All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 721 - Chapter 730

หร่านเฉินกำโทรศัพท์ของโจวเยว่ซานเอาไว้แน่น แล้วกดเข้าไลน์ตรงไปยังประวัติแชตกับคนที่ใช้ชื่อว่า [เฉิงเฉิง CC] ทันที จากนั้นข้อความเสียงแต่ละอันก็ถูกเปิดขึ้นมา:เฉิงเฉิง CC: “เยว่ซาน ไม่ต้องกลัว แม่ฉันเป็นคนให้รองผู้อำนวยการหวังช่วยฝากฉันเข้ามา ที่โรงเรียนนี้ไม่มีใครกล้าแตะต้องฉันหรอก เธอทำตามที่ฉันบอกก็พอ...ถ้าสำเร็จแล้วฉันจะเอาสร้อย Van Cleef & Arpels เส้นนั้นให้เธอ”ด้านล่างยังมีรายการโอนเงิน 90 บาท พร้อมหมายเหตุว่า: “เลี้ยงชานมเด็กดี”เจี่ยนจือฟังข้อความเสียงนั้นจบ ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมรองผู้อำนวยการถึงพยายามขัดขวางไม่ให้เธอแจ้งตำรวจมาตลอดดูท่าการคาดเดาของเธอจะแม่นยำไม่มีผิด เรื่องบนบอร์ดประชาสัมพันธ์ก็คือฝีมือของลั่วอวี่เฉิงจริง ๆตอนหร่านเฉินได้ยินคำว่า “รองผู้อำนวยการหวัง” ก็ชะงักไปหลายวินาทีเหมือนกัน แต่ไม่นานเธอก็ตั้งกล้องให้จับภาพหน้าจอโทรศัพท์อย่างมั่นคง แล้วบันทึกทั้งข้อความแชตที่พูดถึง “รองผู้อำนวยการหวัง” รวมถึงรายละเอียดการโอนเงินเอาไว้อย่างชัดเจนตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว แถมยังอัดไว้สองรอบ รอบหนึ่งเปิดข้อความเสียง อีกหนึ่งรอบแปลงเสียงเป็นข้อความ

หร่านเฉินพูดจบก็วิ่งออกไปอีกครั้ง ครั้งนี้เธอเจ็บปวดและเสียใจจริง ๆ ทั้งกับสิ่งที่เจี่ยนจือต้องเผชิญมาตลอดทั้งวัน และกับมิตรภาพระหว่างเธอกับเวินถิงเยี่ยนเจี่ยนจือเห็นหร่านเฉินเป็นแบบนี้ก็ปวดใจมาก รีบตามลงไปชั้นล่างทันทีเธอเจอกับหร่านเฉินที่วิ่งมาทางด้านข้างของอาคารเรียน พอหร่านเฉินเห็นเธอก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วรีบยกมือเช็ดน้ำตา ไม่อยากให้เจี่ยนจือเห็นว่าตัวเองร้องไห้ แต่ยิ่งเช็ด น้ำตากลับยิ่งไหลมากกว่าเดิมในใจของเจี่ยนจือเองก็รู้สึกเปรี้ยวขึ้นมาความจริง หลังจากที่เธอกลับมาอยู่ในโลกนี้ อายุทางความคิดของเธอก็ต่างจากพวกหร่านเฉินแล้ว เธอไม่ได้มีวัยเยาว์ที่สดใส ร้องไห้สุดเสียง หัวเราะสุดเสียงแบบพวกเขาอีกต่อไปไม่ว่าจะเป็นวันนี้ที่ลั่วอวี่เฉิงปล่อยข่าวลือใส่ร้ายเธอ หรือเกือบถูกกลั่นแกล้งในห้องอาบน้ำ หรือเวินถิงเยี่ยนที่หายตัวไปทั้งวัน รวมถึงการที่เขาปกป้องลั่วอวี่เฉิง เธอก็ไม่ได้มีอารมณ์ผันผวนมากนัก ไม่ได้โกรธจัด กระทั่งความรู้สึกเจ็บแปลบในใจก็แทบไม่มี ตรงกันข้าม กลับเป็นหร่านเฉินในตอนนี้ที่ยืนข้างเธอ ปกป้องเธออย่างสุดใจ ที่ทำให้หัวใจของเธอทั้งรู้สึกเปรี้ยว อบอุ่น และเต็มไปด้วยความซา

“เธอกลัวอะไรอยู่?” เสียงเย็นชาของเวินถิงเยี่ยนดังขึ้นจากด้านหลังฝีเท้าของเจี่ยนจือชะงักกลัว? เธอจะกลัวอะไร?“กลัวครูคิดว่าพวกเราแอบคบกันตอนเรียนอยู่เหรอ?” น้ำเสียงของเวินถิงเยี่ยนเจือการซักไซ้ ฟังดูบีบคั้นอยู่เล็กน้อยเจี่ยนจือหันกลับไปอย่างตกใจ “เปล่านะ!”“งั้นเธอกลัวอะไร?” แววตาของเวินถิงเยี่ยนราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง “พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วเธอจะกลัวอะไร?”“ฉัน...” เจี่ยนจือพึมพำ “ฉันพูดผิดเอง เมื่อกี้ไม่ได้คิดเยอะ...”เวินถิงเยี่ยนมองเธออย่างเย็นชา จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะรีบเดินลงชั้นล่างไปอย่างรวดเร็วเจี่ยนจืองงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเวินถิงเยี่ยนมาตั้งแต่เมื่อไหร่ และก็ไม่รู้ว่าเขามาทำอะไร...คืนนั้น ในใจของเจี่ยนจือวุ่นวายมากไม่ใช่เพราะถูกใส่ร้ายหรือเพราะถูกถ่ายรูป แต่เป็นเพราะเวินถิงเยี่ยนกับเมิ่งเฉิงซ่งตอนนอนกลางคืน ใบหน้าของคนทั้งสองสลับกันปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่หยุด สุดท้ายเธอหลับไปได้ยังไงก็ยังไม่รู้เลยคืนนั้นเธอยังหลับไม่สนิทนักเธอได้ยินเสียงคนพูดอยู่ตลอด เป็นเสียงของคุณป้ากับพี่ชายคุณป้าถอนหายใจ“เฮ้อ รอบนี้จือจือหลับนานกว่าครั้งก่อนอีก เมื่อไหร่ถึ

“ไม่สำคัญบ้าอะไร!” เขาถึงขั้นสบถคำหยาบออกมา “เรื่องระหว่างฉันกับลั่วอวี่เฉิง สำหรับเธอมันไม่สำคัญใช่ไหม?”เจี่ยนจือ: …ทำไมหัวข้อถึงออกทะเลมาเป็นเรื่องนี้ได้?“ถ้าไม่สำคัญ แล้วเธอวิ่งมาร้องไห้อยู่ตรงหน้าฉันทำไม? ถ้าไม่สำคัญ แล้วเธอบอกฉันทำไมว่าไม่ชอบให้ฉันอยู่กับลั่วอวี่เฉิง? ถ้าไม่สำคัญ แล้วเธอไปแย่งโควตาแข่งสุนทรพจน์ทำไม? ถ้าไม่สำคัญ แล้วทำไมต้องยืนกรานจะไล่ลั่วอวี่เฉิงออกจากร้านฉัน? ถ้าไม่สำคัญ แล้วเธอมาบีบต้นขาฉันเหมือนยัยหื่นตัวน้อยทำไม…”“เดี๋ยวก่อน!” เขาร่าย “ความผิด” ของเธอออกมายาวเหยียดขนาดนี้ เจี่ยนจือจำเป็นต้องขัดแล้ว “ใครเป็นยัยหื่นตัวน้อยกัน? ที่ฉันทำแบบนั้นก็เพราะ…”เพราะอะไร เธอกลับพูดไม่ออกความรู้สึกแบบนี้มันน่าอึดอัดชะมัด…ทุกข้อที่เขาพูดมา เธอก็เป็นคนทำจริง ๆ แต่จุดประสงค์ของเธอไม่ได้เป็นแบบที่เขาคิดจริง ๆ นะ…“เพราะอะไรล่ะ พูดมาสิ!” ดวงตาของเขาสว่างจนน่ากลัว และยิ่งทำให้เขาในตอนนี้ดูบีบคั้นเป็นพิเศษเจี่ยนจือยกมือปิดหน้า จะให้พูดตรง ๆ ว่าเพราะฉันกลัวขาตัวเองจะพิการ แล้วก็กลัวว่านายจะมีจุดจบที่ไม่ดีหรือไง? ช่างเถอะ ทำเป็นเต่าหดหัวไปก็แล้วกัน…“ยังไงก็ไม่ใช่แบ

โรงอาหารเวินถิงเยี่ยนกับเจี่ยนจือนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งรอยแดงบนใบหน้าของเขายังจางหายไปไม่หมด ตั้งแต่โคนหูไปจนถึงลำคอยังแดงระเรื่ออยู่“ฉันปอกไข่ให้เธอนะ” เขาหยิบไข่ใบนั้นขึ้นมาโดยที่ใบหน้ายังแดงอยู่ เปลือกไข่แค่ใบเดียวกลับปอกอยู่ตั้งห้านาที…พอปอกเสร็จก็วางลงในจานเปล่าตรงหน้าเจี่ยนจือจากนั้นก็เริ่มปอกใบที่สองปอกไข่เสร็จก็เริ่มปอกส้ม…แล้วก็ตามด้วยส้มลูกที่สอง…เจี่ยนจือมองเวินถิงเยี่ยนที่กำลังต่อสู้กับเปลือกไข่และเปลือกส้ม แล้วก็อดทอดถอนใจอีกครั้งไม่ได้ เธอไม่เคยเห็นเวินถิงเยี่ยนเป็นแบบนี้มาก่อนเลย…ทำไมอยู่ ๆ ถึงรู้สึกขำขึ้นมานะ?เวินถิงเยี่ยนสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ ใบหน้าจึงยิ่งแดงกว่าเดิม แม้แต่ท่าทางตอนปอกส้มก็ช้าลงในที่สุด ภายใต้สายตาที่จ้องมองมาอย่างต่อเนื่องและไร้เสียงของเธอ เขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน จ้องกลับด้วยสีหน้าดุและจริงจัง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงข่มขู่ “ฉันบอกแล้ว…ว่าอย่าบังคับให้ฉันทำเรื่องที่พวกเราไม่ควรทำ”คำพูดข่มขู่ที่ฟังดูดุร้ายนี้ พอมาพูดในเวลาแบบนี้พร้อมกับใบหน้าแดงจัดและสายตาที่คอยหลบไปหลบมา กลับยิ่งดูน่าขำเข้าไปใหญ่เจี่ยนจืออดหัวเราะออกมาไม่ได