Semua Bab ร้านแพรลับของคุณหนูสาม: Bab 71 - Bab 80

"ยังเลยขอรับนายท่านแต่คงใกล้แล้ว"บอกยังไม่ทันขาดคำเสียงร้องของเด็กก็ดังลั่นออกมา อู๋ซือหนิงตาเบิกกว้างพยายามจะชะเง้อหน้ามองเข้าไปด้านใน อู๋จางหรงที่ตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะเสียงคนในจวนวุ่นวายยืนเกาะชายชุดบิดาอยู่ข้างๆ"ท่านพ่อ น้องมาแล้วหรือ" เขากระตุกชายแขนเสื้อบิดาที่หย่อนลงมาระรัว"น้องมาแล้วเสี่ยวหรง!" อู๋ซือหนิงคว้าตัวบุตรชายขึ้นอุ้ม ชูขึ้นสูงจนเหนือหัวตัวเอง สองพ่อลูกยิ้มให้กันก่อนเขาจะวางบุตรชายลง"ท่านหมอ ฮูหยินเป็นอย่างไรบ้าง" อู๋ซือหนิงปรีเข้าไปถามท่านหมออาวุโสทันทีชายผู้มากประสบการณ์กล่าวยิ้มๆ ว่าปลอดภัยทั้งแม่และลูก เขาจัดยาบำรุงไว้ให้สำหรับหนึ่งสัปดาห์แล้วกล่าวลา หากยาชุดนี้หมดขอไปติดต่อที่โรงหมอได้เลย ก่อนกลับยังกล่าวแสดงความยินดีกับพ่อลูกสองด้วยว่าเขาได้บุตรสาว"ท่านพ่อ น้องเป็นผู้หญิง?" เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจ ผู้ใหญ่ก็คุยกันเบาเสียเหลือเกินเขาไม่ได้ยินอะไรเลย"ใช่แล้วเสี่ยวหรง ลูกมีน้องสาว" เขาจับมือบุตรชายมายืนส่องข้างประตูว่าภรรยาเป็นอย่างไรบ้างยืนอยู่อย่างนั้นแต่ไม่กล้าเข้าไป นายหญิงของจวนนอนหายใจเบา ๆ ด้วยความเหนื่อยอ่อน นางหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ในเปลที

"เช่นนั้นก็ไปบอกพี่เลี้ยงของเจ้าเสีย แม่จะไปรอด้านหน้า" เว่ยซินพยักหน้าหงึกหงักแล้วรีบวิ่งกลับไปทางเดิมไม่นานเว่ยซินก็มาพร้อมพี่เลี้ยงของตน ส่วนลูกชายของนางก็ได้หนิงชิงชิงช่วยเป็นหูเป็นตา ร้านแพรลับมีคนเข้ามาใช้บริการคับคั่งตลอดทั้งเดือน แต่คนไม่หนาตาจนดูวุ่นวายเหมือนอย่างเก่าแล้ว เพราะจะเป็นการจองล่วงหน้าเสียส่วนมาก น้อยคนจะมาเลือกซื้อของหน้างานหากไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนช่างฝีมือเห็นคุณชายน้อยมากับมารดาก็ยิ้มละมุนต้อนรับตั้งแต่หน้าประตู ไหนวันนี้จะมีคุณชายน้อยเว่ยกับคุณหนูอู๋เถียนมาด้วยอีก ช่างเป็นภาพที่จรรโลงใจโดยแท้"นายหญิง มีคำสั่งซื้อใหม่จากแคว้นหลางเจ้าค่ะ""ขอบใจ เอาไปไว้ในห้องเถอะ"ห้องทำงานของเว่ยหย่งฮวาอยู่บนชั้นสองติดกับบันได แยกเอาไว้ต่างหาก และมีอีกห้องหนึ่งที่ใช้รับรองแขกอยู่ชั้นล่างซึ่งสามารถนั่งทำงานไปด้วยได้ หากถึงเวลาปิดร้านแล้วนางยังไม่กลับเพราะจะขึ้นไปใช้ห้องบนชั้นสองต่อ ตอนนี้ที่นั่นกลายเป็นห้องที่ใช้รับฝากเด็กๆ ไปด้วยแล้ว เซียนซูอิงมักจะพาลูกมาเล่นกับเจ้าก้อนแป้งของนางบ่อยๆ"นายหญิงเจ้าคะลายปักใหม่ที่ให้ข้าออกแบบเสร็จแล้วเจ้าค่ะ"ผู้เคยเป็นคุณหนูสามสกุลเว่ยให้ช่า

"น้องหญิง สีอยู่ทางนี้" อู๋ซือหนิงร้องเรียกภรรยาอีกหนเมื่อเห็นนางยืนนิ่งอยู่หน้าของตั้งแสดงเสียนาน"น้องหญิงสนใจของพวกนั้นหรือ เจ้าซื้อได้นะ" ชายหนุ่มเอ่ยสนับสนุน เขามีเงินมากพอจะเลี้ยงลูกภรรยาและพูดอยู่แล้ว นี่ก็เป็นความรับผิดชอบในฐานะสามีและพ่อเช่นกัน"ข้าคิดว่าได้ซื้อแน่ค่ะ เพียงแต่จะเป็นเงินส่วนตัวของข้าไม่ใช่ของท่านพี่""ทำไมล่ะ""ข้าอยากเอาไปตั้งไว้ที่ร้านด้วยตั้งไว้ที่เรือนด้วย ไม่ใช่ว่าท่านดูแลข้าไม่ดีหรอกเพียงแต่ว่ามันเป็นความภาคภูมิใจในการทำงานของข้า" นางอธิบายกับเขาตามตรง ซึ่งก็ไม่หวังให้ชายหนุ่มผู้นี้เข้าใจทั้งหมด เพราะนางก็รู้ดีว่าค่านิยมของที่นี่เป็นอย่างไรแต่อู๋ซือหนิงกลับเข้าใจความคิดของภรรยาดีเพราะอยู่กับนางมาหลายปี ซึ่งหญิงสาวผู้นี้ก็มักบอกเล่าความคิดของตนให้เขาฟังหลายต่อหลายครั้ง เมื่อนางไม่ได้ฝืนที่จะถ่ายทอดเขาจึงเต็มใจรับเอาความคิดของนางมาใคร่ครวญ แม้จะไม่ได้บอกออกไปแต่อู๋ซือหนิงก็เก็บคำพูดของภรรยาไปคิดอยู่เสมอ จนกระทั่งเข้าใจความคิดของนางได้สักเก้าในสิบส่วน"ถ้าน้องหญิงต้องการแบบนั้นข้าก็ไม่ค้าน""ของข้าเอาไว้ทีหลังก็ได้ ให้ลูกเลือกสีก่อนเถอะ"นางปล่อยบุตรชายลงใ

"คำพูดยกยอชมเชยถึงเจ้าตลอดทางที่ได้ยินมามันสู้มาเห็นด้วยตาไม่ได้จริงๆ""เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่องค์หญิงชื่นชอบเพคะ""บ้านเมืองนี้ชอบเกริ่นอะไรกันมากมายข้าล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ไท่เล่อพูดสี่คำก็รู้เรื่องแล้ว" นางกล่าวเสียงเหมือนสิงโตคำรามอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเว่ยหย่งฮวาบอกได้เลยว่านางไม่เกลียดจุดนี้ของผู้มาเยือนเลยสักนิด"น่าสนใจจริงๆ เพคะ หวังว่าเราจะได้คุยเรื่องนี้กันต่อหลังจากเสร็จธุระขององค์หญิง""ถูกของเจ้า ข้าอยากได้ชุดที่เจ้าทำ""ตรงประเด็นดีเพคะ ขอทราบว่าองค์หญิงต้องการใช้ในงานพิธีอะไร กลางวันหรือกลางคืน อากาศร้อนหรือเย็น มงคลหรือไว้ทุกข์เพคะ"เว่ยหย่งฮวาร่ายยาวออกมารวดเดียวจนคนฟังยังต้องอ้าปากค้าง"เจ้านี่ประหลาดชะมัด ไม่เห็นจะอ่อนหวานที่คนพูดกัน แววตาอสรพิษชัดๆ""ท่านหญิงก็ไม่เห็นหยิ่งทระนงเหมือนที่คนอื่นพูดกันนี่เพคะ มาเห็นด้วยตาย่อมตัดสินใจได้ดีกว่านะเพคะ เหมือนองค์หญิงมองเห็นร้านของหม่อมฉัน""ดี! ดีเลย ข้าชอบเจ้า แล้วเจ้าจะทำให้ชุดให้ข้าก่อนกลับได้ไหม" นางตบเข่าตัวเองด้วยความชอบใจ"แน่นอนเพคะ""ชุดสำหรับงานเลี้ยงตอนกลางคืนที่อากาศหนาว""มีขนสัตว์ที่อยากได้หรือเปล่าเพคะ""ไท่เล่อถื

ซึ่งกว่าจะทำแบบนั้นได้จริงเว่ยหย่งฮวาต้องรอลูกสาวคนเล็กโตกว่านี้หรือจนกว่าจะนางยอมให้คนอื่นที่ไม่พ่อแม่กับพี่ชายอุ้มบ้าง"ฮูหยินเจ้าคะ จะรับชาเลยหรือไม่เจ้าคะ""จุดกำยานให้ข้าด้วย" นางบอกเสียงเหนื่อยอ่อน หนิงชิงชิงกลับมาอีกครั้งก็พบว่านายหญิงหลับไปแล้ว สาวใช้คนสนิทไม่คิดปลุกเจ้านายแต่ออกไปบอกคนที่ดูแลหน้าร้านให้ใช้เสียงเบาๆ สักชั่วยามเพื่อที่นายหญิงจะได้พักผ่อนเงียบๆ"นายท่าน?" หนิงชิงชิงประหลาดใจที่ผู้เป็นสามีของนายหญิงมาที่ร้านตั้งแต่ยามสาย ปกติแล้วเข้ายามบ่ายหรืออย่างเร็วก็ก่อนเที่ยงวันงานราชการในวังจึงแล้วเสร็จ"ฮูหยินอยู่หรือเปล่า""เจ้าค่ะ ฮูหยินกำลังงีบหลับ ให้ปลุกดีหรือไม่เจ้าคะ""ไม่ต้องๆ เจ้าไปทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวข้าเข้าไปหานางเอง"อู๋ซือหนิงเดินเข้ามาหลังร้าน ชะโงกหน้าเข้าไปมองหลังฉากกั้นก็พบว่าภรรยาฟุบหลับอยู่จริง ๆ เวลานี้ลูก ๆ คงนอนกลางวันกับเล่นอยู่ข้างบน อู๋ซือเห็นว่าภรรยาฟุบอยู่กับโต๊ะแล้วไม่สบายตัวแทนจึงจะปลุกให้นางมานอนที่ตั้งตัวยาวดี ๆ หรือไม่ก็ขึ้นไปพักบนชั้นสองกับลูก ๆ เลย แต่ปลุกเท่าไรเว่ยหย่งฮวาก็ไม่ยอมตื่น มีแต่เสียงงึมงำอย่างนึกรำคาญขานตอบมาแล้วหันหน้าหนีไปอีก