All Chapters of กลยุทธ์ลับเปลี่ยนคุณหนูตกอับเป็นเศรษฐีนี: Chapter 41 - Chapter 50

“ท่านน้า ข้ามีเรื่องจะปรึกษาเจ้าค่ะ พอดีข้าอยากทำกับแกล้มขายที่ร้านด้วย พอจะมีอาหารที่ใช้ต้นทุนน้อยหรือไม่เจ้าคะ”“คุณหนูอย่าได้เอ่ยเรียกบ่าวเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ” อาชิงอุ้มบุตร พลางทำกับข้าวกับปลาไปด้วย“เห้อ ก็ได้ๆ เอาเสี่ยวถิงมาให้ข้าเถิด หากตกลงไปในกระทะจะกลายเป็นลูกหมูทอดเอาได้ ใช่หรือไม่ หืม~” หลี่น่ารับเด็กน้อยมาอุ้ม ครอบครัวของอาชิงเข้ามาอยู่ที่เรือนของนางได้หลายวันแล้วแม่ทัพจ้าวก็ส่งคนมาแจ้งแล้วว่า ครอบครัวนี้เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น ท่านพ่อจึงได้วางใจอาเผิง สามีของอาชิงก็ได้รับการรักษาจนอาการดีขึ้นมาก อีกไม่นานก็คงหายดี ทว่าเงินทองที่ท่านพ่อจ่ายให้กับท่านหมอก็หลายตำลึงเงินเช่นกันยังดีที่บัดนี้ค้าขายคล่อง จึงพอจะเก็บเงินใช้หนี้ได้บ้างแล้ว เหลืออีกเพียงสิบตำลึงทองเท่านั้น ครอบครัวของนางก็จะหมดหนี้หมดสิน และเริ่มสร้างตัวได้เสียที“เรื่องอาหารที่ทำง่ายคงจะเป็นผัดผักเจ้าค่ะ หากจะทำเป็นกับแกล้ม มิต้องใส่เนื้อสัตว์ก็ได้ เอาเป็นพวกคงซินไช่ (ผักบุ้ง) ก่อนก็ได้เจ้าค่ะ มันมักขึ้นตามริมน้ำ หากไปเก็บมาทำ คงจะประหยัดต้นทุนได้เจ้าค่ะ” หลี่น่าอุ้มเด็กน้อยโยกไปมา พลางพยักหน้าเข้าใจคำพู

“ฮึ้ย!” หญิงสาวกระแทกตัวลงนั่งที่เดิม พร้อมกับคีบอาหารเข้าปากอย่างอารมณ์เสีย“นี่ท่าน นั่นมันของข้านะ” หยู่เยียนกำลังจะคีบเนื้อเป็ดตุ๋นที่เหลือเพียงชิ้นเดียวในจาน แต่กลับถูกชายตรงหน้าชิงคีบไปเสียก่อน“จะโกรธได้อย่างไร เจ้าช้าเอง อ้าม~ เนื้อเป็ดชิ้นนี้ช่างหอมหวานยิ่งนัก”“จะ เจ้าคนไม่รักหยกถนอมบุปผา” หยู่เยียนกระฟัดกระเฟียด ทานอาหารอื่น เพื่อรอจังหวะเอาคืน“อ๊ะ หญิงผู้นี้ เจ้าแย่งของข้า”“จะโกรธได้อย่างไร ท่านช้าเอง อ้าม~ หอมหวานยิ่งนัก” หึ! สาแก่ใจยิ่งนัก แย่งมาก็แย่งกลับ คิดว่านางจะยอมอ่อนให้บุรุษเช่นนี้หรือทั้งคู่มัวแต่แย่งชิงอาหารกัน จนลืมสังเกตว่าพวกเขาทั้งสองทานอาหารได้มากกว่าที่เคย ทั้งยังอิ่มหนำสำราญ เสียจนมิได้รักษากิริยา โดยเฉพาะฟ่งหยู่เยียนที่บัดนี้หัวเราะร่ากลางโต๊ะอาหาร“ฮ่าๆ ข้าชนะท่าน สตรีเช่นข้า ชนะบุรุษเช่นท่าน”“เหอะ เจ้าใช้กลอุบาย หากว่าเจ้าไม่หลอกข้าให้มองนางรำ ข้าคงชนะไปแล้ว” ห้องที่สกุลจ้าวจับจองไว้ เป็นห้องอาหารที่อยู่ชั้นบน แม้จะเป็นห้องปิด แต่มีผนังฝั่งหนึ่งเปิดให้เห็นแท่นการแสดงด้านล่าง“เพราะท่านเป็นบุรุษบ้าตัณหาอย่างไรเล่า เพียงข้าเอ่ยว่ามีนางรำผ้าหลุด ท่าน

“อื้อ พอ พอก่อน แฮก!”“…”“ไปเสีย” เพียงคำเดียว ร่างสูงก็แทบหยุดหายใจ นางมิได้เต็มใจอย่างนั้นหรือ ยิ่งคิด ใบหน้าหล่อเหลาก็ยิ่งเจื่อนลง“ขะ ข้าขออภัย”“อืม ไปลั่นดาลเสียก่อน ประเดี๋ยวคนอื่นจะเข้ามาเห็น”“ห๊ะ เอ่อ…ได้ ได้สิ” ว่าเพียงเท่านั้น ร่างสูงก็รีบไปลั่นดาลประตูและหน้าต่างจนแน่นหนา ก่อนจะกลับขึ้นมาบนเตียงอีกคราสองร่างโถมเข้าหากัน ราวกับมิได้พบกันมานาน ทั้งกอด จูบ และลูบไล้ มือหนาเร่งปลดอาภรณ์ของตนเอง ก่อนจะค่อยๆ ดึงปมผ้าของหญิงสาวให้หลุดออก เผยให้เห็นอกใหญ่เต็มสองตา“วันนี้มีสติหรือไม่”“อึก! ข้ามีสติเต็มสิบส่วน” เอ่ยเพียงเท่านั้นก็ฝังหน้าเข้ากับอกเนียน ปากหยักมิรอช้า เข้าครอบครองเม็ดทับทิมสีแดงก่ำ ดูดดึงราวกับทารกหิวโซ จนร่างบางถึงกับครวญครางออกมาเสียงเบาแก่นกลางกายที่เคยนอนหลับอย่างสงบเสงี่ยม บัดนี้กลับฮึกเหิม พร้อมออกรบเสียเต็มประดา ยิ่งถูกมือซนเข้ามาก่อกวน ยิ่งลุกขึ้นสู้มิเกรงกลัวผู้ใด“ข้าขอล่วงเกินเจ้าได้หรือไม่”“ยังจะถามอีกหรือ” หญิงสาวถูกผลักให้ล้มตัวนอนราบไปกับเตียง ก่อนจะถูกริมฝีปากหยักรุกรานพื้นที่หวงห้าม ใบหน้าคมฝังลงไปกับบุปผาช่องาม มือแกร่งจับรั้งสองขาให้แยกจากกัน

“จะ เจ้ารู้หรือ” ฟ่งหยู่เยียนอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี หากเป็นเช่นนี้ นางในสายตาของสกุลเหอจะเป็นสตรีอย่างไร“เจ้าค่ะ แต่ท่านมิต้องเป็นห่วง เรื่องนี้ข้ามิได้บอกผู้ใด มีเพียงข้าและหวังหย่งเท่านั้นที่รู้”“แท้จริงแล้ว ผู้ที่ใส่ยานั้นลงไปมิใช่ข้า สตรีผู้นั้นบอกกับข้าว่า มันจะช่วยให้สกุลจ้าวส่งสินสอดไปที่สกุลของข้าโดยไว ข้ายอมรับว่าคิดเห็นแก่ตัว จึงมิได้เอ่ยเตือนท่านแม่ทัพ”“…” สตรีที่คุณหนูฟ่งเอ่ยถึงคงไม่พ้นจางเลี่ยงจินเป็นแน่ เพราะหวังหย่งบอกนางว่า นั่งดื่มอยู่กับคู่สามีภรรยาสกุลเถียนและคุณหนูฟ่ง หากคุณหนูฟ่งมิได้เป็นคนใส่ยา ย่อมต้องเป็นฮูหยินน้อยสกุลเถียน“กว่าจะรู้ว่าผงนั้นเป็นยาปลุกกำหนัด ก็ตอนที่เห็นอาการของท่านแม่ทัพ และนำอาการไปถามท่านพ่อ ข้าจึงได้รู้”“คุณหนูโดนทำโทษหรือไม่เจ้าคะ”“ท่านพ่อโกรธข้าไปหลายวัน และกำชับให้มาเอ่ยขออภัยต่อแม่ทัพจ้าว ทว่ายังไม่ทันได้ไป ทางฝั่งสกุลจ้าวก็นัดแนะมาเสียก่อน เหตุการณ์หลังจากนั้นเจ้าก็พอจะรู้กระมัง” ท่านพ่อโกรธนางมาก ทั้งยังสั่งให้เลิกคบค้าสมาคมกับเลี่ยงจิน“เจ้าค่ะ” รู้สิ เพราะนางเป็นคนขอ ให้พี่ชายไปเป็นตัวแทนเอง“หลังจากวันนั้นข้าก็เทียวไปสกุลเจ้

กว่าเหล่าสตรีจะช่วยตระเตรียม อาหารและขนมเสร็จ ก็เข้าสู่ปลายยามเซินแล้ว (15:00 – 16:59 น.) หลี่น่าจึงให้ทุกคนตั้งโต๊ะทันที เพราะกลัวว่าคุณหนูฟ่งจะกลับเรือนดึกดื่นโต๊ะบนศาลาถูกแบ่งเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งเป็นโต๊ะของนาย อีกฝั่งเป็นของบ่าว เดิมทีหลี่น่าอยากให้ทุกคนทานอาหารร่วมโต๊ะเดียวกัน แต่ทั้งเอินเอินและอาชิงต่างคัดค้าน จนต้องแยกเป็นสองฝั่งเช่นนี้แทน“พี่มาช้าไปหรือไม่” เสียงนุ่มดังขึ้นข้างใบหูเล็ก จนหลี่น่าที่กำลังยืนสั่งการเอินเอินอยู่สะดุ้งโหยง“ท่าน! ข้าตกใจหมดเลย ท่านมาทันเวลาพอดี ข้ากำลังจะตั้งโต๊ะ อาชิงเจ้าไปตามทุกคนมาทานอาหารเถิด” หลี่น่าเอ่ยตอบชายหนุ่ม ก่อนจะหันไปพูดคุยกับอาชิงเรือนสกุลเหอ คละเคล้าไปด้วยเสียงหัวเราะ ทั้งนายทั้งบ่าวต่างทานอาหารกันอย่างสำราญ สรวลเสเฮฮากันถ้วนหน้า แม้แต่แขกของเรือนอย่างหวังหย่งและหยู่เยียนก็ยังหัวเราะสนุกสนานไปด้วย“ท่านแม่ทัพ ข้ารินสุราให้ท่าน ต้องขอบใจท่านที่ช่วยเหลือพวกเรามาโดยตลอด” แม้ประมุขของเรือนจะมองออกว่าชายหนุ่มชอบพออยู่กับบุตรสาว แต่อย่างไรก็ต้องขอบใจ“ข้ายินดีขอรับท่านเหอ” หวังหย่งยื่นจอกสุราไปรับสุราหวานจากเข่อซิง ก่อนจะยกดื่มจนหมดจอก