All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 751 - Chapter 760

แม้ว่าบรรดาครูและนักเรียนจะสงสัยกันมากว่าทำไมถึงมีรถตำรวจมา แต่เมื่อพิธีการสิ้นสุดลงแล้ว ทุกคนก็ยังคงปฏิบัติตามระเบียบ เดินกลับห้องเรียนไปโดยที่หันกลับมามองอยู่ทุกสามก้าวแต่ความอยากรู้อยากเห็นก็ยังคงมีอยู่ หลังเลิกเรียน ทุกคนจึงแอบสืบถามกันว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เจี่ยนจือเองก็เพิ่งมารู้ในภายหลังว่า คนที่ถูกตำรวจพาตัวไปนั้นมีทั้งครูฝ่ายปกครองและติงรั่วหลานรวมอยู่ด้วยไม่กี่วันต่อมา ก็มีประกาศอย่างเป็นทางการจากทางตำรวจออกมา เปิดเผยพฤติกรรมการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงของรองผู้อำนวยการ โดยหลัก ๆ คือการรับสินบนเพื่อจัดหาที่เรียนให้แก่นักเรียน ซึ่งครูฝ่ายปกครองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย เดิมทีทั้งสองคนก็เป็นญาติกันอยู่แล้วนอกจากนี้ ทางตำรวจยังได้ออกประกาศชี้แจงข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์กลั่นแกล้งในโรงเรียนที่ติดอันดับคำค้นหายอดนิยมในท้องถิ่นด้วยว่า เจี่ยนจือต่างหากที่เป็นผู้เสียหาย ส่วนคลิปวิดีโอในห้องน้ำที่ถูกตัดต่อไปก่อนหน้านี้ แท้จริงแล้วเป็นเพียงการที่เจี่ยนจือลุกขึ้นสู้กลับในสถานการณ์ที่จนมุมเท่านั้น ส่วนผู้ที่มีส่วนร่วมในการปล่อยข่าวลือและผู้ที่ลงมือกลั่นแกล้งผู้อ

ที่จริงเธอมักจะสงสัยอยู่บ่อย ๆ ว่าการที่ตัวเองย้อนกลับไปในสมัยมัธยมปลายนั้นเป็นเพียงความฝัน หรือว่ามีห้วงเวลาคู่ขนานอยู่สองแห่งจริง ๆ กันแน่ เธอถึงขั้นรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้มากกว่าที่ทุกอย่างจะเป็นเพียงความฝันทว่าสร้อยข้อมือเส้นนี้...การฟื้นขึ้นมาของเธอทำให้บ้านตระกูลเจี่ยนกลับมาคึกคักอีกครั้งทั้งคุณป้าและพี่ชายของเธอต่างก็ไม่รู้ว่าวิ่งเข้าออกห้องของเธอไปกี่รอบแล้วเธอมองใบหน้าของพี่ชายที่อายุสามสิบกว่า ก่อนจะนึกถึงเจี่ยนหลานวัยหนุ่มในความฝันที่เพิ่งบริจาคเงินให้โรงเรียนของเธอไปหมาด ๆ จึงรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ“มองพี่แบบนั้นทำไม? นอนหลับไปตื่นหนึ่ง ตื่นมาก็จำพี่ชายตัวเองไม่ได้แล้วเหรอ?” เจี่ยนหลานก้มตัวลงมาถามด้วยรอยยิ้มเจี่ยนจือรู้สึกมาตลอดว่าพี่ชายของเธอยังดูหนุ่มมาก ทั้งที่อายุสามสิบกว่าแล้ว แต่กลับไม่มีร่องรอยของกาลเวลาปรากฏให้เห็นเลยสักนิด ทว่าเมื่อเทียบกับเจี่ยนหลานในความฝัน ดวงตาคู่นี้กลับดูเจ้าเล่ห์เหมือนจิ้งจอกเฒ่าเหลือเกิน...เธอส่ายหน้า ก่อนจะเอ่ยออกมาประโยคหนึ่งว่า “พี่ พี่แก่แล้วนะ”แววตาของเจี่ยนหลานเปลี่ยนเป็นคมกริบทันที “หนอยแน่ ฝากไว้ก่อนเถอะ ของขวัญไม่ต้อง

แต่เวินถิงเยี่ยนมองไม่เห็นเธอ เขายื่นมือไปจับมือกับอาเหวินที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสเจี่ยนจือมองตำแหน่งที่ตัวเองยืนอยู่ เธอยืนแนบชิดกับเวินถิงเยี่ยนจนแทบจะเป็นร่างเดียวกัน แต่เธอกลับไม่รู้สึกถึงตัวตนของเวินถิงเยี่ยนเลยสักนิด และเวินถิงเยี่ยนเองก็ไม่รู้สึกถึงตัวตนของเธอเช่นกันเธอทำได้เพียงเบิกตามองเวินถิงเยี่ยนจับมือและสวมกอดอาเหวินอย่างทำอะไรไม่ได้จากนั้นก็มองดูพวกเขากอดคอพาดไหล่กัน นัดหมายว่าจะไปกินข้าวที่ร้านอาหารของเวินถิงเยี่ยนไม่ว่าเธอจะตะโกนเรียกจากด้านหลังยังไง แม้กระทั่งกระโดดเกาะหลังเวินถิงเยี่ยนแล้วบีบคอเขา เขาก็ไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อยเธอหันไปมองเจี่ยนจืออีกครั้ง ตอนนี้เจี่ยนจือกำลังเดินเคียงข้างเมิ่งเฉิงซ่ง ทั้งสองพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนานเธอจึงลองพุ่งเข้าไปทาบทับร่างของเจี่ยนจือ อยากลองดูว่าจะสามารถหลอมรวมเข้ากับร่างกายของเจี่ยนจือได้หรือไม่ แต่ปรากฏว่าไม่ได้ผล ไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อยหมดหนทางแล้ว ตอนนี้ตัวเธอทำอะไรไม่ได้เลย ทำได้เพียงเฝ้ามองพวกเขาออกจากโรงเรียนมัธยม47ไปอย่างเงียบ ๆเธอถึงขั้นไม่สามารถออกจากความฝันนี้ได้ด้วยซ้ำ มุมมองของเธ

เธอล่องลอยอยู่ภายในห้องนอนของเวินถิงเยี่ยนนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในห้องนอนของเวินถิงเยี่ยนสมัยที่เขายังเป็นนักเรียนรูปแบบการตกแต่งเหมือนกับเขาหลังแต่งงานไม่มีผิด ทั้งสะอาด เป็นระเบียบเรียบร้อย และเรียบง่าย การได้อยู่ในห้องแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกราวกับได้ย้อนกลับไปยังห้องทำงานของเขาในช่วงชีวิตแต่งงานของทั้งคู่บนผนังที่โต๊ะหนังสือวางชิดอยู่ มีตารางที่เขาเขียนด้วยมือตัวเองติดเอาไว้ เธอจึงขยับเข้าไปใกล้เพื่อดูว่าเขาเขียนอะไรไว้บ้าง จากมุมมองของเธอ ตอนนี้ดูราวกับว่ากำลังลอยอยู่เหนือโต๊ะหนังสือของเขามันคือตารางแผนการเรียนที่เขาเขียนเอาไว้นั่นเองช่างเป็นคนที่มีวินัยในตัวเองสูงจริง ๆ แม้แต่เวลาทุก ๆ สิบห้านาทีในแต่ละวันก็ไม่ปล่อยให้เสียเปล่าเลยตารางแผนการของเขามีทั้งแผนหลักหนึ่งฉบับ จากนั้นก็เป็นแผนรายสัปดาห์และแผนรายเดือนกำหนดสิ้นสุดของแผนหลักอยู่ที่เดือนสิงหาคมปีหน้า ซึ่งก็คือช่วงปิดเทอมฤดูร้อนหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ เขาเขียนเอาไว้เพียงสามคำว่า ‘ไปเมืองหลวง’ไปเมืองหลวง...เธอจ้องมองข้อความบรรทัดนั้นอย่างเหม่อลอย แต่แล้วก็มีเสียงความเคลื่อนไหวดังขึ้นจากด้านหลังเธอรี

เจี่ยนจือขมวดคิ้ว ก่อนจะถามเสียงเบา“ของที่ใส่อยู่บนข้อมือเหรอ? ใส่อะไรอยู่ล่ะ?” คุณย่ายังคงจับข้อมือข้างที่เธอสวมสร้อยข้อมือเอาไว้พลางยิ้มขำ “หลานยังไม่ตื่นดีหรือเปล่าเนี่ย?”เจี่ยนจือยกมือของตัวเองขึ้นมา จ้องมองสร้อยข้อมือที่เปล่งประกายระยิบระยับอยู่บนข้อมือ “หนูไม่ได้ใส่อะไรอยู่เลยเหรอคะ?”“ก็ใช่น่ะสิ” คุณย่าเองก็มองเธอด้วยความสงสัยเช่นกันเจี่ยนจือลดมือลง “อ๋อ เมื่อกี้หนูเพิ่งฝันว่าตัวเองซื้อสร้อยข้อมือเส้นใหม่มาน่ะค่ะ...”ดูเหมือนว่าสร้อยข้อมือเส้นนี้ นอกจากตัวเธอเองแล้ว คนอื่น ๆ ในห้วงเวลานี้จะมองไม่เห็นกันหมดเลยงั้นเหรอ?แต่คุณย่ากลับจำคำพูดประโยคนี้ของเธอเอาไว้ หลังจากไปชมนิทรรศการเสร็จก็พาเธอไปซื้อสร้อยข้อมือต่อเธอยื่นมือข้างที่สวมสร้อยข้อมืออยู่แล้วออกไป พนักงานขายเพียงชมว่าเธอมีผิวพรรณสวย และเข้ากับสร้อยข้อมือเส้นที่กำลังลองสวมอยู่มาก จากนั้นก็สวมสร้อยข้อมือเส้นใหม่ลงบนข้อมือตรงตำแหน่งที่เธอสวมสร้อยข้อมืออีกเส้นอยู่แล้วที่แท้ทุกคนก็มองไม่เห็นสร้อยข้อมือเส้นนี้จริง ๆ...หากไม่ใช่เพราะเธอสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความรู้สึกของสร้อยข้อมือที่สวมอยู่บนข้อมือ แม้แต่ตั