บททั้งหมดของ กลยุทธ์ลับเปลี่ยนคุณหนูตกอับเป็นเศรษฐีนี: บทที่ 21 - บทที่ 30

เสียงแหลมระคนเยอะเย้ย กลายเป็นที่สนใจของลูกค้าที่นั่งอยู่บริเวณร้าน หญิงสาวสองคนและสาวใช้อีกสองคน เดินเข้ามาในร้านนายบ่าวคู่หนึ่งหลี่น่ารู้จักเป็นอย่างดี นั่นคือฮูหยินน้อยสกุลเถียน จางเลี่ยงจินกับคนสนิท ส่วนนายบ่าวอีกคู่นางไม่รู้จัก และไม่เคยเห็นหน้าคร่าตามาก่อน“พวกนางมาทำอันใด คิดจะมาหาเรื่องหลี่เอ๋อร์ของเราหรือ” ซูเจินถึงขั้นวางมือจากสิ่งที่ทำ แล้วเดินมาบังบุตรสาวเอาไว้ ไม่ต่างจากเข่อซิง เหิงเยว่และเอินเอิน ที่ต่างพากันมายืนประจันหน้า กับพวกสกุลเถียนอย่างเอาเรื่อง“ประเดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ พวกท่านใจเย็นลงก่อน” หลี่น่าเบียดตัวขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยถามสตรีตรงหน้าด้วยถ้อยคำสุภาพ“ฮูหยินจะมาซื้อสุราหวานของเราใช่หรือไม่เจ้าคะ” เป็นประโยคคำถามทั่วไป แต่สำหรับหลี่น่านั้น มีความหมายเสียยิ่งกว่าสิ่งใด“ใช่! ทำไม เจ้าจะไม่ขายให้ข้าอย่างนั้นหรือ”“หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ ข้าน้อยหรือจะไม่ขายสุราหวานให้พวกท่าน…เชิญๆ เจ้าค่ะ นั่งตรงนี้ก่อน” หลี่น่าเผยยิ้มกว้างประดับใบหน้า ผายมือเชื้อเชิญให้หญิงสาวนั่ง ก่อนจะเดินไปจัดเตรียมสุราอย่างไม่ทุกข์ร้อนทว่าการกระทำของหลี่น่ากลับทำให้ครอบครัวสกุลเหอร้อนใจแทน“หลี่เอ

เสียงพูดคุยที่ดังลอดออกมา ทำให้หลี่น่านึกสงสัยว่าคนภายในห้อง คือผู้ใดกันแน่ ร่างบางจึงย่องเข้าไป เอาหูแนบกับกำแพงห้อง พยายามนิ่งฟังว่าจะใช่เสียงของบิดานางหรือไม่“บันทึกซื้อขาย ท่านจะเอาไปหรือไม่”“อืม เผื่อจะใช้เป็นหลักฐาน” เสียงพูดเป็นเสียงบุรุษมิผิดแน่ ทว่าเสียงนั้นอู้อี้เสียจนแทบจะฟังความไม่ออก ได้ยินเพียงว่าหลักฐานๆ กระไรสักอย่างจะเอาอย่างไรดี รออยู่ตรงนี้ดีไหมนะหากว่าเป็นท่านพ่อ ก็คงมิเป็นไร แต่หากพวกนี้เป็นโจร นางจะได้จับตัวไว้ ก่อนที่พวกมันจะเอาของมีค่าออกไปจากเรือนหลี่น่าตัดสินใจยืนพิงผนังห้อง เพื่อรอคนในห้องออกมา ห้องตำราของท่านพ่อมีเพียงทางออกเดียว ทั้งยังไม่มีหน้าต่างสักบาน อย่างไรคนในห้องก็ต้องออกมาทางนี้รออยู่เพียงเค่อเดียว (15 นาที) หลี่น่าก็เห็นคนในห้องสองคนค่อยๆ เปิดประตูออกมา พร้อมกับตำราหลายเล่ม นางเองก็ไม่รู้ว่าตำรานั่นสำคัญอย่างไร ถึงมีค่าพอที่จะทำให้ แม่ทัพใหญ่และรองแม่ทัพของแคว้น ต้องเข้ามาขโมยถึงในเรือนผู้อื่นเช่นนี้“ไม่คิดว่าจะเป็นพวกท่าน”“…หลี่น่า” เสียงแผ่วเบาหลุดออกมาจากปากหนาของแม่ทัพใหญ่ เขาให้ฮุ่ยหวง ปล่อยควันหลับใหลทุกคนในเรือนแล้วมิใช่หรือ“แปลกใ

บัดนี้คนสกุลเหอกำลังนั่งเคร่งเครียดอยู่ในห้องโถง ทั้งนายทั้งบ่าว ต่างหน้านิ่วคิ้วขมวด จนบรรยากาศในเรือนสกุลเหอเต็มไปด้วยความอึดอัด เหวินจงที่ถูกเรียกมาอย่างกะทันหัน ก็พลอยเกร็งไปกับเขาด้วย“คุณหนูสกุลหว่านต้องการสุราหวาน 100 ไห ไปใช้ในงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดของท่านราชครูหว่าน ในอีกยี่สิบวันข้างหน้า” หลี่น่าเอ่ยบอกกับเหวินจง“ห๊า! ระ ร้อยไหหรือขอรับ” เหวินจงอ้าปากค้าง ตกใจกับจำนวนสุราที่เขาต้องทำ“เจ้าค่ะ” หลี่น่าพยักหน้าตอบรับ ยามที่นางนำเรื่องมาบอกกับครอบครัว พวกเขาก็ทำท่าทีตกใจเช่นนี้เหมือนกันเรื่องราวมีอยู่ว่า นางและครอบครัวไปขายสุราหวานที่ท้ายตลาดตามปกติ ทว่าเมื่อเก็บของเตรียมจะกลับเรือน ก็มีคุณหนูสกุลใหญ่เข้ามาขอพูดคุยกับหลี่น่า นางจึงแยกตัวออกมาพูดคุยกับคุณหนู และได้ความว่า ในอีกยี่สิบวันข้างหน้า คุณหนูหว่านจะจัดงานเลี้ยงให้บิดาของนาง จึงอยากได้สุราหวานไปเลี้ยงแขกเหรื่อในงาน คุณหนูผู้นี้รู้จักกับหวังหย่ง เขาจึงแนะนำให้มาขอซื้อสุราหวานจากหลี่น่า หญิงสาวเห็นว่าเป็นโอกาสดี ที่สุราหวานจะได้เป็นที่รู้จักในวงกว้างมากขึ้น หลี่น่าจึงตอบรับไปทันควันเรื่องที่โกรธหวังหย่ง นางก็ยังโก

“เป็นอย่างไรบ้างคุณหนูเหอ”“เรียบร้อยดีเจ้าค่ะ บ่าวของสกุลหว่านช่วยขนสุราหวานไปไว้ที่ซุ้มสุราเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” หลี่น่าควบคุมให้บ่าวขนสุรากว่าร้อยไห ไปไว้ที่ซุ้ม โดยแบ่งแยกตามฤทธิ์ของสุราสุราหวานที่มีฤทธิ์แรง จะถูกเก็บไว้ที่หนึ่ง ส่วนสุราหวานที่มีฤทธิ์อ่อนก็จะถูกจัดไว้แยกกัน เพื่อให้ง่าย ยามที่ต้องนำไปให้แขกเหรื่อ“เช่นนั้นก็ขอบใจมาก จริงสิ! พวกท่านมีธุระที่ใดต่อหรือไม่ ข้าอยากรบกวนให้พวกท่านอยู่ช่วยควบคุมบ่าวไพร่แจกจ่ายสุรา กลัวว่าบ่าวของข้าจะไม่รู้ความ จนนำสุราไปให้แขกผิดจากที่พวกเขาสั่ง” ด้วยงานเลี้ยงครานี้มีสตรีและเหล่าคุณหนูจำนวนมาก หากพลาดนำสุราฤทธิ์แรงไปให้คุณหนูเหล่านั้น อาจจะเกิดการมึนเมาขึ้นได้“แท้จริงแล้ว พวกข้ายังต้องไปขายสุราหวานที่ตลาดต่อขอรับ” เป็นเหิงเยว่ที่เข้ามาช่วยตอบ แม้งานนี้จะได้กำไรมาก แต่พวกเขาก็ไม่อยากขาดรายได้จากการขายสุราไป“จริงสิ…อืม เอาเป็นว่าข้าให้พวกท่านเพิ่มอีกสามตำลึงเงิน อยู่ช่วยข้าก่อนได้หรือไม่”“…” หลี่น่าหันไปถามความเห็นจากครอบครัวพอเป็นพิธี ทั้งที่ในใจของนางกระโดดโลดเต้นที่ได้เงินเพิ่มมาอีก 3 ตำลึงเงิน“ถือว่าช่วยข้าเถิดเจ้าค่ะท่านเหอ แล้วข

“ข้าขอสุราหนึ่งไห- หลี่เอ๋อร์หรอกหรือ เจ้าเปลี่ยนไปมากจนข้าจดจำแทบมิได้” จากสตรีอ้วนพี กลายเป็นหญิงสาวร่างสมส่วน มีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจนจนเขาแทบละสายตาไม่ได้“เจ้าคะ? คุณชายรู้จักข้าด้วยหรือ” หลี่น่ามองตรงไปยังชายที่แต่งกายเรียบร้อย เสื้อผ้าอาภรณ์เนื้อดี ผมเผ้าก็เก็บรวบเสียเรียบตึง นางจึงรู้ได้ทันทีว่าชายผู้นี้คงเป็นบุตรสกุลขุนนาง หรือไม่ก็เป็นขุนนางเสียเอง“…เจ้าหมายความว่าอย่างไร” ชายหนุ่มผู้นั้นใบหน้าเรียบตึงขึ้นมาทันใด แววตาคู่นั้นส่อถึงความสงสัยใคร่รู้ จนทุกคนสังเกตได้“หลี่น่า เจ้ามิรู้จักใต้เท้าผู้นี้อย่างนั้นหรือ” หวังหย่งถามย้ำ หรือที่นางเอ่ยว่า จดจำสิ่งใดไม่ได้ จะหมายความตามนั้นจริงๆ“ข้าต้องรู้จักหรือเจ้าคะ…ว่าแต่คุณชะ เอ่อ ใต้เท้าต้องการสุราแบบใดเจ้าคะ หากว่าต้องการฤทธิ์แรง ต้องไปซุ้มของพี่ชายข้าเจ้าค่ะ” หญิงสาวผายมือไปทางเหิงเยว่ ทว่าสายตาพิฆาตของพี่ชายทำให้นางต้องผงะเหตุใดจึงมองแรงขนาดนั้น ทำราวกับจะฆ่าแกงกัน“แหะๆ ต้องขออภัยใต้เท้าด้วย แม้พี่ชายข้าจะดุไปเสียหน่อย แต่ไม่กัดแน่เจ้าค่ะ เชิญใต้เท้าทางนั้นได้เลย”“ใช่เจ้าค่ะ! เชิญใต้เท้าไปไกลๆ อุ้ย! บ่าวหมายถึงเดินไปไกลอีก