Все главы กลยุทธ์ลับเปลี่ยนคุณหนูตกอับเป็นเศรษฐีนี: Глава 71 - Глава 80

“เป็นอย่างไรบ้าง ข้าวปลาอาหารใกล้เสร็จแล้วหรือยัง” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากด้านหลัง แม้รู้ว่าหวังหย่งมิได้เอ่ยถามนาง แต่นางก็กลัวจะถูกจับได้ จึงค่อยๆ ขยับทั้งที่ยังหันหลังให้ชายหนุ่ม หวังจะออกจากกระโจมโรงครัวโดยเร็ว“อีกไม่ถึงสองเค่อ (30 นาที) ขอรับ”“อืม มีสิ่งใดขาดเหลือก็รีบบอก ก่อนที่เราจะเข้าเขตชายแดน เพราะหากเข้าไปในเขตชายแดนแล้ว วัตถุดิบต่างๆ หายากยิ่งนัก”“ขอรับแม่ทัพใหญ่…นั่นเจ้าจะไปที่ใด! รีบมาช่วยข้าก่อน” ทั้งที่หลี่น่าจะออกจากกระโจมได้อยู่แล้ว แต่กลับถูกพ่อครัวเอ่ยทักขึ้นมา ทำให้บัดนี้ทุกคนในกระโจมโรงครัวจดจ้องมาที่นางเป็นตาเดียวเมื่อเป็นเช่นนี้ มีหรือสามีจะจดจำภรรยาของตนมิได้ แม้จะสามใส่อาภรณ์ และรวบผมเช่นบุรุษ ทั้งยังโพกหน้าจนเหลือแค่ตา แต่หวังหย่งก็จดจำดวงตาของคนรักได้เป็นอย่างดี“เหอหลี่น่า…” น้ำเสียงเยือกเย็น จนหลี่น่าถึงกับลอบกลืนน้ำลาย“ทะ ท่านมองออกด้วยหรือ” เมื่อถูกจับได้ หลี่น่าก็มิคิดจะแถไถไปเรื่อย มือเล็กดึงผ้าโพกหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าเนียนของฮูหยินน้อยสกุลจ้าว เหล่าคนครัวที่รู้ว่าเด็กหนุ่มที่ตนเองใช้งานเป็นถึงฮูหยินท่านแม่ทัพ ถึงขั้นเข่าอ่อน“เหตุใ

หลี่น่าเองก็เข้าไปช่วยงานในโรงครัว แต่เหล่าพ่อครัวแม่ครัวต่างมิให้นางหยิบจับสิ่งใด นางจึงทำได้เพียงเดินดู ว่าขาดเหลือสิ่งใดเท่านั้น เนื่องจากว่าจะต้องทำอาหารให้กับชาวบ้านที่มาช่วยศึก ทำให้วัตถุดิบที่เตรียมมาอาจจะไม่เพียงพอ นางจึงนำเรื่องนี้ไปปรึกษากับผู้ใหญ่บ้าน“วัตถุดิบในการทำอาหารของเราอาจไม่เพียงพอ ท่านพอมีทางหรือไม่”“ชาวบ้านหลายคนทำกับดักสัตว์ไว้ในป่าขอรับ ทั้งพืชผักต่างๆ ก็หาได้จากในป่าขอรับฮูหยิน”“เช่นนั้นก็ดี ข้าขอคนอาสาไปเก็บพืชผักและสัตว์ที่ติดกับดัก ข้าจะให้ทหารไปคุ้มกันด้วย”“พวกข้าไปขอรับ พวกข้าเป็นพรานป่า รู้จักหนทางในป่าดีขอรับ” เมื่อมีคนอาสา หลี่น่าก็เบาใจ ยกหน้าที่นี้ให้พวกเขาจัดการเมื่อจัดการงานในหมู่บ้านเสร็จ หลี่น่าและเอินเอินก็พากันกลับเข้ากระโจมที่พัก เป็นจังหวะเดียวกับที่คนครัวจะนำน้ำชาและขนมไปให้เหล่าแม่ทัพที่ประชุมกันอยู่ในกระโจมหลัก หลี่น่าจึงอาสาเข้าไปช่วย“สายข่าวจากฝั่งนู้นรายงานมาว่า ทหารของแคว้นไฉมีจำนวนมากทีเดียวขอรับ ทั้งเสบียงต่างๆ ยังพร้อมกว่าเราหลายเท่า”“ย่อมเป็นเช่นนั้น พวกมันเตรียมการมานานแล้ว รอเพียงสัญญาสงบศึกหมดอายุขัย พวกมันก็พร้อมจะทำศึกย

“ฝ่าบาทมิประสงค์ จะเห็นผู้คนบาดเจ็บล้มตายในสงครามอีก หากว่าพวกท่านจะให้ข้าถอยทัพ ก็จงส่งราชทูตมาประทับตราลงนาม ว่าแคว้นไฉจะไม่ก่อสงครามกับแคว้นใดอีก เป็นเวลาห้าสิบปีต่อจากนี้”“…” แม่ทัพใหญ่แคว้นไฉกำมือเข้าหากันแน่น ศึกกับแคว้นหยางคราก่อน ก็เป็นบิดาของเขาที่ยอมก้มหัวมาขอยุติสงครามต่อท่านตาของหวังหย่ง มาบัดนี้คิดอยากล้างอายให้ผู้เป็นบิดา กลับทำมิได้“อ่อ แน่นอนว่าราชทูตจากทุกแคว้นในแผ่นดินจะมาร่วมลงนามครานี้ด้วย ผู้ใดผิดคำสัตย์ ทุกแคว้นจะร่วมกันยึดครองแคว้นนั้นเสีย” นี่เป็นเรื่องที่ชินอ๋องริเริ่มมานานหลายปี พระองค์ผ่านสงครามมามาก เห็นผู้คนบาดเจ็บล้มตาย เห็นความทุกข์ร้อนและความสูญเสียที่เกิดจากสงคราม ท่านอ๋องจึงเข้าไปพูดคุยกับหลายแคว้น เรื่องสัญญายุติสงคราม“เรื่องนี้ข้ามิอาจให้คำตอบได้ ย่อมต้องนำความไปกราบทูลต่อองค์ฮ่องเต้เสียก่อน”“ข้าเข้าใจดี แต่ข้าก็จะมิยอมถอยทัพ จนกว่าจะมีคำสั่งจากองค์กษัตริย์ของข้าเช่นกัน” สองสายตาจดจ้องกันอย่างไม่ลดละ แน่นอนว่าหากแคว้นหยางมิยอมถอยทัพ ผู้ที่เสียเปรียบคือแคว้นไฉที่บัดนี้มีทหารป่วย เห็นทีเรื่องนี้จะต้องแจ้งให้กับฝ่าบาทแคว้นไฉให้พิจารณาโดยเร็วหลี่น่

เพียงเห็นสองสามีภรรยาเดินเข้ามา หญิงสาวก็ร้องห่มร้องไห้ขึ้นมาทันที ปากก็เอาแต่พร่ำขอให้ปล่อยนางไป นางมิได้ทำสิ่งใดผิด“ปล่อยข้าไปเถิดเจ้าค่ะ ขะ ข้ามิได้ทำอันใดผิดเลยเจ้าค่ะ”“แล้วเหตุใดต้องหนี” หวังหย่งลากเก้าอี้ไม้มานั่งประจันหน้ากับหญิงสาว ส่วนหลี่น่าก็นั่งมองอยู่บนโต๊ะทำงาน นางไม่รู้ว่าหวังหย่งติดใจเรื่องใดอยู่ แต่หากชายหนุ่มได้สงสัยแล้ว ทุกสิ่งจะต้องสืบให้กระจ่าง“มะ มิได้หนีเจ้าค่ะ ข้าจะกลับไปที่หมู่บ้านของตนเอง”“กลับไปตอนกลางดึกเช่นนี้น่ะหรือ เจ้าคิดว่าข้าโง่หรืออย่างไร!” เสียงตะคอกดังขึ้น พร้อมกับดาบคมที่ถูกชักออกจากฝัก ทำให้สตรีตรงหน้าสะดุ้งโหยง เนื้อตัวสั่นสะท้านไปด้วยความกลัว“ยอมแล้วจ้าวค่ะ บ่าวกลัวแล้ว บ่าวกลัวแล้ว”“บ่าว…เจ้าเคยเป็นบ่าวสกุลข้าหรือ”“บ่าวมิได้ทำนะเจ้าคะ บ่าวไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นนั้น บ่าวไม่รู้จริงๆ” ดูเหมือนว่าสาวใช้จะสติหลุดไปเสียแล้ว นางเอาแต่ก้มหมอบลงกับพื้น และเอ่ยว่านางมิได้ตั้งใจ“หวังหย่ง ท่านเก็บดาบก่อนเถิด ข้าจะพูดคุยกับนางเอง” หลี่น่าเห็นว่ายิ่งข่มขู่ สตรีตรงหน้าก็จะยิ่งหวาดกลัวจะเสียสติ ดังนั้นหากใช้การเกลี้ยกล่อมอาจเป็นผลดีมากกว่า“ข้ามีนามว่า เ

หยวนฮุ่ยหวง เด็กชายที่เติบโตมาในสกุลจ้าว ผู้คนต่างเอ่ยว่าเขาโชคดี ที่ประมุขและฮูหยินของเรือนรักใคร่ เลี้ยงดูเขาเฉกเช่นบุตรชายอีกคน ทว่าพวกเขาเหล่านั้นมิเคยรู้เลยว่า ทุกคืนวัน เด็กน้อยจะต้องทนฟังเสียงของมารดาผู้ให้กำเนิดร้องไห้ปานขาดใจ ทุกครั้งที่ท่านเสนาบดีเข้ามาในเรือนของสองแม่ลูกมารดาของเขาทำได้เพียงเอ่ยปลอบ ว่านางเพียงคิดถึงท่านพ่อที่ตายจากไป เข้าเองก็คิดเช่นนั้นมาตลอด จนเมื่อได้ออกจากสกุลมาร่ำเรียนกับคุณชาย เขาจึงได้รู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา มารดาต้องพบเจอกับสิ่งเลวร้ายมากเพียงใดเขาจึงขอลาสำนักศึกษากลับมาเยี่ยมบ้าน โดยมิบอกผู้ใดกระทั่งคุณชาย หวังจะพามารดาหนีออกจากเรือนสกุลจ้าว แต่เมื่อกลับมาถึงเรือน ก็ได้ยินเสียงของท่านแม่ทะเลาะกับเสนาบดีจ้าวอยู่ และวันนั้นเองเขาก็ได้ล่วงรู้ความจริงที่ว่า มารดาของเขาถูกกระทำ ตั้งแต่ยังมิได้ตบแต่งกับชายใด จนนางตั้งครรภ์“และเด็กในครรภ์ก็คือข้า”แน่นอนว่ามารดาของฮุ่ยหวงมิคิดจะบอกเรื่องนี้กับเสนาบดีจ้าว ด้วยไม่อยากให้ฮูหยินต้องมาเสียใจกับเรื่องของนาง สำหรับท่านแม่แล้ว ฮูหยินถือเป็นผู้ชุบเลี้ยงชีวิต อย่างไรก็มิอาจทรยศได้“บ่าวรับใช้นามหยวนเซิง จึงรับเ