บททั้งหมดของ กลยุทธ์ลับเปลี่ยนคุณหนูตกอับเป็นเศรษฐีนี: บทที่ 81 - บทที่ 90

หวังหย่งถูกฮูหยินผลักลงน้ำ จนเปียกปอนไปทั้งตัว ในเมื่อตนเองเปียกแล้ว มีหรือหวังหย่งจะยอมให้กายของคนรักแห้งสนิทสองมือใหญ่วักน้ำใส่หลี่น่า จนหญิงสาวเปียกชุ่มไปตามๆ กัน สองสามีภรรยาต่างวักน้ำใส่กันอย่างสนุกสนาน บ้างก็กดอีกฝ่ายลงน้ำ บ้างก็แข่งกันว่ายน้ำ ความสนุกสนานตรงหน้า ทำให้หวังหย่งหลงลืมความเสียใจไปชั่วขณะ“แฮกๆ พอก่อนเจ้าค่ะ ข้าไม่ไหวแล้ว” เมื่อคนรักว่าดังนั้น หวังหย่งจึงโอบประคองร่างเปียกปอนเข้ามาพิงอก ส่วนเขาเองก็เอนหลังไปกับหินก้อนใหญ่ ทั้งที่ทั้งสองยังอยู่ในน้ำ“เหนื่อยมากหรือ”“ผู้ใดจะสู้แรงท่านไหวเล่า ยังดีที่น้ำสูงกว่าเอวข้าไม่มาก มิเช่นนั้นข้าอาจจะจมน้ำไปแล้ว ฮ่าๆ”“พี่ย่อมไม่ปล่อยให้เจ้าจม พี่จะกอดเจ้าไว้เช่นนี้” รอยยิ้มสุขใจของชายหนุ่ม ทำให้หลี่น่าโล่งใจขึ้นมาทันใด“ข้าชอบรอยยิ้มเช่นนี้ ต่อไปยิ้มให้ข้าดูบ่อยๆ ได้หรือไม่”“ย่อมได้…ขอบใจเจ้าที่คอยปลอบพี่ ต่อไปพี่จะพยายามให้มากกว่านี้” เหตุใดเขาจะไม่รู้ว่าคนรักพยายาม ทำให้เขาสบายใจขึ้นมากเพียงใดจุ๊บ! จุ๊บ!“เก่งมาก คนเก่งต้องได้รับรางวัล” ทั้งที่เป็นการสัมผัสทั่วไปของสามีภรรยา แต่กับคู่รักข้าวใหม่ปลามันย่อมมีบางสิ่งที่มากกว

เรือนสกุลเหอเต็มไปด้วยความครึกครื้น ต่างฝ่ายต่างเล่าเรื่องราวความเป็นอยู่ให้กันฟัง โดยเฉพาะเรื่องราวของสกุลเถียนที่บัดนี้ถูกจับกุม รอลงอาญาเข่อซิงเอ่ยเล่าว่า ชินอ๋องเข้ามาพูดคุยกับเขาเรื่องการวางกับดักไว้ก่อนแล้ว จากนั้นจึงสั่งถอนกำลัง โดยอ้างว่าจะส่งทหารไปชายแดนเพิ่ม ทั้งที่ทหารเหล่านั้นซุ่มดูอยู่ตลอดเวลา กระทั่งคนเหล่านั้นคิดกับเข้า ท่านอ๋องจึงเค้นเอาความและเข้าค้นเรือนสกุลเถียนทันทีเมื่อสืบค้นจนได้หลักฐานมัดตัว จึงเข้าจับกุม เห็นว่าฝ่าบาทจะไม่ละเว้นผู้ใด คนในสกุลเถียนต้องได้รับโทษทุกคน หนักเบาก็ต่างกันไปหลี่น่าได้ยินดังนั้นก็นึกสงสาร เรื่องเกิดเพราะมีผู้นำชั่วช้า คิดคดต่อบ้านเมือง ทุกคนในเรือนจึงพลอยรับโทษไปด้วย แต่อย่างไร นางก็มิขอยื่นมือเข้าไปสอดในเรื่องนี้ ปล่อยให้เป็นไปตามกฎระเบียบของบ้านเมืองเถิดกว่าจะพูดคุยสังสรรค์กันเสร็จ อาทิตย์ก็ลับฟ้าเสียแล้ว หวังหย่งจึงพาท่านย่าและฮูหยินของตนกลับเรือนสกุลจ้าว ส่วนคุณหนูฟ่ง หลี่น่าก็จัดแจงให้พี่ชายของนางเป็นผู้ไปส่งถึงเรือนภายในรถม้าคันหรูมีเพียงเหิงเยว่และหยู่เยียนที่นั่งอยู่ หญิงสาวนึกแปลกใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงมีท่าทีลุกลี้ลุกลน ทั้

“เอ่อ คงเป็นเพราะความขมของยามากกว่าเจ้าค่ะ แหะๆ”“เช่นนั้นหรือ แล้วระดูของเจ้ามาครั้งสุดท้ายวันใด อ๊ะ อาหย่งออกไปก่อน ย่าจะสนทนากันตามประสาสตรี” ผู่เยว่พึ่งนึกขึ้นได้ว่าหลานชายนั่งอยู่ด้วย จึงได้ไล่ออกไป เพราะเรื่องระดูของสตรี มิเหมาะจะพูดต่อหน้าบุรุษ“ขอข้าอยู่ด้วยขอรับ เรื่องเช่นนี้สามีก็ควรรับรู้นะขอรับ”“ตามใจเจ้า ว่าอย่างไรหลี่เอ๋อร์ ที่ย่าถาม”“…เอ่อ จะ จำไม่ได้เจ้าค่ะ” หลี่น่านั่งคิดอยู่นาน ก็คิดไม่ออก เดือนที่แล้ว ระดูของนางมาไหมนะ“ระดูของฮูหยินมาล่าสุดเมื่อสองเดือนก่อนเจ้าค่ะ”“ห๊า!!! ตามหมอมาตรวจดีหรือไม่ เจ้าตั้งครรภ์แล้วเป็นแน่” ผู่เยว่และหวังหย่งตื่นเต้นดีใจกว่าใครพวก แต่ใบหน้าเหี่ยวย่นของผู้เป็นย่าก็ต้องหุบยิ้ม เมื่อได้ยินคำของหลานสะใภ้“คงมิใช่เจ้าค่ะ ปกติแล้ว ระดูของข้าก็มาๆ ขาดๆ เช่นนี้ อีกอย่างข้ามิได้มีอาการวิงเวียน หรือเหม็นอาหารเลยนะเจ้าคะ”“เช่นนั้นก็ชั่งเถิด ช่วงเช้านี้ย่าจะให้ท่านหมอมานวดผ่อนคลายให้พวกเจ้า อย่าออกไปที่ใดเล่า”“ขอรับ” / “เจ้าค่ะ” สองสามีภรรยาเอ่ยตอบรับ เพราะอย่างไรวันนี้พวกเขาก็ตั้งใจจะหยุดพักอยู่เรือน มิคิดจะออกไปที่ใด“ดี หลังจากนวดผ่อนคลายแล

“ทะ ท่านแม่ทัพ เหตุใด…” ทหารในค่ายต่างหันมองมาที่หวังหย่งเป็นตาเดียว จะมิให้พวกเขามองได้อย่างไร เพราะบัดนี้แม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรของแคว้น กำลังหอบหิ้วบุตรทั้งสามและตะกร้ามาถึงสองใบ“ระวังแมลงจะบินเข้าปาก” เมื่อถูกนายค่อนแคะ เหล่าทหารก็รีบงับปากทันที นายกองสองคนที่ทำงานใกล้ชิดท่านแม่ทัพรีบเข้าไปช่วยถือข้าวของต่างๆ“ท่านพ่อ ข้าอยากยิงธนู ฟิ้ว ฟิ้ว” บุตรชายคนโตอย่างจ้าวเฟยอวี๋ รบเร้าให้บิดาพาไปยิงธนูอย่างเคย“ได้ๆ แต่ต้องนำของไปเก็บก่อน เข้าใจหรือไม่” วันนี้หวังหย่งพาบุตรทั้งสามมาที่ค่ายด้วย เพราะท่านย่าของเขาไปถือศีลที่อาราม ส่วนฮูหยินรักก็พาสกุลเหอไปดูโรงกลั่นสุราอีกแห่งที่พึ่งสร้างเสร็จ เขาจึงอาสาพาบุตรทั้งสามมาด้วยจ้าวเฟยอวี๋เป็นบุตรชายคนโต อายุได้ห้าหนาว จ้าวหลีเหว่ยเป็นบุตรชายคนรอง อายุได้สามหนาว และสุดท้าย จ้าวซินหยานบุตรสาวคนเล็กที่อายุเพียงหนึ่งหนาว“เข้าใจขอรับ ข้าช่วยขนอาเหว่ยไปที่กระโจมเองขอรับ” ด้วยเฟยอวี๋เคยมาที่ค่ายทหารกับบิดาแล้ว เขาจึงพอจำที่ทางต่างๆ ได้ เด็กชายจึงเข้าไปรวบตัวน้องชายแล้วพาไปที่กระโจม“เห้อ อาอวี๋นะอาอวี๋ ทำราวกับน้องชายเป็นกระสอบข้าวสารไปได้” นายกองทั้ง

แปลก แปลกเป็นที่สุดวันนี้หวังหย่งมิได้ไปทำงานค่ายทหาร พ่อแม่และบุตรทั้งสามจึงได้อยู่กันพร้อมหน้า ทว่าท่าทางลุกลี้ลุกลนของสามี ทำให้หลี่น่านึกสงสัยอยู่ไม่น้อย“ยามเซิน (15:00 – 16:59 น.) ย่าทวดจะกลับมาจากอารามแล้ว”“จริงหรือขอรับท่านแม่ ข้าคิดถึงท่านย่าทวดยิ่งนัก ใช่หรือไม่อาเหว่ย ซินเอ๋อร์” หลี่น่าหัวเราะบุตรชายคนโต ที่เอาแต่หาพวกพ้อง ไม่ว่าเรื่องใดก็ต้องถามน้องชายกับน้องสาวว่าคิดเหมือนตนหรือไม่“เช่นนั้นก็อย่าลืมไปรอรับท่านย่าทวดเล่า ท่านจะได้ชื่นใจ” หวังหย่งลูบหัวเล็กของบุตรชายเบาๆ พลางเหลือบมองภรรยาด้วยแววตาลังเล“ขอรับท่านพ่อ”“ว่าแต่ท่านเถิด มีเรื่องใดจะบอกข้าหรือไม่ เห็นท่านมองข้าหลายทีแล้ว”“มิ มิมีอันใด พี่- พี่เพียงอยากมองฮูหยินของพี่เท่านั้น” ทั้งที่เป็นคำที่ตนเองก็เคยพูด แต่เหตุใดจึงตะกุกตะกักเช่นนี้เล่า ทั้งเหงื่อสีใสยังไม่เป็นใจ ผุดขึ้นมาทั่วกรอบหน้า“เจ้าค่ะๆ ไม่มีก็ไม่มี” หลี่น่ามิคิดจะคาดคั้น เพราะอยู่ต่อหน้าบุตร ประเดี๋ยวจะเสียบรรยากาศเปล่าๆ นางจึงหันมาชวนบุตรวาดภาพกันแทนเมื่อเข้าสู่ยามเซิน (15:00 – 16:59 น.) หวังหย่งและหลี่น่าก็พาบุตรมารอรับท่านย่าอยู่หน้าเรือน เด็