All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 761 - Chapter 770

หลังจากครั้งนั้น เจี่ยนจือก็ไม่ได้กลับเข้าไปในโลกแห่งความฝันอีกเลยเธอใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวที่ลอนดอน ต้อนรับหิมะแรกของปีนี้ด้วยกัน ตามมาด้วยหิมะที่ตกลงมาอีกหลายครั้ง ฉลองคริสต์มาสและปีใหม่ด้วยกันอย่างครึกครื้น รวมถึงบินกลับประเทศเพื่อฉลองเทศกาลตรุษจีนตอนที่กลับมาถึง เธอยังนัดหร่านเฉินออกมาเจอกันอยู่บ่อย ๆทั้งสองคนไปกินข้าว ชอปปิง จิบชายามบ่ายด้วยกัน พากันเดินไปตามตรอกซอกซอยเล็กใหญ่ในไห่เฉิงที่เคยเดินเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กจนแทบครบทุกแห่งเนื่องจากเจี่ยนหลานมีธุระด่วนทางฝั่งลอนดอน เขาจึงต้องเดินทางกลับไปก่อนที่เทศกาลตรุษจีนจะสิ้นสุดลง ส่วนคุณป้าเองก็นาน ๆ ทีจะได้กลับมาสักครั้ง แถมยังเที่ยวไม่เต็มอิ่ม จึงตกลงกันว่าจะรอให้เจี่ยนหลานกลับมาครั้งหน้า แล้วค่อยเดินทางกลับลอนดอนไปพร้อมกันและการกลับประเทศในครั้งนี้ ก็กินเวลานานจนถึงช่วงฤดูใบไม้ผลิโรงเรียนต่าง ๆ ในไห่เฉิงทยอยเปิดเทอมกันหมดแล้ว เจี่ยนจือจึงนัดหร่านเฉินกลับไปเยี่ยมคุณครูที่โรงเรียนด้วยกันได้กลับมาเยี่ยมรั้วโรงเรียนที่เคยมีความทรงจำร่วมกัน ทั้งสองคนต่างก็รู้สึกอาลัยเมื่อต้องเดินผ่านห้องเรียนที่เคยนั่งเรียนในอดีต“เจี

จู่ ๆ เจี่ยนจือก็นึกย้อนถึงช่วงครึ่งแรกของชีวิตตัวเองขึ้นมา รู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตานิดหน่อย เจี่ยนจือในห้วงเวลานี้เข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวกว่าเธอมาก บางทีอาจเป็นเพราะได้พบคุณป้ากับพี่ชายตั้งแต่เนิ่น ๆ จึงมีที่พึ่งพิง ไม่ต้องทนถูกพ่อแม่แท้ ๆ รังแกข่มเหงอยู่ตลอดเวลา ทั้งไม่ต้องคอยกังวลว่าคุณย่าจะถูกพวกเขารังแกด้วย หรือบางทีอาจมีเหตุผลอื่นก็ได้ แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด เธอก็เชื่อว่าเจี่ยนจือในห้วงเวลานี้จะมีชีวิตที่ดีกว่าช่วงครึ่งแรกของชีวิตที่เธอเคยผ่านมาส่วนสถานการณ์ตรงหน้า เห็นได้ชัดว่าแม้แต่เวินถิงเยี่ยนเองก็ยังคาดไม่ถึงว่าจะลงเอยเช่นนี้ เขาจึงได้แต่ยืนนิ่งอึ้ง ทำอะไรไม่ถูกอาซินถอยกรูดไปหลายก้าว แทบอยากตัดขาดความสัมพันธ์กับเวินถิงเยี่ยนให้รู้แล้วรู้รอด มีเพียงลั่วอวี่เฉิงที่หัวเราะออกมา ก่อนจะขยับเข้าไปหาเวินถิงเยี่ยนแทน “อาเยี่ยน นาย……”“เงียบไปซะ！” เจี่ยนจือยกมือชี้ลั่วอวี่เฉิง “ถ้าไม่อยากลงไปนอนกับพื้นเหมือนหมอนั่นก็เงียบไป！”ลั่วอวี่เฉิงได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ พลางหันไปมองเวินถิงเยี่ยน แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เธอจึงถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัวเช่นกันและในจังหวะนั้น เส

และในที่สุดเจี่ยนจือก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้งตอนที่ตื่นขึ้นมา ตัวเธอกำลังนอนอยู่ในบ้านที่ไห่เฉิง คราวนี้เธอแค่หลับไปในช่วงบ่าย หรือจะเรียกว่านอนกลางวันก็ได้หลังตื่นขึ้นมา เธอจำไม่ค่อยได้แล้วว่าเวินถิงเยี่ยนพูดอะไรกับเจี่ยนจือตัวน้อยบ้าง รู้เพียงว่าร่างกายอ่อนเพลียไปหมดหลายวันต่อมา เจี่ยนหลานก็กลับประเทศ เขาจัดการธุระของบริษัทในประเทศอยู่ครึ่งเดือน ก่อนจะมารับพวกเธอทั้งสามคนแล้วเดินทางกลับลอนดอนด้วยกันนับจากนั้น เจี่ยนจือก็ไม่อาจกลับเข้าไปในความฝันแบบนั้นได้อีกหนึ่งเดือน สองเดือน สามเดือน……เธอถึงขั้นคิดว่าเรื่องราวที่เธอได้พบเจอในห้วงเวลานั้นเป็นแค่ความฝันจริง ๆ ก็เหมือนกับตัวเอกในนิยายหลายเรื่องที่เข้าใจว่าตัวเองได้ไปใช้ชีวิตอยู่ในอีกห้วงเวลาหนึ่ง แต่สุดท้ายเรื่องทุกอย่างก็เป็นเพียงฝันตื่นหนึ่งเท่านั้นฤดูร้อนวนมาอีกครั้ง และเทศกาลศิลปะเอดินบะระก็เวียนมาอีกหนเจี่ยนจือกลับมาเข้าร่วมกับคณะนาฏศิลป์ และตอนนี้ก็ร่วมกันสร้างสรรค์ผลงานใหม่กับทางคณะมาได้ครึ่งปีกว่า และในที่สุดพวกเธอก็เตรียมการแสดงเสร็จทันก่อนที่เทศกาลศิลปะเอดินบะระจะเริ่ม อีกทั้งยังสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ให้กับเท

ตอนแรกเขาถอดเสื้อยืดที่อยู่บนตัวออก จากนั้นก็เข็มขัดหนัง กางเกง แม้แต่กางเกงชั้นในเขาก็ไม่คิดจะเข้าไปถอดในห้องน้ำดี ๆ หรือไง？“เวินถิงเยี่ยน！” เธออดหวีดร้องไม่ได้และแน่นอนว่าเวินถิงเยี่ยนไม่ได้ยินเสียงของเธอ ยังคงถอดเสื้อผ้าที่สวมอยู่บนร่างกำยำออก ……เจี่ยนจือพยายามใช้แรงเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ในที่สุดก็หนีจากภาพตรงหน้าได้สักทีเมื่อได้ยินเสียงสายน้ำกระทบพื้น เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หันกลับมาสำรวจห้องของเวินถิงเยี่ยนอีกครั้งเวินถิงเยี่ยนเก็บของทั้งหมดเสร็จแล้ว ดูเหมือนเขาพร้อมที่จะเดินทางไปเมืองหลวงได้ทุกเมื่อเลยบนโต๊ะเขียนหนังสือของเขามีของกองหนึ่งวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ เธอลอยเข้าไปใกล้ ตั้งใจจะดูว่าเขาวางแผนอะไรเอาไว้บ้าง แต่กลับพบว่ากระดาษร่างที่เธอเคยเขียนวางอยู่ด้านบนสุดของกอง“เวินถิงเยี่ยน อย่าลืมที่นายรับปากฉันไว้นะ ห้ามไปเล่นกับอาเหวิน อาซิน และลั่วอวี่เฉิง ห้ามเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับพวกเขา ห้ามเป็นเพื่อนกับพวกเขาด้วย”กระดาษแผ่นนั้นมีทั้งข้อความที่เธอซึ่งเป็นแค่ร่างเงาโปร่งใสเขียนทิ้งไว้ และยังมีวิธีแก้โจทย์ที่เขาเขียนไว้ด้วย นี่เขายังเก็บมันไว้อีกเหรอ ผ่านไป

ข้อความโดยละเอียดคือ：เมิ่งเฉิงซ่ง หากนายได้อ่านข้อความนี้ ก็อย่าแปลกใจไปเลยแล้วก็ไม่ต้องถามด้วยว่าเพราะอะไรเพราะฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันจักรวาลกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต มีเรื่องราวมากมายเหลือคณานับที่มนุษย์ไม่อาจหาคำตอบได้ฉันโชคดีที่ได้เป็นเพื่อนร่วมชั้นกับนาย มีนายเป็นเหมือนพี่น้องต่างสายเลือด ฉันโชคดีที่ได้เดินตามรอยนาย เดินทางไปในทุกที่ที่นายไป ดีใจที่ตัวฉันได้กลายเป็นนายอีกคน และได้ตัดสินใจแทนนาย ขอให้ชีวิตที่เหลือของนายราบรื่นและสงบสุข ขอให้นายมีความสุขตลอดไปเจี่ยนจือลอยอยู่เหนือข้อความเหล่านั้น จากมุมมองของเธอตอนนี้ เธอมองเห็นขนตาของเมิ่งเฉิงซ่งค่อย ๆ ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา“หง่าง——หง่าง——หง่าง——” ไม่รู้ว่าเสียงระฆังดังมาจากทางไหน มันดังจนหัวใจเธอสั่นไหวด้วยความเจ็บปวด ท่ามกลางสติอันเลือนราง เธอคล้ายได้ยินเสียงสวดมนต์ดังขึ้นข้างหู ขมับของเธอเริ่มปวดตุบ เมื่อสติของเธอดับวูบลง เหมือนเธอจะได้ยินเสียงของใครบางคนดังมาจากห้วงความทรงจำอันไกลโพ้น：ถ้าหากชาติหน้ามีจริง หวังจริง ๆ ว่าจะช่วยทำให้ความปรารถนาทุกอย่างของเขาเป็นจริง“ติ๊ง——” ไม่รู้ว่าเสียงกริ่งที่ไหนช่วยดึงเจี่ยนจือออกมาจากห้