All Chapters of กลยุทธ์ลับเปลี่ยนคุณหนูตกอับเป็นเศรษฐีนี: Chapter 11 - Chapter 20

ทั้งกลิ่นและรสชาติ แตกต่างจากสุราที่ขายในโรงสุรายิ่งนัก กลิ่นของสาโทที่ท่านลุงเหวินจงหมักเอง จะมีกลิ่นหอมของข้าว แต่ก็ได้กลิ่นเปรี้ยวที่เกิดจากการหมักดองเช่นกัน“รสชาติดีกว่าสุราที่ข้าดื่มนัก”“แท้จริงแล้วสุราที่คุณชายดื่มก็ทำเช่นนี้เหมือนกันขอรับ แต่เขาจะเอาไปเข้าเครื่องกลั่น เพื่อจะได้เก็บไว้นาน ซึ่งรสชาติก็จะเปลี่ยนไปด้วย”“จริงสิ ท่านลุงพาข้าไปดูผลไม้ที่ส่งขายไม่ได้ทีเถิด” หลี่น่าอยากลองผสมน้ำผลไม้กับสาโทเต็มที อยากรู้ว่ารสชาติจะออกมาเป็นดังที่นางคาดไว้หรือไม่“ทางนี้เลยขอรับ” เดินแยกออกไปไม่นาน ก็พบกับกองผลไม้ที่ไม่สามารถส่งขายได้ บ้างก็เน่าเสีย บ้างก็ลูกเล็กเกินไปหลี่น่าเดินเข้าไปคัดเลือกผลที่ยังพอจะนำมาคั้นน้ำได้ นางเลือกผลส้มมาเกือบยี่สิบลูก ใช้มีดหั่นครึ่งส้มแต่ละผล แล้วจึงบีบคั้นน้ำออกมา“ข้าขอสาโทสักจอกเถิด” มือขาวรับเอาสาโทมาผสมกับน้ำส้มที่ตนเองคั้นสดเอาไว้ ก่อนจะใช้ตะเกียบแตะเพื่อชิมทุกการกระทำของหญิงสาวตกอยู่ในสายตาของเหิงเยว่ เอินเอิน และเหวินจงทั้งหมด“เจ้าเชี่ยวชาญนัก” หลี่น่าเพียงยกยิ้มให้พี่ชาย แล้วเลือกผลส้มมาคั้นเพื่อผสมกับสาโทให้ครบทุกคน กว่าจะทำได้ในปริมาณที่ม

เช้าวันรุ่งขึ้นหลี่น่าลุกขึ้นมาออกกำลังกายตามปกติ ก่อนจะมาท่านมื้อเช้าและไปจัดการเรื่องการขนน้ำผลไม้ไปไว้ในห้องใต้ดิน ด้วยมิอยากจ้างคนงานมาจัดการ หลี่น่ากับเอินเอิน จึงจัดการขนไหน้ำผลไม้ยังไม่เน่าเสียมาไว้ในห้องใต้ดินด้วยตนเอง“เห้อ! กว่าจะเสร็จ เล่นเอาเหนื่อยแทบแย่”“จริงเจ้าค่ะ แหะๆ”“ทนเอาหน่อยนะเอินเอิน หากว่าเราขายสุราหวานได้ดีตามที่คาดไว้ ครอบครัวเราก็จะมีกินมีใช้ มีเงินไว้จ่ายหนี้สินที่ติดค้างอยู่” หลี่น่าลูบศีรษะเล็กของคนสนิท“บ่าวทนไหวเจ้าค่ะ สงสารก็แต่พวกท่าน ที่ต้องมาลำบากเช่นนี้”“อย่าคิดอันใดให้มากความเลย ข้าว่าเราไปทำมื้อเที่ยงไว้รอทุกคนเถิด ช่วงบ่ายเราจะต้องออกไปหาภาชนะใส่สุราหวานของเราเสียที” ว่าแล้วสองนายบ่าวก็พากันเข้าครัว แม้ว่าหลี่น่าจะทำสิ่งใดไม่เป็น แต่ก็พอช่วยหยิบจับนู่นนี่ได้..“เราจะเริ่มจากที่ใดก่อนดีเจ้าคะ” หลังจากทานมื้อเที่ยง หลี่น่าก็ขออนุญาตบิดามารดาออกมาหาไหและจอกสุราเก่า“ข้าจะลองไปถามโรงน้ำชาดูก่อน” หากว่าไปถามร้านขายสุรา แล้วเรานำไหเหล่านั้นมาขายสุราแข่งกับเขา มันดูน่าเกลียดเกินไปหน่อย“เถ้าแก่เจ้าคะ ที่ร้านพอจะมีไหหรือจอกชาเก่าที่ไม่ใช้แล้วหรือไม่

“ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่เหิง ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ” หลี่น่ายื่นหน้าออกมาจากหน้าต่างของรถม้าคันหรู ทั้งยังโบกไม้โบกมือให้ครอบครัว ที่กำลังกวาดลานหน้าเรือนอยู่เกวียนขนของและรถม้าคันหรู เคลื่อนเข้ามาจอดในลานกว้างหน้าเรือนสกุลเหอ เข่อซิงเองก็นึกแปลกใจที่บุตรสาวนั่งรถม้าเข้ามา ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปากถาม เจ้าของรถม้าก็ปรากฏกายขึ้น“มะ แม่ทัพใหญ่! บุตรสาวข้าไปสร้างเรื่องเดือดร้อนหรือ”“ท่านแม่ทัพโปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ” สองสามีภรรยาต่างก้มคำนับต่อแม่ทัพใหญ่ของแคว้นอย่างหวาดกลัว หลี่น่าได้แต่ยืนงงกับท่าทางของบิดาและมารดานางมิได้ทำสิ่งใดผิดเสียหน่อย“ท่านพ่อท่านแม่ ข้ามิได้สร้างเรื่องนะเจ้าคะ”“เจ้าเงียบเสีย ท่านแม่ทัพโปรดเห็นใจนางเถิดขอรับ น้องสาวข้าผู้นี้ผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมามาก รอดตายมาได้ก็จดจำสิ่งใดมิได้ แม้แต่นามของตน ไหนจะพูดจากพิลึกพิลั่นนี่อีก เห็นแก่ว่านางวิปลาสเถิดขอรับ”“โอ้ยยยย พี่เหิงคิดว่าข้าบ้าหรือ แม่ทัพจ้าว! ท่านพูดสิ่งใดบ้างเถิด”“ท่านเหอ ฮูหยิน คุณชาย ข้าเพียงนำไหและจอกสุราที่คุณหนูเหอต้องการมาให้เท่านั้น” เสียงนิ่งทรงพลัง ทำให้คนสกุลเหอทั้งสาม หยุดโวยวายลงได้ แต่มิวายหันมาหาหลี่

“พี่เหิง หยุดตรงนี้แหละ หยุดๆ” หลี่น่ากระโดดลงจากรถม้า ทั้งที่ม้ายังไม่หยุดนิ่ง ด้วยความคล่องตัว นางจึงไม่เสียหลักล้ม บัดนี้หญิงสาวร่างบางลงมาก เพราะนางออกกำลังกายทุกวัน ทั้งยังทำงานใช้หัวคิดไม่หยุดหย่อน น้ำหนักตัวของหลี่น่าจึงลดลงฮวบ แต่ก็ยังคงเค้าความมีน้ำมีนวล มิได้ผอมแห้งอย่างคุณหนูสกุลอื่น“จะตั้งร้านตรงนี้เลยหรือ” เหิงเยว่มองไปรอบๆ พื้นที่ตรงนี้แม้จะมีคนเดินผ่านไปมาอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มากเท่ากลางตลาด“นั่นสิหลี่เอ๋อร์ ตั้งร้านท้ายตลาดเช่นนี้จะมีผู้คนมาซื้อหรือลูก” ซูเจินแสดงสีหน้ากังวลออกมาอย่างชัดเจน“น้องหญิงมิต้องวิตกไป หากไม่มีผู้คนผ่านมาซื้อ เราก็ไปบอกให้พวกเขารู้ ว่าร้านสุราหวานของเราตั้งอยู่ตรงนี้” หลี่น่ายกยิ้มให้กับคำพูดของบิดา สมกับเป็นพ่อค้าสกุลดัง ความรู้เรื่องการค้าขายมีไม่น้อยไปกว่าผู้อื่นทำเลตั้งร้านที่นางเลือก มิใช่ตำแหน่งที่ดีนัก ทว่าที่ตรงนี้มิต้องเสียค่าเช่า ทั้งยังมีที่ว่างเป็นบริเวณกว้าง เพียงพอให้นางจัดวางโต๊ะและเก้าอี้สำหรับลูกค้าได้การจัดตั้งร้าน นางเลือกใช้รถม้าเป็นตัวร้าน หน้าต่างรถม้าให้เป็นหน้าร้าน สำหรับซื้อขายสุราหวาน แล้วไหสุราต่างๆ ก็เก็บไว้ด้านนอก

“คุณหนู เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ…พี่เหิงๆ นำเก้าอี้มาเพิ่มให้คุณหนูโฉมงามทั้งสี่ทีเจ้าค่ะ” คำพูดคำจาของหลี่น่า ยิ่งทำให้สตรีเหล่านั้นยกยิ้มกริ่มช่างเป็นแม่ค้าที่พูดจาน่าฟังยิ่งนัก“ขอบใจ” เหิงเยว่ก้มตอบรับคำขอบคุณ แล้วจึงหันไปช่วยมารดาเตรียมผลไม้กับแกล้มต่อ“มิทราบว่า คุณหนูทั้งสี่รู้จักสุราร้านของเราหรือยังเจ้าคะ”“ยัง แต่ข้าอยากได้สุราเช่นที่แม่ทัพใหญ่สั่ง” สายตาแพรวพราว และอาการบิดเขินของเหล่าแม่นางน้อย ทำให้หลี่น่ารู้ได้ทันทีว่าพวกนางคงจะเป็นแฟนคลับของหวังหย่ง สหายรักของนางเป็นแน่ดีล่ะ ขอยืมชื่อมาเป็นพรีเซนเตอร์หน่อยแล้วกัน“อ่า คุณหนูรู้จักหวังหย่งด้วยหรือเจ้าคะ”“เจ้า! เหตุใดเรียกนามแม่ทัพใหญ่ของแคว้นโดยตรงเช่นนี้” สตรีผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น ด้วยใบหน้ามิค่อยจะพอใจ“คุณหนูอย่าได้คิดว่าข้าหมิ่นเกียรติท่านแม่ทัพเลยเจ้าค่ะ ข้ากับหวังหย่งเป็นสหายกัน ข้าจึงเรียกเขาเช่นนี้คล่องปากแล้ว” ดูเหมือนว่าทุกคนจะไม่เชื่อในสิ่งที่นางพูด ทำอย่างไรดีนะ“…”“หวังหย่ง สหายรักของข้า โบกมือๆ” หลี่น่าตะโกนเสียงดัง ก่อนจะโบกไม้โบกมือไปมาให้เป็นตัวอย่าง ชายหนุ่มกำลังมึนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น จึงได้แต่ยกมือขึ้น