His Obsession is My Sweetest Revenge 의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

Mabilis kong inagaw ang kamay ko kay Locke. Tinignan ko ito ng masama dahil sa pakikialam nito sa akin.“Alam mo? Bukod sa masama mong ugali, ayoko rin yang pakikialam mo sa akin! Hindi ka ba masaya kung hindi mo nasisira ang araw ko?!” singal ko rito.Tinaasan lang ako nito ng kilay. Dahil sa inasta niya, humarap ako ng maayos sa kanya. Nagpamewang ako at tinaasan ko rin siya ng kilay.Nakaharang kami ngayon sa malaking pintuan papasok sa mansyon nila. Ang nasa aking likod ang ay magarbong hagdan, samantalang si Locke naman ay mga bulaklak na nagmumula sa hardin. Nakikita ko rin ang fountain mula sa kinatatayuan ko.Batid kong nakikita kami ng mga nasa kusina pero hindi ko mapigilan ang sarili kong harapin itong si Locke.Kahit pa na sinabi ko kahapon na iiwasan ko na ito at hindi na sagot sagutin, hindi ko mapigilan ang sarili ko dahil sa kasamaan ng ugali niya. At ang pakikialam nito sa mga ginagawa ko.“Bakit ba nakikialam ka lagi sa akin? Hindi naman ako nakikialam sa’yo, ah!” du

Ang awa ay hindi dapat ibinigay kay Locke. Maging ang kabaitan ay dapat ipagkait sa kanya.Ang isang katulad niyang masamang lalaki ay hindi dapat pinaglalaanan ng kabutihan at awa!Nawalan na ako ng ganang kumain nang marinig ko ang sinabi nito. Uminom na lang ako ng tubig at inalayo ng bahagya ang plato palayo s akin. Nawala na rin kasi ang gutom ko kahit na nakakalimang subo pa lang ako.Tumingin ako ng masama kay Locke. Hindi naman ako nakikita nito dahil muli siyang naging abala sa kanyang pag-inom at paninitig sa picture frame niyang hawak.Alam ko naman totoo ang sinabi nito—deceiver ako, pero nakikipag-usap ako ng maayos sa kanya. Nagbigay pa nga ako ng maayos na payo, pero anong ginagawa niya? Pinapairal niya ang kasamaan ng ugali niya!At isa pa, pinapakitaan ko na nga ito ng kabaitan dahil naaawa ako sa kalagayan niya, pero ang sama-sama pa rin ng ugali niya. Kaya dapat talaga hindi kinakaawaan ang isang katulad nito.“Alam mo na kung bakit ka niloko? Dahil masama ang ugali

Halos nasa isang milyon ang kulang sa pinasahod sa mga magulang ko sa loob ng dalawang taon. Hindi pa roon kasama ang isa pa nilang trabaho. Hindi pa kasama roon ang ilang taon pa nilang ginugol sa pagsisilbihan sa mga Salvador.Hindi ako kumain nang gabi dahil sa galit. Halong halo galit sa kanila at sa sarili ko.Paanong pinagkaloob ko ang sarili ko kay Locke at hindi inalala ang paghihirap ng mga magulang ko? Paanong nagpakasya ako dahil sa kapusukan na hindi inalala ang mga mahal kong mga magulang?!“Hija, hindi ka kumain kagabi?” tanong sa akin ni Tita Kelly nang mag-agahan kami.Malamig ko itong tinignan.Paano nitong nagagawang humarap sa akin sa kabila ng ginawa niya sa mga magulang ko? Paano nitong nagagawang maging bait-baitan sa harap ko kung batid niya ang kasamaan niya?Ganito ba talaga ang mga Salvador? Wala silang sinasanto pagdating sa kanilang mga masasamang ugali?!“Talitha?”Kumurap ako. Ang nagtatakang mga mata ni Tita Kelly ang siyang bumungad sa akin. Hindi ko na

Ang sunod kong kinuha ay ang maliit na antique na banga. Kinuha ko ito nang madaling araw. May lamesa kasi sa pasilyo—kung saan malapit sa aking kwarto, kaya mabilis ko rin itong naitago.Alam kong may halaga ang bangang kinuha ko. At sa day off ko, ibebenta ko iyon kasama ang hikaw na kinuha ko.Tatlong araw na ang nakalipas magmula nang nakawin ko ang hikaw ni Tita Kelly. Naiinis na nga ako dahil hindi ako makapuslit sa mga kwarto rito. Akala ko ay wala na akong mananakaw ulit, hanggang sa nakita ko nga ang maliit na banga kaya nabuhayan ako ng loob.Sakto lang sa bag ko ang banga kaya hindi ako mahihirapan kung ilalabas ko nga ito sa mansyon.“Aleng Nena, where’s my antique vase?” bungad ni Tita Kelly pagkalabas ko sa aking kwarto.Umaga pa lang pero kita na sa mukha ni Tita Kelly ang stress.“Nandito lang po noong isang araw iyong banga, Ma’am Kelly,” kinakabahan na sagot ni Aleng Nena.Sumandal ako sa hamba ng aking kwarto. Pinanuod ko si Tita Kelly at Aleng Nena na tinitignan an

Suminghap ako. Hindi ako makapaniwala sa narinig mula sa kanya.Talaga bang nahihibang na itong si Locke? Bakit tila wala ito sa katinuan ngayon?“Sex mo mukha mo!” singal ko rito.Ano siya? Sinuswerte?Alam kong nasarapan ako sa unang pagtatalîk namin, pero hanggang doon na lang iyon. Ayoko nang ulitin pa.“So, you don’t want my condition?” tanong ni Locke kahit obvious na ang isasagot ko.Mabilis akong umiling. Hindi na kailangan magsalita ako, dahil kahit hindi ako umiling, nasisiguro kong makikita niya sa mukha ko ang pagkaayaw ko sa gusto nito.“Okay. I’m easy to talk to.”Kinuha nito ang cellphone niya. May kinalikot siya rooon. Kumunot naman ang noo ko dahil sa pinanggagawa nito sa harapan ko.Bakit hindi na lang ito bumalik kung saan siya galing nitong mga nakaraang araw? Payapa ang pagtira ko rito sa mansyon nila noong hindi siya naglalagi rito, pero ngayon narito na ulit siya, nawawala ang kapayapaan ngayon dito.Ipinakita ni Locke ang cellphone niya sa akin. Kitang kita ko