All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 741 - Chapter 750

อันที่จริงเจี่ยนจือสังหรณ์ใจตั้งแต่แรกแล้วว่าสร้อยข้อมือเส้นนี้ต้องเป็นของเธอแต่จะให้เธอรับเครื่องประดับจากเวินถิงเยี่ยนงั้นเหรอ？การรับเครื่องประดับจากเขา อันที่จริงก็หมายถึงการยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างกันนั่นแหละเจี่ยนจือทำแบบนั้นไม่ได้ แม้เวินถิงเยี่ยนวัยสิบเจ็ดปีตรงหน้าจะแตกต่างจากคนที่เธอเคยรู้จักมากแค่ไหนก็ตามแน่นอนว่าเวินถิงเยี่ยนดูออกว่าเธอกำลังลังเล จึงคว้าข้อมือบางของเธอไว้ และเพียงพริบตาเดียว สร้อยข้อมือเส้นนั้นก็ถูกสวมลงบนข้อมือของเธอเจี่ยนจือพยายามจะชักมือกลับ แต่เวินถิงเยี่ยนกลับจับข้อมือของเธอไว้แน่น“อยู่นิ่ง ๆ ！” เขาเอ็ด “ มันไม่ได้มีความหมายอะไรทั้งนั้นแหละ ก็แค่ของขวัญวันเกิดย้อนหลัง”“ของขวัญวันเกิด？”เจี่ยนจือขมวดคิ้วยุ่ง“ใช่ สร้อยข้อมือที่มีชื่อเธอสลักอยู่ จะเอาไปให้คนอื่นก็ไม่ได้ หรือจะเอาไปคืนที่ร้านก็ไม่ได้อีก เธอไม่ยอมคุยกับฉัน ฉันก็เลยทำได้แค่ทิ้งมันไว้ที่ร้านเครื่องประดับ แล้วก็ให้พนักงานจัดการเอาเอง” เขาพูดไปพลางติดตัวล็อกสร้อยข้อมือให้เธอสร้อยข้อมือเส้นเล็กทำจากแพลทินัม ตรงกลางประดับด้วยเพชรเม็ดเล็ก เพชรเม็ดนั้นเล่นกับแสงไฟสลัว ส่องประกายโดดเ

“ก็ไม่มีเหตุผลอะไร”“ ไม่ได้ นายพูดมาให้เคลียร์เลยนะ！” อาเฟิงยังคงคาดคั้นไม่เลิกเวินถิงเยี่ยนถอนหายใจ “ บรรพบุรุษฉันสั่งห้ามน่ะ……”“อะ……อะไรนะ บรรพบุรุษสั่งห้าม？” อาเฟิงสับสนยิ่งกว่าเก่า “ นี่นายเล่นบาสนะ ต้องจุดธูปอัญเชิญบรรพบุรุษด้วยเหรอ？”“บรรพบุรุษมาแล้ว” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับถาดอาหารที่ถูกวางลงบนโต๊ะของเวินถิงเยี่ยนกับอาเฟิงเมิ่งเฉิงซ่งและการเคลื่อนไหวนี้ ทำให้เจี่ยนจือกับหร่านเฉินที่แอบฟังอยู่ถูกจับได้ทันทีเวินถิงเยี่ยนเงยหน้ามองเธอ ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนสายตาคู่คมจะเลื่อนจากถาดอาหารของเธอไปหยุดที่ข้อมือบางเธอยังสวมสร้อยข้อมือเส้นนั้นอยู่เวินถิงเยี่ยนคลี่ยิ้มบาง “อาเฟิงกินเสร็จแล้ว พวกเธอมานั่งสิ”อาเฟิงก้มมองบะหมี่ผัดของตัวเองที่ยังเหลือกว่าครึ่งจาน：？？？เมื่อหันไปเห็นแววตาแน่วแน่ของพี่ใหญ่ อาเฟิงก็จำใจยกถาดอาหารของตัวเองขึ้นมาอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะพูดขึ้นอย่างไม่เต็มใจ “อาซ่ง นายรู้จักบรรพบุรุษของพี่ใหญ่ด้วยเหรอ？”เวินถิงเยี่ยน：……เมิ่งเฉิงซ่ง：……เจี่ยนจือ：……หร่านเฉินมองตามอาเฟิงที่เดินไปกินไป ขณะที่กำลังจะนั่งลงบนที่ว่าง เธอก็อยากถามเหลือเกินว่

ครูที่ดูแลสภานักเรียนถึงกับชะงักไป “ครูฝ่ายปกครองครับ แต่ว่า...รายชื่อกับลำดับขั้นตอนก็กำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว เจี่ยนจือเองก็เตรียมตัวพร้อมแล้วด้วย ถ้าจู่ ๆ จะเปลี่ยนคนเอาตอนนี้...”“ฉันบอกให้เปลี่ยนก็ต้องเปลี่ยน!” ครูฝ่ายปกครองขัดขึ้นอย่างหงุดหงิด เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิด ก่อนจะยื่นหน้าจอไปตรงหน้าครูผู้ดูแลอย่างกระแทกกระทั้น แล้วใช้นิ้วจิ้มหน้าจอแรง ๆ “ดูเอาเองสิ! นักเรียนแบบนี้มีสิทธิ์อะไรมาเป็นตัวแทนโรงเรียนมอบดอกไม้ในงานสำคัญขนาดนี้? นี่มันเป็นการทำให้โรงเรียนขายหน้าชัด ๆ!”บนหน้าจอโทรศัพท์ของเขาเป็นภาพถ่ายของเจี่ยนจือกับเจี่ยนหลานที่ถ่ายตรงหน้าโรงเรียนพอดี เป็นจังหวะที่เจี่ยนหลานยกมือขึ้นจัดผมที่ถูกลมพัดจนยุ่งให้เจี่ยนจือครูฝ่ายปกครองเลื่อนดูทีละภาพ มีทั้งภาพที่เจี่ยนจือกับเจี่ยนหลานไปกินหม้อไฟด้วยกัน ภาพที่เจี่ยนหลานคีบอาหารใส่จานให้เจี่ยนจือระหว่างกินหม้อไฟ รวมถึงภาพตอนที่ทั้งสองเดินเล่นด้วยกัน แล้วเจี่ยนจือกินอิ่มจนแน่นท้อง เลยต้องเอามือเกาะไหล่พี่ชายเอาไว้...บรรดาครูที่รับผิดชอบลำดับขั้นตอนของงานและคณะกรรมการสภานักเรียนหลายคนที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็เหลือบเห็นภาพเหล่านั้น

“นั่นสิ สรุปแล้วเจี่ยนจือไปทำให้ใครไม่พอใจกันแน่? ถึงได้ถูกใส่ร้ายแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า? หร่านเฉิน ทำไมเธอดูไม่โกรธเลยล่ะ?”หร่านเฉินจะไม่โกรธได้ยังไง?เพียงแต่เธอเองก็รู้จักผู้ชายคนนี้จริง ๆ เขาคือพี่ชายของเจี่ยนจือเธอเหลือบมองเวินถิงเยี่ยนแวบหนึ่ง ดูเหมือนเวินถิงเยี่ยนเองก็ไม่ได้โกรธเหมือนกันสาเหตุที่ไม่โกรธก็เพราะไม่รู้ว่าเวินถิงเยี่ยนไปได้ข่าวมาจากไหน ว่าคนที่จะมาบริจาคเงินในวันนี้ก็คือพี่ชายของเจี่ยนจือ ตอนนี้เธอกับเวินถิงเยี่ยนคงกำลังคิดเหมือนกันใช่ไหม?นั่งรอให้พี่ชายของเจี่ยนจือปรากฏตัว แล้วคอยดูว่าเรื่องตลกวุ่นวายครั้งนี้จะจบลงยังไงหร่านเฉินหันไปมองทางฝั่งห้องเรียนสายศิลป์แล้ว ก่อนจะเห็นว่าแม้แต่เจี่ยนจือเองก็ยังนั่งอยู่อย่างสงบนิ่ง ไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจอะไรเลยในบริเวณแถวของห้องเรียนสายศิลป์ เจี่ยนจือเองก็รู้ว่าเพื่อนร่วมชั้นต่างกำลังมองมาที่เธอ มีบางคนกระซิบถามเมิ่งเฉิงซ่ง เพราะเมิ่งเฉิงซ่งสนิทกับเธอมากแต่เมิ่งเฉิงซ่งเพียงแค่นหัวเราะเท่านั้นกลับกลายเป็นว่าครูเหมียวซึ่งเป็นครูประจำชั้นต่างหากที่โกรธมากที่สุด เธอเดินมาหาเจี่ยนจือ ก่อนจะก้มตัวลงถามด้วยความเป็นห่วง

เจี่ยนหลานไม่ได้เดินไปยังโพเดียมบนเวทีหลัก แต่กลับจูงมือเจี่ยนจือไปยืนอยู่ใต้จอภาพขนาดใหญ่ด้วยกัน ซึ่งตรงกับภาพที่หยุดค้างอยู่บนหน้าจอพอดีหากจะบอกว่าเมื่อครู่นี้ครูฝ่ายปกครองยังมองไม่ชัดว่าเจี่ยนหลานคนนี้หน้าตาเป็นอย่างไร ตอนนี้เมื่อเห็นใบหน้าที่เหมือนกับคนในภาพทุกกระเบียดนิ้ว สีหน้าของเขาก็ซีดเผือดราวกับคนหมดอาลัยตายอยากอย่างแท้จริงขณะนี้เจี่ยนหลานยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า เตรียมจะเอ่ยปากพูดแม้ผู้อำนวยการจะรู้สึกกระอักกระอ่วนจนแทบอยากหาที่มุดหนี แต่ก็ยังยื่นไมโครโฟนให้เจี่ยนหลานประโยคแรกที่เจี่ยนหลานพูดหลังจากรับไมโครโฟนมาก็คือ “รูปนี้ถ่ายออกมาได้ไม่เลวเลย”ทันใดนั้น ด้านล่างเวทีก็เงียบกริบ ไม่มีใครพูดแม้แต่คนเดียวสายตาของเขากวาดผ่านครูฝ่ายปกครองที่ยืนอยู่ข้างเวที ซึ่งตอนนี้ใบหน้าซีดขาวและมีเหงื่อเย็นไหลออกมาไม่หยุด ก่อนจะค่อย ๆ กวาดมองใบหน้าแต่ละคนด้านล่างเวทีที่มีทั้งความหวาดกลัว ความอยากรู้อยากเห็น และความรู้สึกร้อนตัว“ดูท่าว่า...” เจี่ยนหลานเอ่ยต่อ “ก่อนที่ผมจะแสดง ‘น้ำใจ’ ที่มีต่อการศึกษาของโรงเรียนแห่งนี้ ผมคงต้องขอบคุณผู้หวังดีบางคนที่มอบ... ‘ของขวัญต้อนรับ’