บททั้งหมดของ กลยุทธ์ลับเปลี่ยนคุณหนูตกอับเป็นเศรษฐีนี: บทที่ 61 - บทที่ 70

“คุณชายเหิง ข้าขอพาหลี่เอ๋อร์ออกไปเที่ยวเล่นที่ชานเมืองได้หรือไม่” หวังหย่งมิได้สนใจสายตาออดอ้อนเอาใจของหลี่น่า แต่กลับหันมาถามพี่ชายของคู่หมั้นแทน“เอ่อ ได้ๆ ประเดี๋ยวข้าจะบอกท่านพ่อกับท่านแม่ให้” เหิงเยว่เอ่ยอนุญาต เพราะอย่างไรทั้งคู่ก็เป็นคู่หมั้นคู่หมายกัน“ขอบใจท่านมาก เอินเอินก็อยู่ช่วยคุณชายเหิงทางนี้เถิด”“เจ้าค่ะท่านแม่ทัพ” เพียงแค่หวังหย่งเอ่ยกันเอินเอินไปเช่นนั้น หลี่น่าถึงกับลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอไม่รอดแน่ อย่างไรก็มิมีทางรอดและก็เป็นอย่างที่หญิงสาวคิด เพราะหลังจากที่พากันควบม้ามากว่าสองเค่อ (30 นาที) จนถึงที่หมาย ยังไม่ทันที่หลี่น่าจะเอ่ยถามว่าเรือนหลังเล็กและทุ่งดอกไม้กว้างขวางนี่คือที่ใด นางก็ถูกร่างสูงหิ้วมาไว้ในเรือนเสียแล้ว“ทะ ท่านจะทำอันใด ถอดอาภรณ์ออกด้วยเหตุใด” หญิงสาวนั่งอยู่บนผ้านุ่มที่ถูกปูไว้กลางห้อง“พี่ก็จะให้เจ้าดูอย่างไรเล่า เห็นเจ้าชอบมิใช่หรือ หืม” ไม่ว่าเปล่า หวังหย่งเข้ามานั่งคร่อมนางเอาไว้ ก่อนจะคว้ามือนางไปลูบแผงอก เลื่อนลงมาถึงกล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวกันสวยงาม“อึก! ท่านจะบ้าหรืออย่างไร” ใบหน้าแดงก่ำของว่าที่ภรรยา สร้างความพอใจให้ชายหนุ่มไม่น้อ

หลังจากที่สกุลเหอตั้งใจจะเดินทางไปต่างแคว้น เพื่อดูที่ทางในการเปิดร้านสุราหวาน เหิงเยว่ก็อาสาจะอยู่ดูแลร้านและมารดา ให้บิดากับน้องสาวไปต่างแคว้นหลี่น่าจัดการเตรียมข้าวของ และไปพูดคุยกับหลานชายท่านลุงเหวินเป็นที่เรียบร้อย ซึ่งเหวินท่งเองก็ยินดีที่จะไปดูแลร้านในต่างแคว้นให้ ด้วยเขาตัวคนเดียว มิมีครอบครัวที่ต้องห่วง จึงได้ติดตามไปด้วยในครานี้ส่วนเอินเอินที่เตรียมตัวมานาน กลับล้มป่วยก่อนวันเดินทางเพียงแค่สองวัน หลี่น่าจึงตัดสินใจไม่พานางไปด้วย แต่กระนั้นก็มีบ่าวหญิงหลายคนร่วมเดินทางในครานี้และแน่นอนว่า หลี่น่าต้องเอ่ยบอกเรื่องนี้กับคู่หมั้นอย่างหวังหย่งเรียบร้อยแล้ว ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มมิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงถามไถ่ว่าจะไปแคว้นใดบ้างเท่านั้น ทว่าพอมาถึงวันเดินทาง กลับไม่เป็นไปอย่างที่นางคิด“พี่จะไปกับเจ้าด้วย จะได้มีคนคุ้มกันขบวนเดินทางอย่างไรเล่า”“แล้วการงานทางนี้เล่า ท่านจะทิ้งไปได้อย่างไร”“พี่แจกแจงงานให้รองแม่ทัพหยวนแล้ว ทั้งเรื่องบ้านเมืองและเรื่องการตายของท่านพ่อท่านแม่” หลี่น่าหันไปหน้ามองรองแม่ทัพของแคว้นที่ยิ้มแห้ง ก็พอจะรู้ว่าการงานมากมายเพียงใด แต่ก็คงขัดสิ่งใดไม่ได้เมื่อตกล

เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งเดือน ร้านสุราหวานในแคว้นไฉก็พร้อมที่จะเปิดรับลูกค้าเข้ามาดื่มกินสังสรรค์ คนงานในร้าน เข่อซิงและหลี่น่าก็ไปรับมาจากโรงขายทาส บ้างก็เป็นคนของฮูหยินลั่วที่แนะนำให้ เรื่องสูตรการทำสุราเหวินท่งก็รู้ดีอยู่แล้ว เพราะเมื่อก่อนเขาก็ช่วยท่านลุงเหวินจงหมักสุราและผสมสุราอยู่บ่อยครั้ง“นายท่าน คุณหนู คุณชาย เดินทางปลอดภัยนะขอรับ เรื่องกำไรต่างๆ ข้าจะเก็บรวบรวมไปให้ทุกๆ สามเดือนขอรับ” หลี่น่าตั้งใจไว้ว่าหากได้ทุนคืนแล้ว นางจะให้เหวินท่งแบ่งกำไรเป็นหกส่วน สกุลเหอจะรับเพียงสองส่วน และร้านสุราหวานในแคว้นไฉก็จะยกให้เหวินท่งเป็นคนจัดการทั้งหมด“อืม เจ้าอยู่ทางนี้ก็ดูแลตนเองด้วยเล่า มีสิ่งใดก็เขียนสารไปถึงพวกข้าได้” เมื่อหลายวันก่อน เข่อซิงเห็นแม่ทัพจ้าวและบุตรสาวสอนเหวินท่งใช้นกสื่อสาร จึงได้เอ่ยออกไปเช่นนั้น“ได้ขอรับ” ยังไม่ทันที่สกุลเหอจะออกเดินทาง ฮูหยินลั่วก็เข้ามาที่ร้านพอดี จึงได้เอ่ยร่ำลากันเพียงเล็กน้อย“ฝากฮูหยินช่วยดูแลอาท่งด้วยเจ้าค่ะ”“คุณหนูเหอมิต้องเป็นห่วงไป ข้าจะดูเขาให้” สายตายั่วยวนของสาวใหญ่ ทำเอาเหวินท่งหน้าแดงเถือกขึ้นมาทันใด มิรู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะเป็น

“ใต้เท้าเถียนให้ทหารจับคนสกุลเหอไปหมดเลยขอรับ” นั่นเป็นประโยคที่ทำให้หวังหย่งถึงโกรธเกรี้ยวอย่างที่มิเคยเป็นมาก่อน เมื่อถามไถ่เอาความจนได้รู้ว่าองค์ฮ่องเต้เป็นผู้ออกคำสั่ง ทั้งชินอ๋องและแม่ทัพใหญ่ของแคว้นจึงรีบควบม้ามาเข้าเฝ้าฝ่าบาทถึงในวัง ทั้งที่บัดนี้เข้าสู่ยามซวีแล้ว (19:00 - 20:59 น.)“พวกเจ้าทั้งสองมีเรื่องด่วนอันใด จึงมาเข้าเฝ้าเสียมืดค่ำเช่นนี้” ฮ่องเต้หยางหลิงหลงนั่งลงบนพระที่นั่ง ก่อนจะยกชาขึ้นมาดื่ม“กระหม่อมทราบมาว่า ฝ่าบาทให้ทหารไปจับกุมคนสกุลเหอหรือพ่ะย่ะค่ะ” หวังหย่งเอ่ยออกไปเสียงนิ่ง เขาพยายามที่จะข่มอารมณ์ของตนเองเอาไว้“เป็นข้าที่ออกคำสั่ง เจ้าก็รู้มิใช่หรือ ว่าสถานการณ์ของแคว้นเราและแคว้นไฉเป็นอย่างไร แต่คนสกุลเหอกลับอ้างว่าไปทำการค้า ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาไปทำการค้าจริงดังปากว่า” หวังหย่งได้ยินดังนั้น ก็เข้าใจได้ในทันที ว่าต้องมีคนใส่ร้ายสกุลเหอเป็นแน่หากจะให้พูดกันตามตรง บ้านเมืองนี้สงบร่มเย็นได้ เป็นเพราะชินอ๋องหยางหมิงจงที่เป็นทั้งแม่ทัพออกศึก และคอยให้คำชี้แนะต่อฝ่าบาท“กระหม่อมเป็นพยานได้พ่ะย่ะค่ะ เพราะการเดินทางครานั้น กระหม่อมก็ไปด้วยเช่นเดียวกัน”“เช่

เสียงบรรเลงดนตรีนำขบวนเกี้ยวเจ้าสาวดังขึ้นอย่างครื้นเครง ยิ่งเป็นสมรสพระราชทานจากฝ่าบาท งานครานี้ยิ่งต้องใหญ่โตให้สมพระเกียรติสองข้างทางเต็มไปด้วยราษฎร ที่มายืนรอดูขบวนเจ้าสาวสุดตระการตา หลี่น่านั่งอยู่บนเกี้ยวก็ตื่นเต้นไม่แพ้ผู้ใด ทั้งดีใจและตื้นตันไปในคราเดียวกัน“เจ้าสาวเป็นคุณหนูสกุลเหออย่างนั้นหรือ”“ใช่แล้ว สกุลเหอที่เปิดร้านสุราหวานในตลาดอย่างไรเล่า เดิมทีข้าคิดจะไปที่ร้านเสียหน่อย แต่มีงานมงคลเช่นนี้ร้านคงปิดเป็นแน่” เสียงพูดคุยของชาวบ้านริมทาง ทำให้หลี่น่านึกเสียดายที่ไม่ได้ตอบกลับ แต่กระนั้น สาวใช้ของนางก็ทำหน้าที่โปรโมตร้านได้เป็นอย่างดี“ใช้เจ้าค่ะ ร้านสุราหวานจะเปิดในวันพรุ่งนี้นะเจ้าคะ” เสียงเล็กตะโกนบอกชาวบ้าน“เอินเอิน บอกพวกเขาด้วยว่าพรุ่งนี้เราขายราคาพิเศษ”“พรุ่งนี้ร้านสุราหวานลดราคา เพื่อฉลองการสมรสของคุณหนูด้วยนะเจ้าคะ เชิญเข้ามาชิมกันได้เจ้าค่ะ” หลี่น่ายิ้มร่าอยู่ใต้ผ้าคลุม ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด ก็ต้องหมั่นโปรโมตอยู่เสมอ บัดนี้ร้านสุราหวานของพวกนางกำลังเติบโตไปได้ด้วยดี ทั้งในแคว้นหยางและแคว้นไฉ“เก่งมากเอินเอิน”“ขอบพระคุณคุณหนูที่ชมเจ้าค่ะ” สองนายบ่าวหัวเร