THE VOW: TEMPTATION UNDER ONE ROOF (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 291 - チャプター 300

Pagpasok nila sa kwarto, agad siyang dumiretso sa banyo upang magpalit ng damit. Hindi na niya pinansin si Kieran at ang mga makahulugang tingin nito, lalo na ang pilyong ngiti na kanina pa nakadikit sa labi nito.Ayaw niyang bigyan ito ng pagkakataong lalo na naman siyang asarin. Pumasok siya sa banyo at hinarap ang salamin. Inabot niya ang zipper sa likod ng kanyang bestida upang hubarin iyon, pero ilang beses niyang sinubukang abutin ang dulo nito ay hindi niya talaga maabot.Napangiwi siya. “Argh…” nawawalan siyang ng pasensya. Muli niyang inabot ang zipper, ayaw naman niyang tawagin si Kieran. Alam niyang kapag humingi siya ng tulong dito, siguradong aasarin na naman siya nito.“Kaya ko ’to,” bulong niya sa sarili.Muli siyang nagtangkang abutin ang zipper ngunit bago pa man niya ito mahawakan, bumukas ang pinto ng banyo. Nagulat siya nang makita si Kieran na pumasok at walang pag-aalinlangang pumuwesto sa likuran niya.“Let me help you, wifey.”Napapikit siya nang mariin. Ayan n

Kinabukasan, medyo late nang nagising si Nikita. Pagmulat niya ng mga mata, ilang segundo muna siyang nakatitig sa kisame habang pilit inaayos ang kanyang isip. Ngunit nang maramdaman niyang malamig at walang laman ang kabilang bahagi ng kama, agad niyang napalingon doon.Gaya ng inaasahan niya, wala na si Kieran. Hindi na siya nagulat. Alam niyang may trabaho ito at malamang ay maaga pa itong umalis para pumasok sa opisina.Bahagya siyang bumuntong-hininga bago bumangon mula sa kama. Malamang ay wala na rin ang kanyang daddy sa bahay. Iyon ang realidad kapag nasa Pilipinas sila. kung nasa America sila, kahit papaano ay mas nakakahanap ng oras ang mga ito para makapagpahinga at makasama siya. Pero dito sa Pilipinas, ibang-iba. Parehong abala ang kanyang daddy at si Kieran. Sunod-sunod ang mga meeting, business appointments, at kung anu-anong kailangang asikasuhinAt kahit alam niyang mahalaga ang trabaho ng mga ito, hindi pa rin niya maiwasang makaramdam ng kaunting lungkot. Gayunpama

Sa totoo lang, ayaw sana niyang makipag-usap sa kahit sino ngayon. Pero hindi naman niya kayang sabihin iyon kay Celestine. Mabait naman sa kanya ang dalaga at ayaw niyang tarayan o iparamdam dito na hindi siya welcome.“Okay ka lang ba, Niks?” tanong ni Celestine.Sandaling natahimik si Nikita. “Hmm?”“You sound a little sad.”Agad siyang napangiti nang pilit. “Hindi. Okay lang ako.”Hindi na ito nagtanong pa.“Anyway…” bahagyang tumawa si Celestine sa kabilang linya. “Kaya ako tumawag kasi nabo-bore ako dito sa condo. I was thinking…” bahagyang nag-pause ito. “Do you want to go out with me? Maybe coffee? We can talk and hang out for a while.”Napatingin si Nikita sa paligid ng bahay... Tahimik, napakalawak ng sala, pero pakiramdam niya ay napakalungkot niya roon. Wala ang kanyang daddy, wala si Kieran. At kahit alam niyang hindi naman siya pinababayaan ng mga ito, hindi niya maiwasang maramdaman na para bang siya lang ang naiwan.Muli siyang napatingin sa cellphone niya... Wala pa r

Pagdating doon, magkahawak-kamay silang naglalakad ni Celestine habang paikot-ikot sa iba't ibang tindahan. Minsan ay nakakakuha sila ng atensyon mula sa ibang tao, lalo na kapag napapansin nilang tila komportable at masayang-masaya silang magkasama.Pero wala silang pakialam. For once, she simply wanted to enjoy herself at nagustuhan niya ang company ni Celestine. Magaan itong kasama, walang pressure. Walang mga tanong na nakakapagod sagutin. At higit sa lahat, hindi niya kailangang magpanggap na okay siya.Paminsan-minsan ay nagtatawanan sila habang namimili. May mga pagkakataong inaasar siya ni Celestine kapag may nagustuhan siyang bagay, at hindi rin naman siya nagpapatalo sa pang-aasar. Lumipas ang ilang oras na hindi niya namamalayan.Nang tuluyan silang mapagod sa kakalakad at pamimili, saka sila nagtungo sa isang coffee shop. Bitbit nila ang ilang shopping bags habang umupo sa isang mesa malapit sa glass wall.“Finally,” sambit ni Celestine habang inilapag ang mga pinamili nil

Nang tuluyang makaalis si Celestine, saka bumalik ang katahimikan sa bahay at kasabay nito, bumalik din ang bigat sa kanyang dibdib.Dahan-dahan siyang pumasok sa kanyang kuwarto, dala-dala ang mga paper bag na pinamili nila kanina. Kanina lang ay excited pa siya sa mga iyon. May mga bagay siyang binili dahil naisip niyang magiging masaya siya habang ginagamit ang mga iyon. May ilang bagay pa siyang gustong ipakita kay Kieran pero ngayon, wala na siyang gana.Isa-isa niyang inilapag ang mga paper bag sa gilid ng kama. Hindi man lang niya tiningnan ang laman ng mga iyon. Humiga siya sa kama at walang imik na tumingin sa kisame. Sa katahimikang iyon, unti-unting bumalik sa kanyang isipan ang lahat... Ang mga taon na paghihintay ni Kieran, ang muling pagkikita nila, ang mga sandaling pinaniwala siyang siya lang ang mahal nito at ang mga pangakong binitiwan nito,Kung kelan ibinigay na niya ang lahat ng tiwala niya kay Kieran… Kung kailan tuluyan na niyang ibinaba ang mga pader na matagal