All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 681 - Chapter 690

เขาเดินนำไปสองก้าว พอเห็นว่าเธอไม่ได้ตามมา ก็ได้แต่เดินย้อนกลับมาอีกครั้ง “ไปได้แล้ว”เธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังพูดกับเธอเธอยกมือปาดน้ำตาแล้วเดินตามหลังเขาไป ด้านหลังของพวกเขาเองก็เริ่มมีเสียงเพื่อนนักเรียนกระซิบกระซาบดังขึ้น“เกิดอะไรขึ้น?”“เจี่ยนจือร้องไห้ทำไม?”“ไม่รู้เหมือนกัน...”“เจี่ยนจือกับเวินถิงเยี่ยนสนิทกันมากเลยเหรอ?”“เมื่อก่อนสองคนนี้เคยอยู่ห้องเดียวกัน พวกเธอว่าเขาสองคนจะ...”“ไม่น่าหรอกมั้ง? ปกติก็แทบไม่ได้ไปไหนมาไหนกันเลยนะ”เจี่ยนจือไม่ได้ยินคำพูดหลังจากนั้นแล้ว ตอนนี้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจคำซุบซิบนินทาเหล่านี้ เธอเดินตามหลังเวินถิงเยี่ยน มองกล้ามเนื้อขาของเขาจากด้านหลัง ยิ่งมองก็ยิ่งเห็นว่าขาของเขาเรียวยาวและตรงสวยเขาพาเธอไปที่ร้านน้ำแข็งแห่งหนึ่งตรงหน้าประตูโรงเรียน แล้วชี้ไปยังโต๊ะว่างพร้อมเอ่ยกับเธอว่า “นั่งสิ”เธอยังคงยืนอยู่ ไม่ขยับไปไหน“เธอไม่นั่ง งั้นฉันนั่งก่อนนะ?” เขานั่งลงก่อน โดยเลือกที่นั่งด้านในเธอจึงนั่งลงตาม นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาเขามองเธออย่างแปลกใจอยู่แวบหนึ่ง ตามปกติแล้ว เธอน่าจะนั่งฝั่งตรงข้ามเขาถึงจะถูก ไม่อย่างนั้นจะคุยกันสะดวก

“ไปโรงพยาบาลไหม?” เวินถิงเยี่ยนวางช้อนลงแล้วเตรียมจะลุกไปทันที“ไม่ต้องจริง ๆ ฉันหายแล้ว” เจี่ยนจือหยิบช้อนขึ้นมาเอง “ได้กินของเย็น ๆ หน่อยก็ดีขึ้นเยอะแล้ว”น้ำแข็งไสของอาเฟิงกับซุปถั่วเขียวของหร่านเฉินก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ทั้งสี่คนจึงนั่งกินของเย็นด้วยกัน ขณะเดียวกัน หร่านเฉินก็ปรึกษากับพวกเขาเรื่องของวันพรุ่งนี้ “พรุ่งนี้วันหยุดสุดสัปดาห์ กว่าจะได้หยุดสักวันไม่ใช่เรื่องง่าย ตกลงกันแล้วว่าจะไปวัดจิ้งฉือ พวกนายสองคนห้ามเปลี่ยนใจอีกนะ”อันที่จริงหร่านเฉินเอ่ยกับอาเฟิงและเวินถิงเยี่ยน แต่พอเจี่ยนจือได้ยินก็อดถามไม่ได้ว่า “วัดจิ้งฉือ?”“ใช่” ดวงตาของหร่านเฉินเป็นประกายขึ้นมาทันที “เธอก็ไปกับพวกเราด้วยสิ เจี่ยนจือ เธอไม่ได้มาร่วมกิจกรรมกับพวกเรานานมากแล้วนะ”เวินถิงเยี่ยนบอกว่าเธอไม่สนใจเขามาหนึ่งปีแล้วหนึ่งปีนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงไม่เข้าร่วมกิจกรรมกับพวกเขา ตอนนี้เจี่ยนจือไม่เข้าใจเลยสักนิด แต่วัดจิ้งฉือ คือสถานที่ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยทำพิธีส่งดวงวิญญาณให้ก้อนหินของเมิ่งเฉิงซ่ง…ถ้าพรุ่งนี้ตื่นมาแล้วยังอยู่ที่นี่ เธอเองก็อยากไปดูสักหน่อย“พรุ่งนี้เช้าโทรหาฉันก่อนแล้วค่อยว่ากัน” ถ้าพ

งั้นเวินถิงเยี่ยนก็ไม่ได้ทำงานพิเศษอยู่ที่นี่แล้วเหรอ?หนึ่งปีที่ผ่านมาเกิดเรื่องขึ้นมากมายจริง ๆ…เธอขึ้นไปชั้นบนเพื่อเรียนเต้นทันทีมีเพียงสถาบันสอนเต้นกับคุณครูที่ยังเหมือนเดิม พอเห็นเธอ คุณครูก็เรียกอย่างอ่อนโยนให้รีบไปเตรียมตัวสองชั่วโมงต่อมา อัลเลนก็มารับเธอ และยังเอาน้ำข้าวหมักหวานใส่น้ำตาลทรายแดงมาให้หนึ่งแก้วเหมือนเดิม เป็นของที่เธอชอบดื่มงั้นปกติเจี่ยนจือก็คงให้อัลเลนซื้อของพวกนี้มาให้กินสินะ? ลำบากอัลเลนเหมือนกันที่ยังหาเจอ…อารมณ์ของเจี่ยนจือตลอดทั้งวันนี้ตกต่ำอย่างถึงที่สุดหลังจากได้รู้ข่าวของเวินถิงเยี่ยนที่ลอนดอน เธอก็ร้องไห้จนหมดสติแล้วกลับมาที่นี่โดยตรง สมองของเธอชาไปหมดเป็นเวลานาน แทบจะคิดอะไรไม่ออก พอใช้แรงทั้งหมดเต้นไปสองชั่วโมง ร่างกายก็เหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด สมองถึงค่อยปลอดโปร่งขึ้นมาบ้างแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่สามารถสลัดเงามืดในใจออกไปได้ขาของเวินถิงเยี่ยนราวกับก้อนหินมหึมาที่กดทับอยู่บนหน้าอกของเธอ ทำให้ทั้งตัวรู้สึกหนักอึ้งจนแทบทนไม่ไหว น้ำข้าวหมักหวานที่ปกติเธอชอบดื่มแก้วนั้น เธอถือเอาไว้ในมือตั้งแต่ขึ้นรถ จนลงจากรถก็ยังไม่ได้ดื่มแม้แต่อึกเดียว

เวินถิงเยี่ยนไม่ได้พูดอะไร เพียงก้มหน้ามองเธออยู่ตลอด“เจ็บ…เจ็บมากไหม?” เธอรู้ดีว่าสภาพของตัวเองตอนนี้ดูแปลกมาก ในสายตาคนอื่น พอมองเธออาจรู้สึกว่าเธอดูพูดจาประหลาด ๆ มีเพียงตัวเธอเองที่รู้ความลับในใจ และไม่มีทางอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ชัดเจนในโลกนี้ได้เลยเวินถิงเยี่ยนยังคงไม่พูดอะไร เขามองเธอเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินต่อไปทางประตูวัดหร่านเฉินกับอาเฟิงไปรอพวกเขาอยู่ที่ประตูวัดแล้ว“ลูกพี่ ทำไมพวกนายสองคนช้าขนาดนี้ล่ะ?” อาเฟิงสะพายของไว้บนหลังและหิ้วของอยู่ในมือ ปากก็บ่นไม่หยุด“แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้ว! เป็นผู้ชายแท้ ๆ ไม่มีประโยชน์สักนิด!” หร่านเฉินว่าเขาพอเห็นว่าอาเฟิงกำลังจะเถียงกับหร่านเฉินขึ้นมาอีก เวินถิงเยี่ยนก็ห้ามทั้งคู่ “จะทะเลาะกันก็ดูสถานที่หน่อย”หร่านเฉินถลึงตาใส่อาเฟิงทีหนึ่ง ถึงค่อยสงบลง“งั้น…กินอะไรหน่อยไหม? จะได้เบาลงหน่อย พวกนายไม่หิวกันเหรอ?” อาเฟิงเปิดถุงใบหนึ่งออก แจกน้ำให้ทุกคนคนละขวด แล้วยังหยิบกล่องขนมออกมาอีกสองกล่องคราวนี้หร่านเฉินรับมาแล้วส่งให้เจี่ยนจือหนึ่งกล่อง “พวกเธอสองคนกินกล่องหนึ่ง อันนี้ทำจากร้านของเวินถิงเยี่ยน เธอยังไม่เคยชิมใช่

หลังออกจากวัด พวกเขาก็แวะไปปีนเขากันต่อเจี่ยนจือกับหร่านเฉินเดินคล้องแขนปีนเขาไปด้วยกัน ทั้งสองจึงเริ่มกระซิบคุยกันหร่านเฉินเอ่ยว่า “เดี๋ยวพวกเราว่าจะไปกินข้าวที่ร้านอาหารของเวินถิงเยี่ยน เธอไปด้วยกันไหม?”“ไปสิ” ก็ต้องไปอยู่แล้วแต่หร่านเฉินกลับตกใจ “ตอบตกลงง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?”มีอะไรไม่ถูกต้องงั้นเหรอ?“เมื่อก่อนชวนเธอไปกินข้าวด้วยกัน ต่อให้พูดจนปากเปียกปากแฉะเธอก็ไม่ยอมไป” หร่านเฉินพึมพำ “เธอกับเวินถิงเยี่ยนเลิกสงครามเย็นกันแล้วเหรอ? สงครามเย็นอะไรกันตั้งหนึ่งปี?”เจี่ยนจือเองก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าตอนที่เธอไม่อยู่ เจี่ยนจือตัวน้อยคนนี้ไปทำอะไรเอาไว้บ้าง ใครก็ได้ช่วยบอกเธอที?หร่านเฉินพูดต่อ “ฉันจะบอกเธอให้นะ เดิมทีเรื่องที่เวินถิงเยี่ยนเปิดร้านอาหารมีแค่คนกลุ่มเล็ก ๆ อย่างพวกเราที่รู้ ไม่รู้ทำไมถึงมีคนรู้เรื่องเข้า จู่ ๆ เวินถิงเยี่ยนก็กลายเป็นบุคคลยอดนิยม ไม่รู้มีของขวัญกับจดหมายที่มีคนฝากฉันเอาให้เขาตั้งเท่าไหร่!”เจี่ยนจือยิ้มบาง “เขาก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”คนอย่างเวินถิงเยี่ยน ทั้งเย็นชา ทั้งนิสัยไม่ดี แต่ใครใช้ให้เขาหล่อล่ะ แถมผลการเรียนก็ดี ยังเป็นดาวเด่นด้าน