All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 701 - Chapter 710

ข้างร้านของเขาคือร้านหม้อไฟตอนที่หร่านเฉินกับเจี่ยนจือมาถึงร้าน ลั่วอวี่เฉิงกำลังยืนแจกบัตรคิวให้ลูกค้าที่รออยู่หน้าร้านหม้อไฟ พอหันมาเห็นหร่านเฉินกับเจี่ยนจือ เธอก็ทำท่าทางเคร่งเครียด ดวงตาแดงก่ำ แทบไม่รู้จะวางมือวางไม้ตรงไหนเจี่ยนจือกับหร่านเฉินหันมาสบตากัน ในใจต่างคิดว่า： พวกเรายังไม่ได้ทำอะไรเธอไม่ใช่เหรอ？สายตาของลั่วอวี่เฉิงมองเลยผ่านเจี่ยนจือกับหร่านเฉินไป ก่อนจะหยุดอยู่ที่ด้านหลัง จากนั้นจู่ ๆ เธอก็รีบวิ่งเข้าไปหา ดวงตายังคงแดงก่ำราวกับกำลังจะร้องไห้หร่านเฉินถึงกับงง นี่มันอะไรกันเนี่ย？ อย่าบอกนะว่า จะมาหาเรื่องพวกเธอ？แต่เจี่ยนจือรู้จักลูกไม้พวกนี้เป็นอย่างดี จึงดึงแขนหร่านเฉินออกเพื่อเปิดทางให้ลั่วอวี่เฉิงคราวนี้หร่านเฉินก็ตระหนักได้ ที่แท้เวินถิงเยี่ยนก็มาแล้วนี่เอง แถมยังยืนอยู่ข้างหลังเธอกับเจี่ยนจือด้วย ลั่วอวี่เฉิงคงตั้งใจจะวิ่งไปหาเวินถิงเยี่ยน……เจี่ยนจือกับหร่านเฉินกอดอกทั้งคู่ ตั้งใจยืนดูว่าอีกฝ่ายจะเล่นละครอะไรต่อลั่วอวี่เฉิงวิ่งไปหยุดตรงหน้าเวินถิงเยี่ยน ก่อนจะหันกลับมายืนกางแขนปกป้องเวินถิงเยี่ยนราวกับแม่ไก่กางปีกปกป้องลูกเจี๊ยบ ดวงตาแดงก่ำเอ่อคลอด้วย

ตอนนั้นเจี่ยนจือยังไม่รู้ว่าลั่วอวี่เฉิงขโมยตัวตนที่เธอขอเป็นอาสาสมัครนิรนามของคุณย่าไป ในเวลานั้น เธอเพียงไม่เข้าใจว่าทำไมเวินถิงเยี่ยนถึงเป็นแบบนี้ ทำไมเขาถึงต้องออกหน้าปกป้องลั่วอวี่เฉิงถึงขนาดนั้นตอนที่เวินถิงเยี่ยนยืนกรานจะปกป้องลั่วอวี่เฉิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ได้สลักสำคัญอะไร หร่านเฉินก็โกรธจนแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เธอยกมือชี้ตัวเองแล้วตะคอกถามเวินถิงเยี่ยนว่า：“เวินถิงเยี่ยน นี่หมายความว่าจะไล่พวกเราออกจากร้านใช่ไหม？”เวินถิงเยี่ยนถูกเธอคาดคั้นจนเงียบไปหร่านเฉินโกรธจนตะโกนเสียงดังกว่าเดิม “ตอบสิ！พวกเรารู้จักกันมาตั้งนาน เป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี แล้วนายจะห้ามไม่ให้พวกฉันเข้าร้านนายเพราะผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม？”เจี่ยนจือเข้าใจความรู้สึกของหร่านเฉินดีหร่านเฉินไม่เหมือนเธอเธอเพิ่งย้ายมาเรียนที่โรงเรียนมัธยมชื่อดังแห่งนี้ในฐานะนักเรียนโควตาสายเต้นรำ ขณะที่หร่านเฉินกับเวินถิงเยี่ยนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาตั้งแต่มัธยมต้นคำคาดคั้นของหร่านเฉินทำให้ท่าทีของเวินถิงเยี่ยนอ่อนลงเล็กน้อย เขาจึงเปลี่ยนคำพูดใหม่ว่า “ฉันแค่ไม่อนุญาตให้คนที่ต่อต้านลั่วอวี่เฉิงเข้าร้าน

ข้อมูลที่เจี่ยนจือรับรู้ได้จากสายตาของลั่วอวี่เฉิงคือ：เวินถิงเยี่ยนเป็นคนให้ของพวกนี้งั้นเหรอ？ไม่ว่าเมื่อไหร่เวินถิงเยี่ยนก็เป็นคนที่ใจกว้างเรื่องเงินแบบที่เธอจินตนาการไม่ถึงจริง ๆ ……“อ้อ ของปลอมเหรอ？” เจี่ยนจือถามต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน “รองเท้าเธอก็ของปลอมเหรอ？ตอนนี้รองเท้าคู่นี้กำลังเป็นกระแสเลยนะ ถ้าเป็นของแท้ราคาก็น่าจะไม่ต่ำกว่าสามหมื่นห้าเลยมั้ง？”เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนเริ่มเอนเอียงไปอีกทาง“นั่นสิ ไหนบอกว่าทำงานเก็บค่าเทอมไง แค่ของที่อยู่บนตัวเธอตอนนี้ก็เท่ากับค่าเทอมสามปีแล้วมั้ง”“แต่เธอบอกว่าของปลอมนี่ อาจจะเป็นของปลอมจริง ๆ ก็ได้นะ？”“ใครจะไปรู้ล่ะ……”จากนั้น เจี่ยนจือก็ไม่จำเป็นต้องออกหน้าเองอีก เพราะคนที่ชอบเรื่องดราม่าแบบนี้ตะโกนขึ้นมาว่า “งั้นเอาลิงก์ที่ซื้อมาให้ดูสิ จะได้รู้ว่าเป็นของปลอมหรือของจริง？”ลั่วอวี่เฉิงลนลานจนทำอะไรไม่ถูก เธอเอาแต่เหลือบมองเวินถิงเยี่ยนแล้วพูดจาอึกอัก แทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ “ฉัน……ฉันซื้อมาจากร้านแผงลอย……จะมีลิงก์ได้ไงล่ะ……”ยังมีคนเสนอว่า “ชั้นล่างมีเคาน์เตอร์แบรนด์นี่ ลงไปให้พนักงานเช็คดูก็รู้แล้ว”“ฉัน……ฉันไม่ไป…… มีสิทธิ์อะ

แค่คำว่าเพื่อนคำเดียวก็ทำให้หร่านเฉินนึกแค้นใจอีกครั้ง หร่านเฉินแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ “ฉันบอกแล้วไงว่า ในกลุ่มเพื่อนของนาย ถ้ามีเธอก็ต้องไม่มีฉัน ถ้ามีฉันก็ต้องไม่มีเธอ！ถ้านายยังบอกว่าเธอเป็นเพื่อนอีก ต่อให้นายเลี้ยงอาหารฝรั่งเศสฉันทั้งเดือน ฉันก็ไม่ให้อภัยนายหรอก！”เจี่ยนจือจำไม่ได้แล้วว่าเมื่อก่อนหร่านเฉินกับเวินถิงเยี่ยนเคยทะเลาะกันแบบนี้บ่อยแค่ไหน เพราะในตอนนั้นเธอพยายามบังคับตัวเองให้ค่อย ๆ ถอยห่างจากเวินถิงเยี่ยน เช่นเดียวกับตอนนี้ที่เธอเอาแต่ใช้หลอดคนเครื่องดื่มในแก้วไปมาเงียบ ๆ“หร่านเฉิน！” ท่าทีแข็งกร้าวของหร่านเฉินทำเอาเวินถิงเยี่ยนไปต่อไม่ถูก “เธอจะอะไรนักหนา？เธอกับลั่วอวี่เฉิงไม่ได้มีผลประโยชน์ขัดแย้งอะไรกันสักหน่อย แล้วจะคอยตั้งแง่ใส่เธอทำไม？”เจี่ยนจือยกยิ้มบาง แค่ประโยคเดียวก็พิสูจน์ได้แล้วว่า ใจของเขามันเอนเอียงไปทางนั้นหร่านเฉินกำลังจะใช้ออเดิร์ฟขนมปังจิ้มซอส แต่พอได้ยินแบบนั้นก็หยิบถ้วยซอสเขวี้ยงใส่เวินถิงเยี่ยนทันที “เวินถิงเยี่ยน นายลองถามใจตัวเองดูเถอะ เธอไม่มีผลประโยชน์ขัดแย้งกันงั้นเหรอ？เธอขโมยหัวข้อของเจี่ยนจือนะ แบบนี้เรียกไม่ขัดแย้งกัน？ถ้าไม่ใช่เพราะเจี่ย

ลั่วอวี่เฉิงมีท่าทางหวาด ๆ ร่องรอยจากการร้องไห้ยังเห็นได้ชัด ดวงตาบวมแดงจับจ้องเวินถิงเยี่ยน ราวกับเธอเพิ่งผ่านความน้อยเนื้อต่ำใจมามากมาย“มีธุระอะไรเหรอ？” เขาถาม“อาเยี่ยน……” เสียงของเธอสั่นเครือ น้ำตาเอ่อคลออยู่ตรงขอบตา “นาย……นายเกลียดฉันแล้วใช่ไหม？”เวินถิงเยี่ยนเงียบไปอึดใจหนึ่ง “เปล่า”“ฉันแค่……” ลั่วอวี่เฉิงตั้งใจจะอธิบายแต่เธอยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเวินถิงเยี่ยนขัดขึ้นเสียก่อน “ฉันไม่ได้จะโทษอะไรเธอนะ เด็กผู้หญิงรักสวยรักงามมันเป็นเรื่องปกติ ฉันเข้าใจได้ เธอช่วยฉันไว้ ฉันให้ของขวัญตอบแทนมันก็เป็นเรื่องธรรมดา ต่างฝ่ายต่างมีน้ำใจต่อกัน แล้วฉันเองก็ไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร”หยดน้ำตาที่ค้างอยู่ตรงขอบตาของลั่วอวี่เฉิงพลันแข็งค้าง เธอเบิกตากว้าง “นาย……ที่นายให้ของขวัญฉัน……เพราะไม่อยากติดค้างฉันเหรอ？”“ใช่” เวินถิงเยี่ยนสบตาเธอแล้วพูดอย่างจริงจัง “บุญคุณที่ทดแทนได้ด้วยสิ่งของ มันทดแทนง่ายที่สุดแล้ว”“งั้น……” ลั่วอวี่เฉิงมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ “ที่นายให้ฉันทำงานที่ร้าน ให้เงินเดือนฉัน แล้วยังช่วยติดต่อให้ฉันได้ทำงานร้านข้าง ๆ ก็เพราะอยากตอบแทนน้ำใจฉันเหมือนกันเหรอ？”เวินถิงเยี่ยน