจบปริญญาตรีแล้วเธอก็จะตามไปอยู่ด้วย แค่คุณย่าย้ายไปก่อนเธอแค่นั้น แล้วอีกอย่างเธอเอาตัวรอดเองได้สบายมาก คุณย่าไม่ต้องเป็นห่วง แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไรท่านก็ไม่ยอมไปอยู่ดี เพราะท่านทำใจทิ้งเจี่ยนจือไว้คนเดียวไม่ได้เจี่ยนหลานเองก็รับปากว่าจะจัดการเรื่องต่าง ๆ ในประเทศให้เรียบร้อย จะไม่ปล่อยให้เจี่ยนจือต้องลำบากหรือได้รับอันตรายอย่างแน่นอนแต่คุณย่าก็ยังคงส่ายหน้าสุดท้าย คุณป้ากับเจี่ยนหลานก็ต้องยอมรับว่า ไม่ว่าพวกเขาจะพูดอย่างไร ก็คงเกลี้ยกล่อมคุณย่าไม่ได้แล้ว ดังนั้นเจี่ยนหลานจึงเปลี่ยนแผน ช่วงนี้เขาจึงออกไปสำรวจสถานการณ์และหาข้อมูลเกี่ยวกับบ้านในไห่เฉิงอยู่ตลอด“ผมดูบ้านไว้เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้พวกเราไปดูกันนะครับ ถ้าคุณยายชอบ เราจะซื้อเลย” เจี่ยนหลานเอ่ยเจี่ยนจือถามเขาว่าบ้านที่ดูไว้ตั้งอยู่แถวไหนเมื่อได้ยินที่อยู่ที่เจี่ยนหลานบอกแล้ว เจี่ยนจือก็ถึงกับชะงักไป นี่มันบ้านที่พี่เธอเคยซื้อไว้ไม่ใช่เหรอ？ตอนนี้ซื้อล่วงหน้าแล้ว？พอคุณย่าได้ยินว่าเป็นบ้านหลังใหญ่โต ก็รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “ไม่เอา

เจี่ยนจือเพิ่งได้รู้ความจริงว่าเธอหลับไปนานถึงสามเดือน ซึ่งนานกว่าช่วงเวลาที่เธออยู่ในความฝันเสียอีก……ตอนแรกพวกคุณป้าร้อนใจมากเลยรีบพาเธอส่งโรงพยาบาล แต่หลังจากพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นเวลาหนึ่งเดือน ก็พบว่าร่างกายของเธอทำงานเป็นปกติดี ไม่จำเป็นต้องพึ่งเครื่องมืออะไรเลยสักนิดครอบครัวจึงพาเธอกลับบ้านตอนอยู่ที่บ้านเธอได้รับสารอาหารผ่านทางน้ำเกลือ ส่วนคุณป้า คุณย่า รวมถึงพยาบาลพิเศษก็คอยพลิกตัวและนวดกล้ามเนื้อให้เธอเป็นระยะนอกจากหลับไม่ตื่นแล้ว เธอก็แทบไม่มีอะไรต่างจากคนปกติเลย นอนหลับอย่างสบายใจไปหลายเดือนโดยที่ร่างกายยังคงแข็งแรงดี ตอนนี้เธอกลายเป็นคนดังประจำโรงพยาบาลไปแล้วด้วยซ้ำ พวกพยาบาลพากันเรียกเธอว่าเจ้าหญิงนิทราดังนั้นทุกครั้งที่เธอกลับไปตรวจร่างกาย พวกพยาบาลก็จะบอกต่อกันด้วยความตื่นเต้นว่า：เจ้าหญิงนิทราฟื้นแล้วหลังตรวจร่างกายเสร็จและพบว่าทุกอย่างเป็นปกติดี พยาบาลก็เข้ามาแสดงความยินดีกับเธอ แถมยังถามอีกว่า：คุณฟื้นขึ้นมาได้ยังไงเหรอคะ？เพราะจุมพิตจากเจ้าชายหรือเปล่า？เธอไม่รู้เลยว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีในความฝันเธอก็มีผู้ชายอยู่หรอก แต่เขาไม่ใช่เจ้าชายที่โชค

บนเครื่องบินที่มุ่งหน้าไปยังไอร์แลนด์ หัวใจของเจี่ยนจือตึงเครียดอยู่ตลอดเวลาหลังจากความตื่นเต้นในตอนแรกผ่านไป พอสงบสติลง เธอก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องนับตั้งแต่เวินถิงเยี่ยนจากไปโดยไม่บอกกล่าวจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ในช่วงหลายปีนี้ นอกจากช่วงเวลาที่เธอหลับไป เธอเดินทางมาไอร์แลนด์อยู่หลายครั้ง แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่ได้เบาะแสเกี่ยวกับเวินถิงเยี่ยน“หัวหน้าทีมคิดอะไรอยู่เหรอ?” ตี๋โยวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สะกิดเธอเบา ๆ“หืม?” เจี่ยนจือเหมือนเพิ่งได้สติกลับมา“แอร์โฮสเตสเอาอาหารมาเสิร์ฟแล้ว” ตี๋โยวเอ่ย“ขอโทษนะคะ” เจี่ยนจือเอ่ยกับแอร์โฮสเตสที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอรับเมนูมาดูครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งคืนให้อีกฝ่าย “ขอน้ำร้อนหนึ่งแก้วก็พอค่ะ”“ดูเหมือนหัวหน้าทีมจะมีเรื่องหนักใจนะ” ตี๋โยวถามอย่างเป็นห่วง“อืม” เจี่ยนจือยอมรับ “ถึงไอร์แลนด์แล้วค่อยว่ากัน”ไม่ว่ายังไง ครั้งนี้ที่เธอมาที่นี่ ในมือก็มีที่อยู่แบบเจาะจงแล้ว อย่างน้อยก็คงไม่ต้องตามหาอย่างไร้จุดหมายหลังเครื่องบินลงจอดที่ไอร์แลนด์ คณะเต้นก็เข้าที่พัก และยังมีเวลาพักปรับตัวอีกหนึ่งวัน ตี๋โยวพาคนในคณะไปฝึกซ้อม ส่วนเธอ ครั้งนี

เธอกังวลเหลือเกินว่าทุกวันที่ใช้ชีวิตอยู่ในลอนดอนอาจเป็นวันสุดท้ายของตัวเองเพราะแบบนั้น เธอจึงมอบอำนาจดูแลคณะเต้นทั้งหมดให้ตี๋โยว เวลาที่เธอไม่อยู่ ตี๋โยวสามารถตัดสินใจทุกอย่างแทนเธอได้เธอบันทึกวิดีโอการเต้นที่ออกแบบไว้สำหรับเทศกาลศิลปะเอดินบะระ ทั้งแบบเต็มชุด แบบเก็บรายละเอียด และแบบแยกสอนท่าทีละจุด เธออัดทุกอย่างเอาไว้ทั้งหมด เผื่อวันหนึ่งเธอหลับไปแล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีก คณะเต้นจะได้ตั้งตัวทันเธอยังไปหาทนายความ ทำพินัยกรรมจัดการทรัพย์สินของตัวเองเอาไว้ เพราะกลัวว่าหากหลับไปครั้งหนึ่งแล้วจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยสรุปแล้ว หลังจากเคยมีประสบการณ์หลับยาวถึงสามเดือน สิ่งที่เธอกลัวที่สุดก็คือการหลับยาวยิ่งกว่าเดิมจนไม่ตื่นขึ้นมาอีก เพราะฉะนั้นในแต่ละวัน เธอจึงค่อย ๆ จัดการเรื่องต่าง ๆ ทีละอย่าง ให้ทุกอย่างเรียบร้อยที่สุดขณะเดียวกัน เธอก็ค่อย ๆ ลดจังหวะชีวิตของตัวเองให้ช้าลงนอกจากงานของคณะเต้นแล้ว เรื่องอื่นเธอไม่วิ่งวุ่นไปไหนอีก แต่เอาเวลาส่วนใหญ่ไปอยู่กับคุณย่าและคุณป้า เพราะกลัวว่าวันหนึ่งหากตัวเองหลับไปจริง ๆ คุณย่าในห้วงเวลานี้อาจไม่มีวันได้พบเธออีกเวลาเริ่มนับถอยหลังความรู้สึก

มือของเจี่ยนจือเผลอจิกลงบนกล้ามแขนของเจี่ยนหลานโดยไม่รู้ตัว“เขาไม่มีขาแล้ว” เจี่ยนหลานเอ่ยเสียงเบา“หนูก็รู้อยู่แล้วว่าอาการเขาคงไม่ค่อยดี ไม่งั้นเขาจะผิดนัดได้ยังไง?” เจี่ยนจือฟังแล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา “เจ้าของเกสต์เฮาส์คนนั้นยังบอกเลยว่าเขาแค่เดินไม่ค่อยสะดวก”“ก็ถือว่า…ไม่สะดวกจริง ๆ นั่นแหละ…” แม้แต่เจี่ยนหลานเอง ตอนเอ่ยประโยคนี้ออกมาก็ยังรู้สึกลำบากเหลือเกิน“แล้วที่ว่าไม่มีนี่คือไม่มีแบบไหน? หายไปแค่ไหน?” เจี่ยนจือกอดแขนพี่ชายแน่นจนแทบจะถูกเขาลากให้เดินไปข้างหน้าตลอดชีวิตของเจี่ยนหลาน เขาไม่เคยพูดจาอย่างไร้ความมั่นใจขนาดนี้มาก่อน ไม่เคยรู้สึกลังเลขนาดนี้มาก่อน เขาเอ่ยอย่างรวดเร็วและเบาจนแทบไม่ได้ยินว่า “ก็คือ…ไม่มีทั้งขาเลย…”เจี่ยนจือนิ่งอึ้งไป“จือจือ จือจือ?” เจี่ยนหลานเป็นห่วงมาก จึงอยากดูสีหน้าของเธอ “เธอโอเคไหม? จือจือ”เจี่ยนจือเงยหน้าขึ้นและยิ้มให้เขาดู “โอเคสิ หนูสบายดี หนูไม่ได้เป็นอะไร หนูแค่อยากรู้ว่าเขาเป็นอะไร อยู่ที่ไหน รู้แล้วก็พอ…แค่นี้ก็พอแล้ว…”เธอกำลังยิ้มแต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้หัวใจของเจี่ยนหลานเจ็บเหมือนถูกกระชาก“ขอโทษนะจือจือ ไป กลับบ้านกัน