บททั้งหมดของ กลยุทธ์ลับเปลี่ยนคุณหนูตกอับเป็นเศรษฐีนี: บทที่ 31 - บทที่ 40

ร่างบางพลิกกายไปมา นอนรอให้สาวใช้หลับสนิท อย่างไรคืนนี้นางก็ต้องไปดูการแสดงจากคณะแสดงให้ได้ ได้ยินจากคุณหนูหว่านว่าคณะแสดงนี้ นานครั้งจะเข้ามาแคว้นหยาง โอกาสดูการแสดงโดยไม่เสียเงินเช่นนี้ จะให้นางพลาดได้อย่างไร“เอินเอิน เอินเอิน หลับแล้วใช่หรือไม่” เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ นั่นหมายความว่าสาวใช้ของนางได้หลับสนิทไปแล้ว ร่างบางรีบลุกขึ้นมาสวมอาภรณ์ ก่อนนำหมอนมาเรียงกัน แล้วใช้ผ้าห่มคลุม ทำเป็นว่านางนอนหลับอยู่ใต้ผ้าห่มสองเท้าย่องออกมาจากเรือน เดินไปตามเส้นทางที่จุดตะเกียงไว้ตลอดทาง แม้จะออกมาเพียงผู้เดียว แต่หลี่น่าก็มิได้หวาดกลัวอันใด เพราะนางเองก็มีวิชาป้องกันตัวอยู่บ้าง ทั้งยังพกมีดทำครัวมาด้วยลองเข้ามาสิ แม่จะจ้วงให้พุงแตกไปเลยหญิงสาวยังไม่ทันจะเดินไปถึงหน้าเรือนสกุลหว่าน ก็พบเข้ากับคนร่างใหญ่ เดินซวนเซมาทางนาง ทั้งยังถือดาบลากมากับพื้นอีกด้วย“นะ นั่นมันคนหรือผีกัน” หลี่น่าทำใจดีสู้เสือ เดินนิ่งตรงไป ราวกับไม่เห็นคนผู้นั้น แต่เมื่อเดินเข้ามาใกล้ กลับพบว่าเป็นจ้าวหวังหย่ง“หวังหย่ง นั่นท่านเป็นอันใดไป” หญิงสาวรีบเข้าไปประคองร่างใหญ่เอาไว้ ความร้อนที่นางสัมผัสได้ เป็นเครื่องยืนยันได้

เพียงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา หวังหย่งก็ได้รับกลิ่นที่ไม่คุ้นเคย ทว่ากลิ่นนั้นกลับหอมกรุ่นจนมิอยากหนีห่าง จมูกโด่งซุกเข้าหากลิ่นหอมอ่อนๆ จากลำคอขาวดวงตาดุจพยัคฆ์ค่อยๆ ลืมขึ้น เผยให้เห็นร่างนิ่มที่นอนหลับสนิท ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ไหลเวียนเข้ามาในศีรษะเป็นฉากเป็นตอน ริมฝีปากหนากระตุกยิ้ม พลางมองไล่ไปตามกรอบหน้างาม แม้ว่าเขาจะตกอยู่ในอำนาจของฤทธิ์ยา แต่เขาก็จดจำได้ทุกสัมผัสและความรู้สึกที่ตนมีจุ๊บ!“ลำบากเจ้าแล้ว” หวังหย่งกดจุมพิตหน้าผากมน ก่อนจะมองสำรวจตามร่างกายของหลี่น่าว่ามีส่วนใดบอบช้ำหรือไม่ และก็เป็นอย่างที่เขาคิด ทั่วร่างขาว เต็มไปด้วยรอยสีกุหลาบเห็นดังนั้นชายหนุ่มก็ร้อนใจยิ่งนัก รีบสวมอาภรณ์ลวกๆ แล้วไปหายาแก้ฟกช้ำมาทาให้หญิงสาวนิ้วใหญ่ป้ายยาและหมุนวนตรงรอยช้ำเบาๆ ในใจก็นึกตำหนิตนเองที่มิอาจควบคุมแรงของตนเองได้ จนทำให้กายงามมีรอยช้ำตั้งแต่ลำคอขาว เลยลงไปจนถึงขาเรียวเช่นนี้“อื้อ” ดวงตากลมกะพริบถี่ และนิ่งไปชั่วครู่“…”“ท่านดีขึ้นแล้วหรือ” น้ำเสียงงัวเงีย ประกอบกับท่าทางบิดคร้าน ช่างน่าเอ็นดูนัก“ข้าต้องถามเจ้า เจ็บที่ใดหรือไม่” หลี่น่าลืมตาที่หนักอึ้ง ขึ้นมามองชายหนุ่ม ที่นางมีสัมพั

เดิมทีหวังหย่งก็ใช่ว่าจะเป็นคนช่างพูด ยามที่หลี่น่าอยู่กับเขา เขาก็พูดเฉพาะเรื่องที่จำเป็นเท่านั้น ทั้งที่เป็นเช่นนั้น แต่ครานี้นางกลับรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก“มาทานข้าวสักหน่อยเถิด” อาหารเลิศรสถูกจัดวางอยู่บนโต๊ะมากมาย“น่าทานนัก”“เช่นนั้นก็ทานเถิด” ว่าเพียงเท่านั้นหวังหย่งก็คีบอาหารให้คนตรงหน้า และทานของตนเองไปด้วย จนทั้งสองต่างอิ่มหนำ“หวังหย่ง ท่านอย่าเป็นเช่นนี้ได้หรือไม่ เรื่องที่เกิดขึ้นข้าเต็มใจช่วยท่านตั้งแต่แรก มิมีสิ่งใดให้ท่านรู้สึกผิด”“…เราตบแต่งกันดีหรือไม่” เขามิสนว่าวันหน้าจะเป็นอย่างไร ไม่สนว่าจะมีเหตุผลมากมายที่มาคัดค้าน“เรายังแต่งงานกันไม่ได้ ข้อแรก ข้ากับท่านต่างไม่ได้รู้สึกรักกัน ระหว่างเรามันเป็นเพียงความรู้สึกดี ยังไม่ถึงขั้นรัก ข้อที่สอง เราไม่มีความเชื่อใจต่อกัน อย่างน้อยข้าก็ไม่ได้เชื่อใจท่านเต็มสิบส่วน” สิ่งที่หลี่น่าพูดมา มิผิดแม้เพียงครึ่งคำ“เพราะเรื่องที่ข้าแอบเข้าไปในเรือนของเจ้าหรือ”“ใช่ ข้าไม่รู้ว่าท่านมาดีหรือมาร้าย ข้าไม่รู้ว่าท่านหวังสิ่งใดอยู่”“ข้าเพียง…ต้องการสืบเรื่องการตายของบิดาและมารดาข้า” ชายหนุ่มตัดสินใจกล่าวออกไปตามตรง“เช่นนั้นก

“ท่านใจเย็นลงก่อนเถิดเจ้าค่ะ ร้านของเราดูแลขั้นตอนการหมักสุราเป็นอย่างดี มิมีทางเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น” ซูเจินพยายามเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียอ่อนโยน“อ่อ! นี่เจ้าจะหาว่าข้าใส่ร้ายร้านของเจ้าอย่างนั้นหรือ หาว่าข้าโป้ปดหรือ” ชายร่างใหญ่ยกมือขึ้นชี้หน้าฮูหยินสกุลเหออย่างเอาเรื่อง“มารดาข้ามิได้เจตนาเช่นนั้นเจ้าค่ะ ข้าว่าเรื่องนี้เราค่อยพูดค่อยคุยกันดีหรือไม่ ขอข้าตรวจสอบให้แน่ชัดเสียก่อน”“จะตรวจสอบอันใดอีก ร้านเช่นนี้สมควรถูกปิดไปเสีย! จริงหรือไม่”“จริง!” ชายทั้งสองต่างพูดเสริมกันไปมา ราวกับได้เตรียมการมาเป็นอย่างดีแล้ว“จะใส่ร้ายผู้อื่น ก็ต้องแน่ใจว่าจะไม่มีผู้ใดเห็นเหตุการณ์” เสียงสุขุมเอ่ยขึ้นมิมีปี่มีขลุ่ย แต่กลับหยุดทุกความวุ่นวายที่เกิดขึ้น ผู้คนในร้านหันมาให้ความสนใจกับคำพูดของใต้เท้าเถียนอี้จนหมด“ใต้เท้าหมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ” ลูกค้าโต๊ะอื่นถามขึ้น“พวกเจ้าจะเชื่อข้าหรือไม่ก็ตาม แต่ข้าเห็นชายผู้นี้หยิบเอาไส้เดือนใส่ลงไปในไหสุรา แล้วแสร้งโวยวายขึ้นมา” หลี่น่าหันไปมองอดีตคู่หมั้นอย่างไม่เข้าใจ เหตุใดคนผู้นี้ถึงยื่นมือเข้ามาช่วย หรือว่าเขามีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง“ข้ามิได้ทำ ไส้เดื

“เจ้า!” หวังหย่งลุกพรวดขึ้น ใบหน้าเกรี้ยวโกรธอย่างที่หลี่น่าไม่เคยเห็นมาก่อน จนนางถึงกลับต้องรีบดึงยื้อชายหนุ่มเอาไว้ ก่อนจะพูดขยายความให้ใต้เท้าเถียนผู้นี้เข้าใจ“ใต้เท้าพูดจาน่าขันนัก ที่ข้าให้อภัยท่าน หมายความว่าให้เราเลิกแล้วต่อกัน ทำเหมือนว่าไม่เคยมีเรื่องนั้นเกิดขึ้น ทำเป็นว่าไม่รู้จักกันได้ยิ่งดี…เรากลับกันเถิด” ว่าแล้วก็ฉุดดึงร่างแกร่งออกมาจากเหลาอาหาร ก่อนจะพาไปสงบสติอารมณ์ที่ตรอกแคบ ร้างผู้คน“ท่านใจร้อนเช่นนี้กับทุกเรื่องเลยหรือ หืม”“…” ดูที! ไม่พูดไม่จา ทั้งยังจ้องหน้านางเขม็ง คิ้วหนาขมวดแน่นเป็นปม จนหลี่น่าต้องยกมือขึ้นนวดวนระหว่างคิ้ว“เหตุใดมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น โกรธเรื่องใด อื้อ” ไม่ทันได้ปัดป้อง คอเล็กก็ถูกคว้าเข้าไปบดจูบอย่างหนักหน่วง เรียวลิ้นหนาสอดเข้าไปกวาดต้อนลิ้นเล็ก หลี่น่าที่ไม่ทันตั้งตัวก็เผลอไผลไปกับรสจูบตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก…ทั้งที่สมองสั่งให้ผลักคนตรงหน้าออก แต่ร่างกายกลับไม่ทำตาม ทั้งยังยกแขนเรียวขึ้นรอบคอหนา เอียงหน้ารับจุมพิตจากชายหนุ่ม ผลัดกันรุกผลัดกันรับอยู่อย่างนั้น จนกระทั่ง…“โอ๊ย! เจ้ากัดปากข้าด้วยเหตุใด” หวังหย่งผละออกจากปากเล็กแทบไม่ทัน“ยั