All Chapters of His Obsession is My Sweetest Revenge : Chapter 41 - Chapter 47

Hindi ako dinalaw ng antok kagabi. Paulit-ulit na naglalaro sa isipan ko ang huling titig ni Locke—ang malamig at mapanghamong tingin na tila ba binabasa ang bawat hibla ng aking plano. Akala ko ay sapat na ang mga banta ko para payapain ang galit sa dibdib ko, ngunit ngayong umaga, tila ako ang binalikan ng sarili kong apoy. Kakalabas ko pa lang ng aking kuwarto ay nakita ko na si Luther Salvador na naglalakad galing sa baba. Tumigil ito sa paglalakad at tiningnan ako. Binati ko naman ito, pero mukhang may iba pa itong gustong sabihin kaya tumigil ako sa balak kong pag-alis. “Did I say something rude yesterday?” marahan na tanong niya. Ang boses ay malambot at walang halong pangungutya ngayon. “Wala naman po,” pagsisinungaling ko. Hindi ako makatingin nang diretso sa mga mata niya. “Talaga?” masayang tanong niya. Tumango na lang ako sa kanya. “Kung ganoon ay papauunlakan mo ba ang pagyaya ko mamaya sa iyong kumain?”Napatingin ako sa kanya dahil sa tanong niya. May ngiti s

Mabuti na lang at dinalhan ako ng pagkain ni Bryan kanina. Kaya kahit hindi ako maghapunan ay ayos lang. Mag-aalas-sais na rin at bibilisan ko na lang ang paglilinis para makapagpahinga na ako.Iyon ang akala ko…Akala ko ay mabilis lang ako matatapos, pero halos manlumo ako dahil sa unang beses ko pa lang na pagpasok sa library ay nalula ako.Napakalaki ng library!Ang bawat estante ay umaabot hanggang kisame, punong-puno ng mga makakapal na libro na tila ba dambuhalang pader na nagkukulong sa akin sa silid na ito. Ang amoy ng lumang papel at alikabok ay humahalo sa lamig ng aircon, na nagbibigay ng kakaibang kilabot sa aking balat. Napabuntong-hininga ako habang hawak ang basahan. Kung iisa-isahin ko ito, baka abutan na ako ng madaling-araw rito.Mukhang hindi ako makakapagpahinga nang maaga katulad ng nais ko. Ang walang hiyang Locke na ‘yon! May araw din siya sa akin!Hindi na ako nag-atubili pa at ginawa kong motibasyon ang galit at inis ko kay Locke para mas ganahan pa sa pagli

Inilibot ni Locke ang kaniyang tingin sa kabuuan kong walang saplot. Tila ba bawat kurba ng aking katawan ay kaniyang kinakabisado, tinititigan ako nang may halo-halong poot at pagnanasa na tila ba ako ang kaniyang pinakamahalagang biktima. Ang kaniyang titig ay tila sapot ng gagamba—marahan, malagkit, at mahirap takasan. “Galit ka ba talaga, Locke? O natatakot ka lang na baka mas makuha ko ang atensyon ng Dad mo kaysa sa iyo?” pang-aasar ko kahit na ramdam ko na ang panginginig ng sarili kong boses. Isang madilim na ngisi ang gumuhit sa kaniyang mga labi, ngunit hindi iyon umabot sa kaniyang mga mata na nananatiling nakapako sa akin. Humakbang siya palapit, sapat na para maramdaman ko ang init na nagmumula sa kaniyang katawan at ang kaniyang mabigat na hininga sa aking balat. “Huwag mong subukan ang pasensya ko gamit ang pangalan ng matandang ‘yon, Talitha,” bulong niya, ang boses ay paos at puno ng panganib. “Dahil sa gabing ito, kahit isigaw mo ang pangalan niya, walang makak

Nanatili akong nakatayo sa tapat ng pinto ng silid ni Luther, pinagmamasdan ang dulo ng pasilyo kung saan naglaho ang pigura ni Tita Kelly. Ang kaniyang huling banta ay tila isang malamig na hanging dumaan sa aking batok. Katulad ng aking nanay? Ano ang ibig niyang sabihin? Ang pagkakakilala ko kay Nanay ay isang simpleng babae na nagsikap para sa akin, malayo sa mapait na paglalarawan ni Tita Kelly. O mayroon pa akong hindi nalalaman sa kanya? Sa halip na bumalik sa kuwarto para magmukmok, mas pinili kong bumaba. Kailangan kong makahanap ng sagot, at kung hindi ko iyon makukuha sa mga Salvador, kukuha ako sa mga taong nakakakita sa bawat sulok ng mansyong ito—ang mga kasambahay. “Hija, bakit ganyan ang suot mo?” Napatigil ako nang makasalubong ko sa may kusina si Aling Nena. Bakas sa kaniyang mukha ang pag-aalala habang tinitingnan ang suot kong malaking long-sleeved shirt ni Locke. “Aling Nena, may itatanong lang po sana ako,” seryoso kong bungad. “Kilala niyo po ba ang