บททั้งหมดของ กลยุทธ์ลับเปลี่ยนคุณหนูตกอับเป็นเศรษฐีนี: บทที่ 51 - บทที่ 60

“ท่านพ่อ ข้ามาแล้วเจ้าค่ะ” หลี่น่าได้รับแจ้งจากเอินเอินว่าบิดาเรียกพบ“มาๆ มาทางนี้เถิด”“ตำราอันใดหรือเจ้าคะ” เมื่อเข้ามาในห้องตำรา นางก็เห็นว่าบิดากำลังเปิดอ่านตำราอยู่ มิรู้ว่าเป็นตำราเกี่ยวกับเรื่องใด ถึงทำให้ท่านพ่อเปิดอ่านไป อมยิ้มไปด้วยเช่นนี้“มิใช่ตำรา นี่เป็นบันทึกการค้าขายสินค้าของพ่อ ปีนั้นพ่อค้าขายกับหลายแคว้น หลายสกุล ทำกำไรให้สกุลเรามากมายทีเดียว”“ท่านพ่อดูหวงแหนบันทึกนี้มากนัก”“อืม เพราะในปีนั้นเป็นปีที่พ่อทำกำไรได้อย่างงาม จึงภูมิใจกับมันมาก เก็บไว้ใต้หมอนทุกคืน ฮ่าๆ” หลี่น่าพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะเข้าไปดูสิ่งที่บิดากำลังสอนส่วนใหญ่เข่อซิงจะสอนเรื่องการจดบันทึกซื้อขายสินค้า ในบันทึกควรมีวันเวลากำกับ ระบุว่าซื้อสิ่งใด จำนวนเท่าใด รวมถึงบอกราคาให้ชัดเจน และที่ขาดไม่ได้จะต้องลงชื่อผู้ซื้อว่ามาจากสกุลใด ต้องละเอียดถึงขั้นมีการประทับตราของผู้ซื้อให้ชัดเจน“เป็นอย่างไร พอจะเข้าใจหรือไม่”“พอจะเข้าใจอยู่บ้างเจ้าค่ะ แต่มิแน่ใจว่าตอนทำ จะทำได้ละเอียดรอบคอบเช่นท่านพ่อหรือไม่”“หึๆ บุตรสาวของพ่อเก่งกาจไปเสียทุกเรื่อง เหตุใดจะทำมิได้เล่า หากว่ามีข้อสงสัย เจ้าก็สอบถามพ่อหรือพี่ชา

กว่าสองเดือนที่จ้าวหวังหย่งมุ่งทำแต่การงาน และสืบค้นเรื่องราวการตายของบิดาและมารดา จนแทบมิกลับเรือน อยู่แต่ในค่ายและออกไปสืบเรื่องราวเท่านั้น จนพบว่าแท้จริงแล้วการสั่งซื้อว่านสงบใจ บิดาของเขามิได้เป็นผู้ไปรับเอง แต่เป็น อาฮวนคนสนิทของบิดาไปรับมาแทนหวังหย่งจึงให้คนออกตามหาอาฮวน เพราะหลังจากที่เสร็จสิ้นพิธีศพของบิดามารดาเขา อาฮวนก็ขอลากลับไปอยู่บ้าน ซึ่งตอนนั้นเขายังมิรู้ว่าบิดาเขาถูกพิษจากว่านสงบใจ จึงได้ถามไถ่อาฮวนเพียงเล็กน้อย เมื่อไม่มีสิ่งใดน่าสงสัยจึงได้ปล่อยกลับไป“นายท่านสั่งว่านสงบใจจากสกุลเหอจริงขอรับ ตอนนั้นนายท่านสั่งให้บ่าวนำตราประทับไปรับของมา เพราะอยากได้มาเคี่ยวเป็นยาบำรุง แต่ก่อนหน้าที่จะสั่งซื้อกับสกุลเหอ นายท่านก็เคยนำว่านสงบใจมาเคี่ยวดื่มแล้วนะขอรับ เห็นว่าตอนนั้นได้รับกำนัลมาจากสกุลเถียน ซึ่งก็มิได้ส่งผลร้ายอันใด” นั่นคือคำบอกเล่าของอาฮวน ดูเหมือนว่าผู้ที่สั่งซื้อว่านสงบใจ จะเป็นบิดาของเขาเอง หากนำมาประกอบกับคำพูดของท่านเหอ ที่ไม่รู้ว่าว่านสงบใจสามารถนำมาสร้างพิษได้ นั้นก็ตีความได้สองอย่าง คือบิดาของเขาโชคร้ายที่นำว่านมาพร้อมกับโสม อย่างที่สอง คือมีคนจงใจให้บิดาขอ

เช้าวันนี้หลี่น่าตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส ไม่ว่าจะมองไปทางใดก็เห็นแต่ภาพที่ทำให้สบายตา นางจึงยิ้มแย้มตั้งแต่เช้า จวบจนเข้ามาทำงานในร้านก็ยังยิ้มไม่หุบ“พี่เหิง ข้าอยากไปเดินเล่นในตลาดสักพัก พี่ไปกับข้าได้หรือไม่” เพราะเอินเอินกำลังดูแลลูกค้าในร้าน หลี่น่าจึงมาชวนพี่ชายไปแทน“เดินตลาดหรือ ไปสิ ช่วงเช้าเช่นนี้มีลูกค้าไม่มาก” ถือเป็นอันตกลง สองพี่น้องสกุลเหอจึงมาเดินเที่ยวเล่นในตลาด ซื้อขนมไปฝากครอบครัวและคนงานในร้านด้วย กิจการร้านขายสุราของพวกเขากำลังไปได้ดี ลูกค้าต่างแวะเวียนเข้ามามิขาดสาย ทำให้รายได้ของร้านเริ่มเพิ่มมากขึ้น ไหนจะสกุลต่างๆ ที่สั่งสุราไปไว้ที่เรือนเป็นประจำ และยังงานเลี้ยงทหารที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกไม่รวยครานี้ จะไปรวยคราใดได้อีกเล่า“จริงสิ สุราหลายพันไห จัดเตรียมเรียบร้อยแล้วนะ นำข้าวลงหมักกับลูกแป้งแล้ว อีกสิบกว่าวันก็ดื่มได้ ทันงานเลี้ยงพอดี”“จริงหรือเจ้าคะ เช่นนั้นข้าจะให้คนไปแจ้งเจ้ากรมพิธีการที่เรือน” ด้วยงานเลี้ยงครานี้ ฝ่าบาทและเชื้อพระวงศ์จะเข้าร่วมด้วย ผู้ที่จัดการเรื่องอาหารการกินต่างๆ จะเป็นฝ่ายพิธีการ หวังหย่งเคยพาหลี่น่าไปแนะนำกับใต้เท้าผู้นั้นเรียบร้อยแล้ว

ภายในห้องโถงของสกุลเหอกำลังคุกรุ่นไปด้วยความอึดอัด โดยเฉพาะประมุขของเรือนอย่างเหอเข่อซิง ที่บัดนี้นั่งหน้าตึง ไม่ว่าผู้ใดก็เข้าหน้าไม่ติด“ทางสกุลจ้าวของเราต้องขออภัยที่เกิดข่าวลือเช่นนี้ขึ้น” จ้าวผู่เยว่สะกิดให้หลายชาย ก้มคำนับขออภัยต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นด้วย“ข้าขออภัยขอรับ”“ข้ารู้ดีว่าข่าวลือมิได้มาจากสกุลจ้าว แม้จะไม่พอใจ แต่ก็มิคิดจะเอ่ยโทษพวกท่าน ทว่าการที่พวกท่านมาถึงเรือนข้าเช่นนี้ เกรงว่าจะทำให้ข่าวลือยิ่งโหมกระหน่ำเข้าไปอีก”“ใช่เจ้าค่ะ หากว่าเป็นไปได้ พวกเราก็อยากให้ชายหญิงทั้งคู่ อยู่ห่างกันเข้าไว้ เพราะนี่คงเป็นวิธีเดียวที่สยบข่าวลือมิมีมูลนี้ได้” ทั้งท่านเหอและฮูหยินต่างกล่าวความต้องการของพวกเขาออกไปอย่างชัดเจนต่อหน้าบุตรชาย บุตรสาว และสองย่าหลานสกุลจ้าว“ท่านเหอขอรับ เรื่องนี้ย่อมมีทางออกอื่นแน่” หวังหย่งร้อนรนกว่าผู้ใด เขาพึ่งจะได้พบหน้าคนรัก จะให้พวกเขาแยกจากกันอีกแล้วหรือ“ท่านพ่อ ท่านแม่ ในเมื่อเป็นข่าวลือมิมีมูล เหตุใดเราต้องสนใจด้วยเจ้าคะ” หลี่น่าเข้าไปนั่งคุกเข่าข้างเก้าอี้ของบิดา“จะปล่อยไปได้อย่างไร เมื่อเช้าเจ้าก็เห็นแล้วมิใช่หรือ ว่าถูกนินทาว่าร้ายเพียงใด เ

“เจ้าว่าอย่างไรนะ”“ร้านสุราคู่แข่งมีน้ำผึ้งและพุทราเชื่อมให้ลูกค้าทุกโต๊ะ ลดราคาให้ลูกค้ามากมาย ทั้งยังเอ่ยว่าหากเข้ามาซื้ออีกจะลดราคาให้เพิ่มอีกเจ้าค่ะ” เอินเอินรีบนำความมารายงานนายของตนหลายวันมานี้ ลูกค้าในร้านสุราหวานของสกุลเหอลดน้อยลงกว่าเดิม แม้ว่าไม่มาก ทว่าก็กระทบต่อรายได้ของสกุลเหออยู่มาก ด้วยสุราหวานของพวกนางทำมาจากสาโทที่ไม่ถูกกลั่น ทำให้ไม่สามารถทิ้งไว้นานได้ เมื่อทำมาขายแล้วแต่กลับขายไม่ออก ทำให้รสชาติของสุราหวานผิดแปลกไปจากเดิม“เป็นเช่นนี้เองหรือ ดูเหมือนว่าอีกร้านก็มีกลยุทธ์ทางการค้ามากมายเช่นกัน” เข่อซิงเป็นพ่อค้ามาก่อน ย่อมต้องเคยพบเจอเรื่องนี้มาก่อน“เช่นนั้นเราจะทำอย่างไรดีขอรับท่านพ่อ หากปล่อยไปเช่นนี้คงไม่ดีนัก”“ก่อนอื่นลดจำนวนการหมักสุราหวานของเราลงก่อน ให้พอดีกับจำนวนลูกค้าที่มีในช่วงนี้ หากไม่แล้ว เราจะเสียค่าวัตถุดิบไปโดยเปล่าประโยชน์” เหิงเยว่พยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะจดบันทึกไว้“แล้วเรื่องลูกค้าที่ลดลงเล่าเจ้าคะท่านพี่ เราจะลดราคาให้ต่ำกว่าพวกเขาหรือ” ซูเจินเอ่ยถามสามีด้วยความกังวล“เรื่องนั้นเรามิอาจทำได้แล้ว มิเช่นนั้นคงไม่คุ้มค่าแรงที่ทำ” ที่เข่อซิงพูดมาไม