บททั้งหมดของ ร้านแพรลับของคุณหนูสาม: บทที่ 11 - บทที่ 20

"ท่านแม่คิดว่าลายพวกนี้เป็นอย่างไร พอจะนิยมจนขายดีได้หรือไม่"หลานฮูหยินจับภาพมาดูทีละผืน พลิกดูทั้งหน้าและหลัง สัมผัสมือลากไปทีละเส้นปัก นางพยักหน้าด้วยความชื่นชม"ไม่เลวเลยจริงๆ ฝีมือเจ้าพัฒนาไปอีกขั้นแล้ว งานประณีตเช่นนี้สู้กับพวกช่างฝีมือในเมืองได้สบายๆ""ถ้าอยากเปิดร้าน ข้าต้องทำอย่างไร""เจ้าอยากเปิดร้านรึ? เช่นนั้นไปดูทำเลกันวันนี้เลยดีหรือไม่?"เว่ยหย่งฮวาตอบรับโดยไม่ลังเล นางอยากเปิดธุรกิจของตัวเองใจจะขาด โอกาสยื่นมาให้ถึงตรงหน้าทำไมจะไม่คว้าเอาไว้เที่ยงวันของวันนั้นมารดาก็ให้รถม้าพาไปส่งที่ย่านการค้าของเมือง มีหนิงชิงชิงกับสาวใช้อีกคนหนึ่งตามไปด้วยเวลาเที่ยงวันผู้คนตามท้องถนนแน่นขนาด จนถนนบางเส้นก็เบียดเสียดเลยทีเดียว ถนนที่คนนิยมเดินยามนี้เป็นเส้นรวมร้านอาหาร ฝูงชนเดินราวกับฝูงมด สองแม่ลูกโดนกลืนหายไปกับคลื่นมนุษย์"ท่านแม่!""ฮวาฮวา!" หลานฮูหยินพยายามจะคว้ามือบุตรสาวแล้วดึงฝั่งของนางแต่ก็ความพลาด ทั้งสองเริ่มห่างกันออกไปเรื่อย ๆ"ชิงชิง พาคุณหนูไปที่ร้านขายเครื่องประทินผิว!" นายหญิงของจวนตะโกนบอกเพราะแน่ใจคงพลัดหลงกันไประยะหนึ่งเว่ยหย่งฮวาโดนเบียดซ้ายเบียดขวาจนถูกผลักออ

 เว่ยหย่งฮวายังไม่ได้เดินไปดูทางนั้น นางจึงละสายตาจากพู่กันแบบอื่นๆ ที่กำลังเลือกอยู่จากอุปนิสัยของอู๋ซือหนิงที่หนิงชิงชิงบอกมาเขาก็โปรดปรานน้ำชาจากต่างแดนอยู่ไม่น้อย เช่นนั้นการซื้อชุดถ้วยชาไปให้ก็อาจจะไม่เลวนางเลือกชุดถ้วยชาสีเขียวไข่กาที่วาดลายสีทองประดับไว้ขึ้นมาดู จับมันหมุนดูทั้งบนล่างและซ้ายขวา แม้ลายจะเรียบง่ายที่สุดในหมู่ของที่วางแสดงไว้ แต่หากสังเกตดี ๆ จะพบว่าลวดลายบนถ้วยชาที่ไม่ใช่ลายวาดของตัวมันเองนั้นมีความซับซ้อนมากกว่าเหมาะทีเดียว"เถ้าแก่ ข้าเอาชุดนี้ ห่อให้ดีๆ เลยนะ""ได้ขอรับคุณหนู ข้าจะทำให้สวยงามสุดฝีมือ"เถ้าแก่มารับถุงเงินจากหนิงชิงชิงแล้วรีบไปจัดการให้ตามสั่งความสนุกของการใช้เงินจับจ่ายซื้อของโดยไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังมันเป็นอย่างนี้นี่เอง!เว่ยหย่งฮวายิ้มแล้วยิ้มอีก นางไม่ได้สัมผัสความสุนทรีแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ พอเรียนจบก็มุ่งหน้าทำแต่งาน งาน งานและงาน จนเหมือนตัวเองเป็นเครื่องจักรหรือหุ่นยนต์ไม่ใช่มนุษย์แล้วรับของมาจากเถ้าแก่เรียบร้อยนางก็ตั้งใจจะกลับจวนเลย

 "ได้ จะเล่นแบบนี้กับข้าใช่ไหม ถ้าเจ้าไม่อยากคุยกับข้า งั้นไปคุยกับทางการแล้วกันว่าปล่อยคนอายุไม่ถึงเกณฑ์เข้ามาที่นี่ได้อย่างไร""ท่านพี่! ท่านใจเย็นก่อน!" เว่ยอวี่หยุนร้องเสียงหลงรีบพุ่งตัวมาเกาะแขนนางไว้เขาหลับตาปี๋ทั้งที่ยังยืนอยู่ราวกับกลัวจะโดนไม้เรียว"ชิงชิง""ค่ะคุณหนู""บอกมา ทำไมข้าถึงกลายเป็นบุคคลต้องห้ามของที่นี่ได้"  เว่ยอวี่หยุนทั้งดื้อและซนไปตามวัย แต่บางครั้งก็สุดโต่งเกินไป เช่นการพาตัวเองเข้ามาในโรงพนัน แม้จะเป็นการเดิมพันเล็กๆ น้อยๆ อย่างแข่งด้วงหรือจิ้งหรีด ก็จะโดนพี่สาวมาตามตัวกลับถึงที่เสียทุกครั้ง ไม่ว่าเขาจะวิ่งหนีไปซ่อนที่ไหนนางก็หาเจอเว่ยหย่งฮวายังขู่เถ้าแก่บ่อย ๆ ด้วยว่าจะแจ้งทางการ เพราะปล่อยให้น้องชายของนางเข้ามาในนี้ ต่อหน้าชายฉกรรจ์หลายคนนางก็ไม่กลัว หาข้อถกเถียงมาอยู่เหนือพวกเขาได้ทุกครั้ง เพราะเถ้าแก่ทำผิดกฎหมายจริงถึงไม่อาจตอบโต้นางได้และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่เว่ยหย่งฮวาบุกมาถึงตรอกด้านหลัง จะต่างออกไปก็ตรงที่นางดูดุดันและเสียงดังกว่าเดิมท่านหญิงห

 บุรุษร่างสูงเหลือบมองหญิงสาว เห็นท่าทางที่พูดคุยกับเจ้าของร้านเหมือนเป็นสหายสูงวัยคนหนึ่งแล้วก็รู้สึกประหลาดใจ แววตานางมีความจริงใจฉายชัดออกมาจนเจ้าของร้านรับรู้ได้ เขาพูดคุยกับนางเหมือนลูกหลาน ไม่ใช่ท่านหญิงสูงศักดิ์ที่เข้าถึงยากก่อนที่นางจะประสบอุบัติเหตุพลัดตกแม่น้ำ เว่ยหย่งฮวาเป็นคนที่ดูจากไกล ๆ ก็รู้สึกไม่ถูกดึงดูดหรือไม่โดดเด่น แน่นอนว่านางมีความงามพรั่งพร้อม ในหมู่คุณหนูด้วยกันนางก็เป็นชื่อที่ต้องถูกเอ่ยถึง แต่เว่ยหย่งฮวามักปฏิบัติตัวตามขนบแค้วน อยู่ในโอวาทบิดามารดา ว่านอนสอนง่ายและเก็บเนื้อเก็บตัวไม่รู้อะไรเปลี่ยนใจท่านหญิงผู้นี้กันแน่ ปัจจุบันจึงได้กล่าววาจาฉะฉานกับบุรุษได้ไม่มีเขินอายแคว้นต้าซานในอดีตก็เคยเป็นเหมือนเช่นแคว้นอื่นๆ โดยรอบ คือสตรีไม่มีสิทธิ์มีเสียงในการออกความเห็น ไม่มีสิทธิ์อยู่ในกองทัพ และไม่มีสิทธิ์ในการร่ำเรียนหากไม่ใช่บุตรีขุนนางหรือเป็นเชื้อพระวงศ์แคว้นต้าซานพึ่งมีการเปลี่ยนแปลงเมื่อไม่กี่สิบปีก่อนนี้ ด้วยพระเมตตาของพระพันปีและความดีความชอบขององค์หญิงเซียวซิน พวกนางทั้งสองสร้างผลงานให้เป็นที่ประจักษ์ตั้งแต่อ

 "จำอะไรไม่ได้เลย""หลังจากนี้ข้าขอไปพบเจ้าที่จวนได้หรือไม่""ย่อมได้ ข้าแน่ใจว่าถ้าท่านเป็นสหายข้าจริง คนในจวนย่อมยินดีจะให้ท่านเข้ามา""วาจาฉะฉาน เจ้าดูเปลี่ยนไปนิดหน่อย" เผิงป๋อเฟิงยิ้มให้ แต่แววตาบ่งบอกถึงความงุนงง"อาจไม่กลับเป็นคนเดิมอีกแล้ว"ถ้าเขาหวังจะให้สหายกลับไปเป็นดั่งกาลก่อน นางไม่สามารถให้ได้ เว่ยหย่งฮวาที่เติบโตในแค้วนต้าซานไม่มีอะไรเหมือนนาง หรืออย่างน้อยในความคิดของนางก็ต่างกันถึงครึ่งต่อครึ่ง และเหมือนกันอยู่ครึ่งต่อครึ่ง"หวังว่าเราจะได้พูดคุยกันหลังจากนี้ ขอบคุณท่านหญิง"หลังจบเพลงเจ้ากรมยุติธรรมก็โค้งลงแล้วมาส่งนางที่โต๊ะนอกจากคุณหนูน้อยทั้งหลายจะชื่นชมท่านหญิงหรูเหยียนแล้ว วันนี้ก็ยังมีคุณชายสกุลอื่นปรารถนาจะเต้นรำกับนางมากกว่าครั้งไหน วันนี้ไม่แน่ใจว่าที่เป็นเช่นนี้เพราะเห็นว่านางทำตัวประหลาดไปจนรู้สึกอยากรู้อยากเห็น หรือว่ามีใจปรารถนาแล้วฉวยโอกาสจากการที่นางความจำเสื่อมเข้าหากันแน่"ท่านหญิง ไม่ทราบว่าคราวนี้พอจะให้เกียรติเต้นรำกับข้าได้หรือไม่"เว่ยหย่งฮวายังถือตะเกียบค้างไว