“ไม่เป็นไร เธอก็ไม่ได้พูดผิด เธอทำงานอยู่ที่ร้าน จะพูดว่า ร้านของพวกเรา ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร” เวินถิงเยี่ยนเอ่ย “ไม่ต้องดูแลพวกเรา พวกเขาเป็นเพื่อนเก่าของฉันทั้งนั้น ไม่ต้องรับรอง ไปทำอย่างอื่นเถอะ”“ได้...ได้...” ลั่วอวี่เฉิงเดินจากไป แต่ก่อนจะไป ดวงตาของเธอก็ยังแดงขึ้นมาเล็กน้อย ดูน่าสงสารมากเจี่ยนจือคุ้นเคยวิธีแบบนี้เสียยิ่งกว่าคุ้นเคย ต่อจากนี้หร่านเฉินต้องโดนว่าแน่นอนแล้วก็เป็นอย่างที่คิดอาเฟิงเป็นคนพูดก่อน “หร่านเฉิน ทำไมเธอต้องดุลั่วอวี่เฉิงขนาดนั้นทุกครั้งด้วย? เขาก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้เธอเสียหน่อย ทุกครั้งที่เจอก็เป็นมิตรกับเธอตลอด”หร่านเฉินยิ้มเย็น “แค่นายพูดกับฉันแบบนี้ ก็พิสูจน์แล้วว่าเธอไม่ได้เป็นมิตรกับฉัน!”“มันเป็นเหตุผลแบบไหนกัน?” อาเฟิงไม่เข้าใจ“เหตุผลอะไรน่ะเหรอ? ที่นายไม่เข้าใจก็เพราะนายโง่ ส่วนที่ฉันเข้าใจก็เพราะฉันเองก็ใช้มารยาร้อยเล่มเกวียนเป็นเหมือนกัน” หร่านเฉินเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา“เธอ...” อาเฟิงโมโหจนหัวเราะออกมา “แค่จะเอาชนะฉันก็ไม่เห็นต้องด่าตัวเองไปด้วยเลยมั้ง?”“ฉันพูดเรื่องจริง!” หร่านเฉินหยิบของว่างก่อนอาหารชิ้นใหญ่มากัดคำโต“ลูกพี่ เจี่ยนจือ
Read more
LOGIN
