All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 711 - Chapter 720

วันแข่งขันตรงกับวันอาทิตย์เพราะต้องไปแข่ง เจี่ยนจือจึงไม่ได้กลับบ้านในสัปดาห์นี้ และนัดกับเมิ่งเฉิงซ่งไว้ว่าวันรุ่งขึ้นจะไปสนามแข่งด้วยกันแต่พอเดินออกมาจากหอพักหญิง เธอก็เห็นเมิ่งเฉิงซ่งยืนรออยู่ใต้ต้นไม้ ในมือถือดอกไม้สีแดงดอกใหญ่เอาไว้“นี่อะไร？” เธออดหัวเราะออกมาไม่ได้ นี่มันดอกไม้สีแดงแบบที่แจกกันตอนอนุบาลไม่ใช่เหรอ？เมิ่งเฉิงซ่งเองก็หัวเราะออกมา พลางยื่นดอกไม้ให้เธอ “ขอมอบให้นักเรียนเจี่ยนจือที่ทำผลงานได้ดีที่สุดในการแข่งขันครั้งนี้ ขอเสียงปรบมือครับ”พูดจบ เขาก็ปรบมือให้เธอเจี่ยนจือหัวเราะจนท้องแข็ง “ดีที่สุดแล้วเหรอ？ต้องรอแข่งเสร็จก่อนค่อยให้ไม่ใช่หรือไง？”“เธอดีที่สุดอยู่แล้ว” เมิ่งเฉิงซ่งช่วยผูกดอกไม้สีแดงเข้ากับกระเป๋าผ้าแคนวาสของเธออย่าดูถูกนะ พอผูกแล้วดูดีใช้ได้เลยถ้าเป็นวัยของเธอตอนนี้ ถ้าให้เอาดอกไม้มาติดอกแบบนี้ก็คงน่าอายไม่น้อย แต่พอเอามาผูกไว้กับกระเป๋าก็ทำให้กระเป๋าดูน่ารัก และดูดีมีสไตล์ขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ“นี่มันดีไซน์ลิมิเต็ดเลยนะ” เธอหัวเราะออกมาเสียงดัง ด้วยความที่เธอเดินทางกลับมาจากอีกสิบกว่าปีข้างหน้าซึ่งได้อิทธิพลด้านการดีไซน์มาจากคุณป้า ทำให

การแข่งขันสุนทรพจน์สำหรับเจี่ยนจือกับเมิ่งเฉิงซ่งไม่ถือว่าเป็นเรื่องยากอะไรเลยทั้งบทสุนทรพจน์ที่ยอดเยี่ยมและภาษาอังกฤษที่คล่องแคล่ว ทำให้พวกเขาสองคนโดดเด่นเป็นพิเศษ แม้จะอยู่ท่ามกลางผู้เข้าแข่งขันฝีมือดีจากทั่วทั้งไห่เฉิงแทบไม่มีอะไรให้ต้องลุ้น ทั้งสองคนได้คะแนนสูงสุดเนื่องจากการแข่งขันเปิดเผยคะแนนตรงหน้างานอย่างยุติธรรมมาก หลังผลการแข่งขันออกมา คณะกรรมการจัดการแข่งขันถึงเพิ่งพบว่านักเรียนสองคนนี้มาจากโรงเรียนเดียวกันถึงการกระจายอันดับจะไม่สมดุลนัก แต่ตอนนี้คะแนนก็ประกาศออกไปแล้ว จึงไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้อีก สุดท้ายทั้งสองคนจึงคว้ารางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งไปครองด้วยกันนี่ถือเป็นข่าวดีครั้งใหญ่สำหรับโรงเรียนเช่นกันถึงการแข่งขันสุนทรพจน์ครั้งนี้จะไม่ได้ช่วยเพิ่มแต้มในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่ใครบ้างจะไม่ชอบเกียรติยศ?เดิมทีโรงเรียนไม่ได้หวังถึงรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งจากการแข่งขันครั้งนี้ด้วยซ้ำ เพราะพวกเขาเป็นโรงเรียนรัฐบาลแบบดั้งเดิม ถึงคุณภาพการเรียนการสอนจะดีมาก แต่ในไห่เฉิงยังมีโรงเรียนเอกชนภาษาต่างประเทศโดยเฉพาะอยู่ด้วย หากแข่งกันเรื่องการพูดภาษาอังกฤษ ก็คงมีโอกาสสูงที่

ตอนนั้นยังไม่ถึงเวลาเข้าเรียน หร่านเฉินกับเจี่ยนจือกำลังจะไปอาคารเรียน ระหว่างเดินผ่านบอร์ดประชาสัมพันธ์ของโรงเรียนก็เห็นคนกลุ่มใหญ่มุงกันอยู่ดูจากตำแหน่งแล้ว ก็คือช่องที่ติดรายชื่อเชิดชูเกียรติของเจี่ยนจือกับเมิ่งเฉิงซ่งที่ได้รับรางวัลพอดี“ไป พวกเราไปดูกันหน่อย” หร่านเฉินลากเจี่ยนจือเข้าไปมุงดูด้วยแต่ถ้าหร่านเฉินรู้ล่วงหน้าว่าจะได้เห็นภาพแบบนี้ เธอไม่มีทางลากเจี่ยนจือมาด้วยแน่นอน...บนบอร์ดประชาสัมพันธ์ ใต้รูปถ่ายกับประวัติย่อของเจี่ยนจือมีรูปภาพหนึ่งถูกแปะเอาไว้ ในภาพเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ได้สวมเสื้อผ้า และกำลังกอดอยู่กับผู้ชายที่เปลือยกายเช่นกันมุมของภาพเผยให้เห็นด้านหลังของผู้ชาย ส่วนเจี่ยนจือนั้นเห็นใบหน้าชัดเจนบริเวณสำคัญในภาพถูกเซ็นเซอร์เอาไว้ข้าง ๆ ยังมีกระดาษอีกแผ่นหนึ่งที่เขียนข้อความเต็มหน้ากระดาษ บรรทัดแรกเขียนว่า: มาดูกันสิว่าที่หนึ่งการแข่งขันสุนทรพจน์คนเก่งของพวกเราได้รางวัลมาได้ยังไง ที่แท้ก็ใช้วิธี “นอน” จนได้รางวัลมานี่เอง!จากนั้นก็เป็นข้อความยาวเหยียด กล่าวหาเจี่ยนจืออย่างรุนแรงว่ามีผู้ชายหลายคนเลี้ยงดู ทำให้โรงเรียนขายหน้าและทำให้นักเรียนสายศิลป

ท่าทีของเจี่ยนจือแข็งกร้าวเกินไปท่าทีของรองผู้อำนวยการจึงแข็งขึ้นตามไปด้วย “เจี่ยนจือ เธอรู้ไหมว่าโรงเรียนยังต้องเขียนใบประเมินตอนเรียนจบให้เธอด้วย?”เจี่ยนจือมองรองผู้อำนวยการอย่างแทบไม่อยากเชื่อ “ครูกำลังขู่หนูเหรอคะ?”“ไม่ใช่การขู่ แค่บอกข้อเท็จจริงให้เธอฟัง เรื่องที่เกิดขึ้นภายในโรงเรียนยังไม่ได้แพร่ออกไปข้างนอก พวกเราก็เหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน เรื่องของคนในบ้านก็ปิดประตูคุยกันเองก็พอ”เจี่ยนจือเข้าใจแล้ว กลัวว่าเรื่องจะหลุดออกไปข้างนอกจนส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของโรงเรียนสินะ “งั้นโรงเรียนตั้งใจจะจัดการยังไงคะ?”“เราไปที่ห้องทำงานก่อนแล้วค่อยหารือกัน โรงเรียนจะต้องสืบเรื่องนี้ให้กระจ่างแน่นอน” รองผู้อำนวยการรับปาก “ไม่จำเป็นต้องแจ้งตำรวจจริง ๆ เธอลองคิดดู เธอเรียนอยู่โรงเรียนนี้มาตั้งหลายปี ครูทุกคนก็ดีกับเธอ อย่างน้อยก็เห็นแก่หน้าครูที่เคยสอนเธอ เราค่อย ๆ คุยกันแล้วจัดการเรื่องนี้ไม่ได้เหรอ?”เจี่ยนจือมองไปข้างหน้า ครูประจำชั้นของเธอมาแล้วเธอไม่เพียงแต่เป็นครูประจำชั้นของห้องสายศิลป์ในตอนนี้ แต่ก่อนที่จะแยกห้องก็เป็นครูประจำชั้นของเจี่ยนจือเช่นกัน เป็นครูผู้หญิงวัยสี่สิบก

สุดท้ายรองผู้อำนวยการก็ไม่สามารถขัดขวางความตั้งใจแน่วแน่ของเจี่ยนจือกับครูเหมียวที่จะยืนยันแจ้งตำรวจได้ครูเหมียวเป็นคนโทรแจ้งตำรวจด้วยตัวเอง และโทรจากในห้องทำงานของรองผู้อำนวยการนั่นเลยตำรวจมาถึงเร็วมาก เป็นอย่างที่ครูเหมียวพูดไว้จริง ๆ ช่วงโฮมรูมยังไม่ทันจบ เด็กผู้ชายกลุ่มนั้นก็สามารถกลับไปเรียนได้แล้ว และปล่อยพื้นที่หน้าบอร์ดประชาสัมพันธ์ไว้ให้ตำรวจเก็บหลักฐานกว่าตำรวจจะบันทึกคำให้การเสร็จ คาบเรียนแรกก็ยังไม่เลิกหลังตำรวจกลับไป สายตาที่รองผู้อำนวยการมองเจี่ยนจือกับครูเหมียว ทำให้เจี่ยนจือรู้สึกว่าถ้าปีนี้ครูเหมียวจะยื่นประเมินเลื่อนตำแหน่งก็คงหมดหวังแล้ว“รองผู้อำนวยการคะ งั้นฉันพาเจี่ยนจือกลับไปเรียนก่อนนะคะ ขอบคุณค่ะ” ครูเหมียวดึงแขนเจี่ยนจือ เตรียมจะออกไปรองผู้อำนวยการไม่ได้พูดอะไรอีก และไม่ได้รั้งพวกเธอไว้ เพียงแต่หลังจากพวกเธอออกไปแล้ว ก็โทรไปที่ฝ่ายวิชาการ ให้ฝ่ายวิชาการเชิญผู้ปกครองมาโรงเรียนต่อให้เรื่องจะถึงขั้นแจ้งตำรวจแล้ว ก็ยังสามารถกดดันผ่านผู้ปกครองเพื่อให้ยอมประนีประนอมกันได้อยู่ดีวันนี้เจี่ยนจือใช้ชีวิตเหมือนวันปกติทั่วไป ก็คือเข้าเรียนกับกินข้าวเธอรู้