Alle Kapitel von His Obsession is My Sweetest Revenge : Kapitel 31 – Kapitel 40

Halos mabali ang mga leeg ng mga bisita habang sinusundan nila kami ng tingin paalis sa function hall kung saan nagkakagulo pa rin dahil sa nabasag.Hindi ko naman mapigilan ang igala ang paningin ko sa kanila dahil ang mga mata nila ay nanlilisik sa akin. May mga nagbubulungan pa nga habang nakatingin sila sa akin. Ang iba ay tinitignan ako mula ulo hanggang paa bago sila sabay na tatawa.Yumuko ako.Habang tangay ni Locke ang kamay ko, napagtanto kong hindi talaga ako nababagay rito. Hindi ako nababagay sa mga mayayaman. At ayokong makibagay sa kanila.Masyado mataas ang tingin ng mga mayayaman sa kanilang sarili dahil lang may pera sila. Akala nila dadalhin nila sa langit ang perang nagpapasama sa kanilang mga ugali.“Saan ba tayo pupunta?” tanong ko kay Locke nang makalabas na kami function hall.Pumasok kami sa elevator. Hindi naman sumagot sa akin si Locke. Nakabusangot lang ito. Madilim din ang mukha.Nasaan ba ang ex girlfriend nito? At bakit bigla na lang sumulpot ito kanina

Hinanap ko sa aking isipan ang galit ko para sa mga Salvador—ang poot na dapat ay nag-uudyok sa akin na wasakin ang pamilya niya. Pero bakit tila naglalaho ang talim ng aking paghihiganti sa tuwing lumalapat ang kanyang mga labi sa akin? Ang halik na iginawad ni Locke ay hindi katulad ng mga nauna; ito ay mas madiin, mas gutom, at tila may layuning burahin ang bawat pag-aalinlangan sa isip ko. Ipinahiga niya ako sa kama nang hindi pinuputol ang aming halikan. Hinawakan niya ang aking panga nang may sapat na diin upang hindi ako makaiwas, habang ang kabilang kamay niya ay nakabaon sa aking buhok, pilit na inilalapit ang mukha ko sa kanya. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga sa aking balat—mabigat at puno ng pagnanasang hindi na kayang itago. Sa bawat kagat niya sa aking ibabang labi, tila ba nag-iiwan siya ng marka—isang paalala na sa gitna ng aming laro, siya ang may hawak ng kontrol. Ang kanyang dila ay mapusok na nanunuot, nilalaro ang sa akin sa paraang nagpapahina sa aking

Nanatili ang tensyon sa pagitan namin ni Sofia habang nakangisi siya sa akin. Hindi pa man ako nakakasagot sa kanyang banta, naramdaman ko ang pagdating ng isang mabigat na presensya sa aking likuran.“Anong nangyayari rito?” malamig na tanong ni Locke.Mabilis na nagbago ang anyo ni Sofia. Ang kaninang nanlilisik na mga mata dahil sa galit ay agad na napalitan ng mapungay at tila nagmamakaawang tingin.“Locke! I have great news!” masayang sabi ni Sofia sabay kapit sa braso ni Locke. “I’m not pregnant, Locke. Hindi totoo ang balita. Hindi ako buntis sa lalaking sinasabi nila.”Naramdaman ko ang paninigas ng katawan ni Locke sa narinig. Tumingin siya kay Sofia, pagkatapos ay dahan-dahang lumingon sa akin. Ang kanyang mga mata ay walang mababasang emosyon, tila ba bumalik siya sa pagiging malamig na Locke Salvador na nakilala ko noong una.“Let’s talk in private, Sofia,” sambit ni Locke matapos itong umiwas ng tingin sa akin. Ang kaniyang boses ay malamig at walang bahid ng saya, dahila

Mabilis akong nagtungo sa mga mokong. Nang makalapit ako sa kanila ay nakita kong halos mapuno na nila ang timbang hawak-hawak nila. Hindi ko alam na seseryosohin pala nila talaga ang sinabi ko. Lumingon sa akin si Reed nang makita niya ang paglapit ko. Nang tingnan niya ang aking kamay na walang hawak, humalakhak ito. “Baka matalo ka na namin niyan, Talitha,” nagmamayabang na sabi niya. Para bang hindi ito panay reklamo kanina. “Nasaan ang timba mo?” puna ni Lucian. “Wala…” mahina kong sabi habang iginagala ang tingin sa paligid. “Saan ba ako pwedeng makakuha?” Humalakhak si Darien. “Talagang talo ka na niyan, Talitha. Ikaw yata ang masama ang ugali sa ating lahat dito, ah.” Sumimangot ako. Ang kapal naman ng mga ito. Pero, lintik… matatalo nga yata ako. May inabot na maliit na timbang kulay dilaw si Carter sa akin. Unti-unting sumilay ang ngiti sa aking labi dahil doon. Narinig ko naman ang pagreklamo ng tatlong mokong dahil sa pagbigay ni Carter ng timba sa akin. “T

Hindi ko na halos nanamnam ang pagkaing inihanda ni Bryan. Sa bawat lunok ko ay tila ba may nakabara sa aking lalamunan. Kahit anong pilit kong ngumiti at makilahok sa kaniyang kaarawan, ang boses ni Luther Salvador ay tila sirang plakang paulit-ulit na nag-e-echo sa aking pandinig. New toy. Isang laruan. Iyon lang ako sa paningin nila. Pagkatapos ng lahat ng nangyari sa dagat, pagkatapos ng mga titig ni Locke na siyang nagpaguho sa mataas kong pader, nauwi lang pala ang lahat sa pagiging isang hamak na libangan.Pero bakit pa ba ako nagtataka at nanlulumo sa narinig? Matagal ko nang alam na ang dugong nananalaytay sa kanila ay lason. Magmula sa anak na walang ginawang maganda sa akin, sa kaniyang ina na batid kong balat-kayo ang kabaitan, at sa kaniyang ama na walang preno ang bibig—silang lahat ay mga Salvador na kailangan kong isumpa at sirain. “Talitha…” Hindi ko dapat pagsisihan ang panandaliang pagguho ng aking pader, dahil sa lamat na iyon ay nakita ko na hindi talag